Harem Scarem - Voice of Reason (1995)

Tijdens een eerste luisterbeurt van Voice Of Reason schieten de volgende woorden mij direct te binnen: progressief, donker, alternatief en modern. Dit derde album van Harem Scarem is zo enorm gevarieerd, dat het moeilijk wordt om een omschrijving te geven.

Voice Of Reason is een gewaagde, maar ook zeker geslaagde plaat van de Canadese melodieuze rockband. Het album haalde destijds, in 1995, lovende kritieken en sommige critici waren ervan overtuigd dat Harem Scarem een hele grote zou (kunnen) worden. Dat is helaas nooit uitgekomen, hoewel de bandleden in eigen land en in Japan, en in mindere mate de VS en Duitsland, veel bekendheid genieten.

Alles aan dit album klopt. Harem Scarem klinkt dan wel anders, maar toch ook weer herkenbaar vanwege de harmonyzang en het eigenzinnige gitaarwerk van Lesperance. Voor de songs op dit album geef ik 4 punten, maar de prachtige hoes levert ook een half puntje extra op: 4,5 dus.

Hoogtepunten van dit album zijn het orkestrale Blue, de meezinger Warming a Frozen Rose (Rainbow's Disappear), het mystieke/gevoelige Let It Go en het aanstekelijke, uniek opgezette Breathing Sand. Bij de laatstgenoemde song komen de karakteristieke meerstemmige invloeden, waar Harem Scarem groot mee is geworden, opnieuw om de hoek kijken. Breathing Sand is tevens een van de weinige opgewekte songs op deze plaat. Mijn persoonlijke favoriet is echter Candle, dat de lijn van Breathing Sand voortzet.

Dit album is donker, rustig en gevarieerd. Een unieke cd die maandenlang niet uit mijn platenspeler te branden was. Absoluut een aanrader, omdat de band altijd met iets nieuws komt en nooit teleur stelt.

Lange tijd kon ik dit album niet zozeer waarderen, maar door de tijd heen is dit album echt gegroeid in mijn oren.
Lekker duister, progressief, enigszins alternatief en het blijft modern klinken (precies wat DutchViking al zei dus).

Het grote hoogtepunt is voor mij Warming A Frozen Rose, vooral de intro is fantastisch! Andere toptracks zijn Untouched, Voice Of Reason, Candle en Paint Thins.

Ooit gaf ik VOR 2,5* maar ondertussen is dit album uitgegroeid tot één van mijn favoriete albums en krijgt 5*

Voor mij het beste Harem Scarem album. Een hele periode lang was dit zelfs mijn favoriete CD, met name door het meeslepende karakter van de nummers en de fantastische samenzang.
Eigenlijk vind ik alle nummers super, maar door het afwijkende karakter en de super gitaarsolo die ook nog eens mooi naar de vocale climax toerwerkt zeg ik bij deze dat mijn favoriete nummer Necessary Evil is.....

Na deze CD ging het wat bergafwaarts mbt de relatie tussen Harem Scarem en mij.

Met dit album heb ik dus nooit iets gekund. Als ik de verhalen hierboven lees, dan bekruipt me het gevoel dat ik 'm wellicht toch weer opnieuw moet kopen en gaan luisteren. Ik vond dit album na de eerste twee mijlpalen een echte afknapper! Weinig tot geen lekkere melodic rock meer te bekennen en het tempo is over het algemeen laag een traag. De samenzang is nog wel aanwezig maar kon het album voor mij niet redden. Maar dat was dus een dikke tien jaar geleden....wie weet gaat er nu een wereld voor me open

Erg modern aandoende plaat van een band waarvan ik dacht dat het meer een AOR/Melorock band zou zijn.

Midtempo songs met laag gestemde gitaren. Wel allemaal ontzettend goed gespeeld. Maar wel heel grungy hier en daar.

Grappig dat er zo verschillend gedacht wordt over dit album. Ik had destijds dezelfde reactie als Vielip: een zware tegenvaller na twee heerlijke melodieuze AOR-platen.

Het zal wel komen doordat hier een duidelijke koersverandering ingezet werd, zoals wel meer bands deden in midden jaren negentig: een periode dat AOR helemaal 'uit' was en grunge/alternative rock 'in'. Ik herinner me ook een band als Shotgun Symphony, die een fantastisch debuut uit begin jaren negentig ook liet volgen door een draak van een 'grungy' plaat. Destijds vond ik zulke bands gewoon trendvolgers: niet kijken naar waar je hart ligt, maar naar wat op dat moment goed in de markt ligt.

Ik vraag me ook af of ik hier nu anders tegenaan zou kijken dan destijds. Ik kan het helaas niet controleren, want ik heb mijn exemplaar verkocht. En eerlijk gezegd zie ik me hem niet zo snel opnieuw bestellen...

Volgens mij brachten ze twee zeer behoorlijke albums uit alvorens de mist in te gaan toch? Second coming (de naam zegt het al) was de tweede en vond/vind ik echt te gek!

??? Shotgun Messiah bedoel je.

Ah ja, je hebt helemaal gelijk! Ik slaap rustig verder...

Na twee prima platen gooiden de Canadezen het over een iets andere boeg. De weidse productie met galm werd het raam uitgegooid, de sound moest droog en nuchter op plaat worden geknald.
Het is 1995, melodic rock is hopeloos uit de picture, het is hardcore en alternatieve muziek wat de klok slaat. Voorganger Mood Swings bleek niet de commerciële kraker waarop wellicht werd gehoopt. Is de muziek op Voice of Reason dan totaal anders dan zijn voorgangers...dat is niet helemaal het geval.
De koortjes zijn nog steeds aanwezig maar minder dominant, de toonzetting is mede door de productie wat donkerder maar het is variatie alom.
Ik moet herhaaldelijk denken aan platen als Promised Land en Hear in the Now Frontier van Queensryche. Niet dat de bands direct te vergelijken zijn maar de insteek, productie en zwaardere tinten die worden toegevoegd door Harem Scarem vertonen gelijkenissen met de band uit Seattle. Tate en zijn mannen zochten ook hun weg in het muzikale landschap van destijds.
Voice of Reason heeft zijn momenten ondanks het ontbreken van de frisse brille van zijn twee voorgangers. De heren weten nog steeds fijne songs te componeren waarbij het logge en zware Candle op mij de meeste indruk maakt. Een topper is het niet, maar men hoeft zich zeker niet te schamen voor deze worp.