38 Special - Tour de Force (1983)

Ik hoorde eens bij toeval het prachtige If I'd Been the One, een instant classic en in de VS een vrij aardige hit. Daarna ben ik nog wat meer nummers van de band gaan checken.

Nu probeer ik al een tijdje deze Tour de Force te bemachtigen, maar de plaat lijkt echter alleen tegen woekerprijzen te koop te zijn. Jammer, want deze band verdient absoluut meer aandacht.

Ik heb deze cd onlangs voor € 7,99 (excl. verzendkosten) aangeschaft via bol.com

Bedankt voor de tip. Ik heb 'm echter toevalligerwijs sinds twee weken ook in bezit, tegen ongeveer dezelfde prijs

Uit de as van Lynyrd Skynyrd ontstond midden jaren '70 deze .38 Special. Met de southern rock-stijl die Lynyrd Skynyrd bijzonder maakte, heeft deze Tour de Force weinig meer van doen. De stijl is meer mainstream geworden en dat resulteert op deze plaat in bombastische stadionrock, waar bij goed beluisteren nog wel wat oude invloeden uit de Lynyrd Skynyrd te horen zijn.

Op zich is dit geen slechte plaat, hoewel het gehalte aan commerciële songs vrij hoog is. Niet voor niets werd If I'd Been the One een grote hit in de VS, een van de hoogtepunten van deze plaat. Ook Twentieth Century Fox heeft eenzelfde vibe en biedt gitaarwerk waar menig gitaarliefhebber zijn vingers bij af zou likken. Met het eveneens goede Back Where You Belong heb ik dan de drie sterkste songs opgenoemd.

Met de instrumentbeheersing is niets mis en topzanger Donnie van Zant vervult zijn rol met verve, maar een blijvertje is Tour de Force niet geworden. De nadruk ligt immers net wat te veel op de Amerikaanse markt. Je zou de band kunnen zien als het heavy broertje van REO Speedwagon of Foreigner, hoewel .38 Special in tegenstelling tot die twee nog nooit echt een kwijlballad heeft geproduceerd.

Deze Tour de Force krijgt van mij een welverdiende 3,5*, omdat met de songs op zichzelf niets mis is, het is hooguit wat te commercieel. Om die reden kan en wil ik er geen hogere beoordeling aan geven.

Wat een nosnens.
Skynyrd en .38 waren gewoon twee verschillende band.
Dat de zangers broers waren, is een ander verhaal.

Larry Junstrom van .38 heeft wel in het begin bij Skynyrd gespeeld.

Southern pop-metal... Aor, stadionrock...

.38 Special begon idd als een soort Lynyrd Skynyrd-southern boogie-band die langzamerhand het geluid inwisselde voor een meer mainstream klinkende rocksound...

Goede songs, zingen lekker mee en Don Barnes is toch echt wel een aangenaam zanger...

Vorige week dan toch eindelijk een paar lp's van 38 special aan de collectie toegevoegd. Deze en Strength in numbers. Ik had al jaren een best of cd (Flashback) en de nummers die daarop staan konden me altijd zeer goed bekoren. En ook dit album is van begin tot eind weer genieten. De nummers liggen allemaal zo verrekte lekker in het gehoor. Het ene refrein of melodie is nog mooier dan het andere. Ontzettend knap in elkaar gezet allemaal. Ik ken nu dus nog maar 2 albums van ze maar ik kan me voorstellen dat als je alles van ze hebt, het op een gegeven moment wat eentonig wordt. Dat is bij mij nog geenszins het geval. Ik zet 'm nog maar een keertje op

Mag ik je Resolution aan bevelen. Wat mij betreft het kroonjuweel van Barnes en co.

Thanks! Ga ik zeker achteraan.

De southern rock waar de band mee begon is inmiddels helemaal verdwenen, en de band is meer en meer opgeschoven naar de melodieuze rock. En dat gaat ze goed af. Als southern rock-band klonken ze niet echt overtuigend en hadden teveel een middelmatige sound.

Het is ook vooral Don Barnes (vind ik) die de band naar een hoger niveau tilt, met zijn krachtige poprock-stem. Erg prettig om naar te luisteren. Muzikaal is het nogal mainstream, maar de hooklines die Barnes schrijft zijn wel erg pakkend.

De plaat is wat onevenwichtig, want 38 Special wil ook wel eens partyrock maken, en daar houd ik minder van. Het zijn nummers als If I'd Been the One en het door Gary O'Connor geschreven Back Where You Belong waar ik het liefst naar luister.