Winger - Pull (1993)

Verassend en uitstekende cd van Kip Winger degene die zo belachelijk was gemaakt door die 2 sukkels (Beavis en Butthead) op MTV eind jaren 80 begin 90
Heeft deze artiest niet verdiend. goeie zanger, mooie
nummers lekkere band (niet voor niets speelt Reb Beach momenteel bij Whitesnake )
En ik raad ook de solo cd's van kip Winger aan
(hier kan Mr Bon Jovi noch een puntje aan zuigen)
4*

Fantastisch album! Jammer dat men nooit de waardering heeft gekregen die men verdiende.

Tsjaa dat kan gauw, Jon Bon Jovi is bij lange na niet de beste hardrock zanger, er zijn er zoveel meer die beter zijn en bovendien zingt zijn gitarist 'em nog van de kruk.

Deze wat volwassener klinkende versie van Winger bevalt mij erg goed.
Lekkere nummers, mooi volle productie en een lekker rauw klinkende Kip Winger. Op dit album komt de band pas in diens volle glorie tot recht. De composities zijn simpel, maar heel doeltreffend. Het album rockt gewoon erg lekker van begin tot eind.

Uit de 'hair' metal categorie volgens die rare cartoon figuren begin jaren 90. Met de grunge die ook begin jaren negentig opkwam was het de doodsteek voor dit album. Dat is echter zwaar onterecht. Na de voorgaande 2 albums die niet slecht zijn maar wel gericht waren op de commerciële pop/rock kant bleek dit album een (ook letterlijk) kwalitatieve stap vooruit. Alsof de bandleden de critici de mond wilden snoeren met deze plaat. In My Veins, No Man's land, In for the Kill en het heavy Like a Ritual, heerlijk. Zo mag hardrock (een term die je niet veel meer hoort tegenwoordig) gespeeld worden, smerig, sleazy met een lekkere groove. Jammer dat dit album nooit het grote publiek heeft bereikt.

Inmiddels dik in de jaren 90 aanbeland en of het een met het ander samenhangt weet ik niet maar de teneur is serieus en heavy. Weliswaar kennen veel songs nog steeds samenzang en bevat het nog steeds kamerbrede refreinen maar het is allemaal net iets directer en nuchterder. De songtitels verwijzen ook naar een andere houding. Het is vergeefs zoeken naar teksten waar je als puber nog eens over kon wegdromen, het is menens. Dat plaat trapt uitstekend af met Blind Revolution Mad, de rustige opbouw en dan het aanzwellende gedeelte vormt dit een heerlijke binnenkomer. Down Incognito is divers en bevat enkele leuke details. De wat stevigere rocksongs hebben trouwens mijn aandacht, dat kan ik niet zeggen van The Lucky One en Who's the One, deze tracks bekoren mij maar matig. De rest van de schijf is gewoon overwegend sterk te noemen. Like a Ritual, Blind Revolution Mad en No Man's Land zijn voor mij de prijspakkers. Het is toch doodzonde dat onder de modderstroom van releases uit de alternatieve hoek de traditionele hardrock volledig het tapijt werd geveegd. Begin jaren 90 kwamen er uitstekende hardrock platen uit die op hun eigen merites beoordeeld had moeten worden. Ik noem Skid Row met Slave to the Grind, Kiss met Revenge, Hardlne met Double Eclipse, Tattoo Rodeo met Rode Hard, Saigon Kick met The Lizard en dan Winger met Pull. Wellicht de een wat succesvoller als de ander maar allemaal wat onderbelicht en het grote publiek wilde wat anders. Maar goed dat is een andere discussie. Dit plaatje blijft staan en blijft zijn waarde wat mij betreft behouden.

Tussenstand:

1. In the Heart of the Young
2. Pull
3. Winger

Ik kan Beavis & Butthead alleen maar heel erg gelijk geven. Dit is na Bonjovi echt het meest onbeluisterbare ooit gelof ik..

Winger verraste wel met het serieuzere Pull. De band gaat niet full force mee in de opkomende 90's trends maar kiest wel voor een zwaarder en directer geluid. En dat wordt dan allemaal verpakt in beresterke songs die goed tot de luisteraar doordringen. Zoals milesdavisjr al stelde, waren er meer van die hairbands die een serieuze noot gingen kraken in die tijd. Ik voeg nog even Poison en Mötley Crüe daaraan toe. De één succesvoller dan de ander inderdaad. Het was voor de hardrocker niet eenvoudig om nieuw publiek aan te boren danwel oud publiek te blijven enthousiasmeren. Winger lukte het dus allemaal niet. Desondanks is het wel een fraaie plaat waar men trots op mag zijn.

Prima plaat van Winger. Qua stijl wel iets anders dan de twee voorgangers maar de sterke melodieën en de hooks zijn gelukkig gebleven. De productie maakt het allemaal wat logger en zwaarder. Wat dat betreft sluit het album Karma van de band best prima op dit album aan qua sound en feel. Terwijl er toch heel wat jaartjes tussen beide zit. Enfin, dit Pull laatst in de heruitgave versie van Music on vinyl op lp weten te scoren. Zeer mee in m'n nopjes. Stiekem staat er geen slecht nummer op.

