Steve Rothery Band - Live in Rome (2014)

Zeker het eerste schijfje luistert weg als een lange gitaarsolo van een van de meest legendarisch, beste en iconische gitaristen uit het prog genre. Iemand die vooral in de vroege dagen zo ongeveer in zijn eentje verantwoordelijk was voor het Marillion geluid. Het was om Rothery dat ik me uberhaubt ging interesseren voor Marillion. Die eerste solo in Chelsea Monday kan me nu nog steeds compleet uit het water blazen en heeft al die tijd sinds ik The Thieving Magpie voor het eerste hoorde in 1990 nog helemaal niets ingeboet. En hetzelfde kan worden gezegd van veel van zijn andere bijdragen ten tijde van het vroegere Marillion. Ik wil daarmee niet zijn bijdragen aan het H. tijdperk Marillion uitvlakken, maar Rothery vaart in de latere wel een andere weg, gebruikt meer distortion, en is duidelijker beinvloed door andere moderne bands als Radiohead.

Des al niet te min een fantastische artiest, of thans dat dat dacht ik. Tot ik Genesis Revisited: Live At Hammersmith van Steve Hackett zag. Hackett nodigde Rothery uit om samen met hem de solo te spelen van The Lamia. Op zich interessant. Maar het probleem is dat het voor Rothery toch wat minder uitpakt. Hij wordt echt compleet weggespeeld door Hackett en het lijkt erop of Hackett hier geen misverstand dulde over wie de echte grootmeester is en altijd zal blijven. Het gaf mij een beetje een gevoel van, Pfff, Broekie...wellicht kun je beter naar huis gaan want je hebt duidelijk nog een lange weg te gaan. De soeplesse waarmee Hackett met zijn vingers over het klavier van het gitaar gaat is werkelijk fenomenaal en zo lijkt Rothery is daar niet tegen opgewassen. Nu is dat ook niet helemaal eerlijk aangezien voor zover wat mij betreft geen enkele gitarist is begifitigd met de vakkundigheid en veelzijdigheid van Hackett, maar toch.

Toen hoorde ik dit album. Dat zoals bekend uit grotendeels instrumentale stukken staat. Prachtige stukken, en fenomenaal gitaarwerk. Rothery keert, zo lijkt meer terug naar zijn vroegere Marillion gitaargeluid en schurkt zo behoorlijk dicht aan tegen spelers (die ongetwijfeld zijn jeugdhelden moeten zijn geweest) David Gilmour en vooral Andrew Latimer (dit geluid is deels gerehabiliteerd in de twee solo's in This Strange Engine). Terwijl ik het eerste schijfje beluisterde moest ik eigenlijk nog het vaakste aan 'Ice' van Camel denken aangezien vrijwel ieder nummer hier iets van weg lijkt te hebben. Ontzettend lekker om naar te luisteren, dat wel. Dan weer lekker dromerig, dan weer behoorlijk stevig maar altijd voorzien van het typische Rothery geluid. Dus lange dramatische uotgesponnen solo's die veelal op een hoge toon zijn gespeeld en dit alles is voorzien van een behoorlijk goede band.

Als bonus heeft Rothery nog wat oude nummers uit de kast getrokken en in een nieuw jasje gestoken en dat kan even wennen zijn, aangezien sommigen van een vrouwelijke zang worden voorzien. Ook hier wordt Rothery's speelkunst keer op keer geetaleerd hetgeen eigenlijk nog wel het beste tot zijn recht komt met Cinderella Search, vooral omdat ook hier een van zijn mooiste solo's inzit (luister maar eens naar de versie op Real to Reel) Verder speelt hij nog Sugar Mice welke ook mooi is, maar niet veel bijdraagt omdat het nummer nog steeds geregeld door Marillion zelf wordt gespeeld en dat geldt ook voor de andere Marillion nummers die zijn gekozen. Op Setlists.com staan een paar setlists van Rother concerten en ik had toch liever gezien dat hij Incubus, Fugazi of Chelsea Monday had toegevoegd aan deze set, welke hij ook speelde tijdens zijn toer. Dit zou ook datwerkelijk wat bijdragen omdat dit stuk voor stuk nummers zijn die al veel te lang niet meer zijn gespeeld en nooit zijn gespeeld door het H. Marillion. Wel door Fish, maar Fish beschikt nu eenmaal niet over een Steve Rothery.

Al met al een mooi document dat Rothery gelukkig voor mij weer volledig deed rehalbiliteren. Hier gaan we nog vaak van genieten, dat is zeker.

Aanrader !!!

Ik vind het een mooie plaat, en vooral het eerste nummer is goed. Maar ik vind het drumgeluid echt lawaaiig en verpest een groot deel van mijn luistergenot.

Daarbij staat de tweede gitarist (Dave Foster) harder in de mix dan Rothery, en blaast Rothery een beetje weg, hier en daar.

Ook zijn niet alle songs even spannend en interessant. Vaak duurt en duurt het maar voort. Op Morpheus blijft de spanning en aandacht intact, maar voor een groot deel boeien de songs niet genoeg.

Conclusie: ik houd van Rothery zijn spel en ben blij hem hier zo in zijn element te horen. Maar de moderne lawaai-productie (waarom moet dat tegenwoordig altijd) verpest het luisterplezier.

Beetje jammer van die tweede CD: Leuke selectie Marillion songs, maar jammer dat er zo vals gezongen wordt. En dat vond Steve blijkbaar ook, want tegenwoordig neemt Martin Jakubski (van Still Marillion) de zang voor zijn rekening bij de SRB.