Primal Fear - Primal Fear (1998)

Acceleration - my body's pressed into the seat
Fascination - pipes are glowing in the heat
Am I the fastest one can I improve
Making a late run I still got the groove
Pole Position - I'm on the top prepared to win
Rising tension - the lights are set, the start begins

Smoking Wheels - I'm getting faster, take the lead
Shifting gears - the engines pushed up to top speed

Formula One - the class of kings on highest level
Formula One - come to see me win

Zoals zoveel Duitse bands in het genre moet Primal Fear het vooral niet hebben van de lyrics, maar des te meer van muzikaal vakmanschap. Dit album is qua songmateriaal dik in orde, hoewel de songteksten (zoals hierboven van Formula One) niet om over naar huis te schrijven zijn.

Dit is Primal Fear's debuut en ook meteen het meest onevenwichtige album dat de Duitsers gemaakt hebben. Toch bevat dit album enkele toppers, in de vorm van Chainbreaker (de ultieme live-song!), de ballad Tears of Rage en Nine Lives. Zanger Ralf Scheepers doet erg zijn best om qua zang op Rob Halford te lijken en slaagt daar absoluut in.

De drie (!) gecoverde songs op dit album zijn van wisselende kwaliteit. Speed King van Deep Purple komt nog het beste uit de verf, dankzij een excellerende Scheepers. Judas Priest-adepten en anderen die eens kennen wil maken met de band adviseer ik Nuclear Fire en Black Sun, m.i. de twee beste PF-platen.

Mijn favoriet as het op primal fear aan komt. De lycris zijn redelijk in me ogen omdat ze me totaal niet storen. Met toppers als battelions of hate and runnig in the dust een goed album.

"Niet aangenomen bij Priest? Fijn. Dan doe ik het wel met een inferieur cloontje!", moet Scheepers hebben gedacht toen Matt Sinner hem binnenhaalde bij Primal Fear. Bij de Duitsers stegen ze haast meteen tot Goden Status, in de rest van de wereld liep het wat minder snel. En dat is ook niet zo verwonderlijk als je deze eersteling hoort. Zoals al is geschreven erg onevenwichtig, met enkele zeer banale songs en teksten. Scheepers zelf vind ik wel erop vooruit gegaan sings Gamma Ray, maar heeft soms nog wel wat last van dat irritante kopstemmetje - dat net wat te dun is om zijn grote idool Halford te benaderen.

De cd komt voor mij nog net op "matig" uit dankzij enkele sterke songs die duidelijk laten horen dat de band in de jaren hierop nog zou groeien. Chainbreaker, Batallions Of Hate en Tears of Rage zijn prima, maar niet goed genoeg om absolute miskleunen zoals Dollars, Formula One of Thunderdome te doen vergeten.

Gelukkig zijn verdere albums als Seven Seals en Black Sun wel erg de moeite waard.

Deze band heb ik nog even gevolgd, omdat ik het werk van Scheepers bij Gamma Ray best kon waarderen. Maar dan dit, als je de hoes ziet weet je al met een Judas Priest kloon te maken te hebben. Muzikaal is het al niet veel anders. Tears of Rage steekt er boven uit, de rest varieert van matig tot slecht.