Sterke aor. Beavis en butthead zaten ernaast. Hiervoor mogen ze mij in de nacht wakker maken. Ac/dc en Metallica toch maar niet. ..4 sterren de plaat zakt iets in op het einde. Toch zalige muziek duizend keer beter dan al die zogenaamde rages zoals the streets the stroken the music the national etc etc etc

AOR? Dit is een onversneden lekkere hardrockplaat, een beetje wat Metallica ook zou proberen met Load en Re-Load.

Ben ik met je eens: de eerste twee albums van Winger kon je met enige goede wil nog wel AOR noemen (hoewel ik ook die eerder onder hardrock zou scharen, denk ik), maar met deze derde verschoof de band het accent naar zwaarder aangezette hardrock. Prima plaat, die destijds helaas niet de waardering kreeg die het verdiende. Inderdaad ongelofelijk hoeveel schade Beavis & Butthead de carrière van (Kip) Winger hebben toegebracht. Pas veel later, toen de band sterke albums in dit genre bleef maken, kwamen ze er weer een beetje bovenop, qua respect en aanzien. Winger is een betere band dan veel mensen denken.

Ik zou de eerste 2 albums van Winger niet echt als "adult orientated" willen bestempelen.

En ik vraag me echt oprecht af wat nu de meetbare schade is van satire zoals die van Beavis & Butthead. Volgens mij is dat zwaar overtrokken. Sterker nog, ik heb Kip Winger wel eens op MTV horen zeggen dat hij er gewoon om kon lachen.
Dat Winger in een neerwaartse spiraal terechtkwam had natuurlijk alles te maken met de veranderende muzikale moraal. Glam was uit en sober was in. En niet elke band kon goed meekomen. Aan Pull hoor je ook dat Winger zeker ook niet op die bandwagon springt maar zichzelf wel vernieuwt. Je loopt dan het risico dat oude fans je niet meer moeten en dat nieuwe fans je maar een rare eend in de bijt vinden. Het overkwam vele bands die eind jaren 80 groot werden. Blijft overeind dat Pull een ijzersterke plaat is. Maar platen verkopen niet (alleen) door ijzersterk te zijn.

Eens, die simpele doch destijds voor een puber vermakelijke typetjes kwamen rond 93' op de buis. De muziekwereld was al enige tijd aan een flinke verandering onderhevig. De stevige en prima portie zakelijke hardrock die Winger met Pull ten gehore bracht, sloeg simpelweg niet aan bij de hordes houthakkershemden en quasi boze bandana dragende hardcore liefhebbers. Begin jaren 90 was de geest uit de fles en zat het grote publiek niet meer te wachten op een lekkere portie conventionele hardrock, hoe heavy ook. Of het nu Winger betreft of andere hardrockacts die rond deze periode met prima platen aan kwamen zetten, de markt was er niet naar. Het was trouwens ook interessant om te constateren dat er legio bands waren die voorheen nog in de AOR hoek zaten, ook begin jaren 90 het roer om gooiden en zich een Brooklyn imago aan begonnen te meten. Om nog maar niet te spreken over de artiesten die hun cowboylaarzen inruilden voor afgetrapte Dr. Martens en een corduroy jasje, hilarisch was dat. Tevens ook een andere discussie. Blijft staan dat Winger sinds Pull, weliswaar met grote tussenposes, vanuit muzikaal oogpunt een interessante ontwikkeling doormaakt.

Niet zo lang geleden zag ik de verzamelbox "Winger - Chapter one: the Atlantic years 1988-1993" liggen. Deze box kan ik niet laten liggen en dan ook direct aangeschaft.
Het album Pull maakt daar deel van uit en wat blijft dit toch een fijne hardrock plaat, zelfs na 30 jaar. Voor mij behoort dit tot het beste wat in 1993 is uitgebracht binnen het genre. Het zegt helaas veel over het muzikale klimaat van toen dat Winger na het uitbrengen van deze plaat er (tijdelijk) de brui aangaf (of zagen ze de bui al hangen en moeten we de albumtitel in die zin interpreteren...?).
Vanaf 2006 komt af en toe nieuw Winger materiaal op ons af maar zo goed als deze werd het nooit meer. Vijf sterren voor deze plaat!

Hoewel ik alle albums van Winger wel kan appreciëren en de heren met Pull destijds een prima, wat serieuzere worp op de wereld hadden losgelaten, bleek men vanaf Karma mij echt volledig te overtuigen.
Karma is een weergaloze hardrockplaat en men wist met dit album een fraaie draai te geven aan het genre anno 2009. Geen belegen ouwe lullen rock, maar gevarieerd, bij vlagen fel en volop smaakvolle arrangementen.
Ook opvolger Better Days Comin' bleek een prima schijf te zijn. Dat doet niets af aan Pull, hoewel enkele ballads voor mijn gevoel een beetje afbreuk doen aan het geheel.