Kip Winger - This Conversation Seems Like a Dream (1996)

Wat hij op deze debuutplaat brengt is echt wel niet te vergelijken met Winger materiaal.

Het klinkt allemaal toch wel ingetogen maar tegelijk ook passievol. Een geweldige muziekproductie vind ik zelf met zeer mooie arrangementen.
Op drums de geweldige Rod Morgenstein (Winger) en mijn favoriete gitarist Andy Timmons.

Een echte groeiplaat die je zeker zijn tijd moet geven.

Niet te vergelijken inderdaad met de band Winger maar toch hoor je daar wel iets van sporen van terug. Muzikaal zit het meer in de singer/songwriter hoek maar soms in de refreinen hoor je nog een beetje de melodieuze rock kant van Winger voor bij komen. En dat maakt juist dit album zo verschrikkelijk leuk om naar te luisteren. Ik hoor een wel een beetje een Peter Gabriel invloed in de muziek terug.

Volwassen rock, met pop, fusion en wereldinvloeden.

Erg onbekend gebleven, terwijl je zou verwachten dat liefhebbers van bijvoorbeeld Peter Gabriel , David Bowie of Sting dit ook zouden moeten waarderen.

Maar hoor mij nou, ik ontdek de plaat ook pas 30 jaar later. Ik weet niet hoeveel buzz deze plaat kreeg, maar te weinig denk ik.

Hoe dan ook: Kip laat horen één van de mooiste en krachtigste stemmen uit de rock te hebben (ik vergelijk hem een beetje met John Payne en Chris Cornell). Het zit vol power, maar is niet overdreven rauw maar lekker melodieus.

Dan de productie: die is top-notch. Een echte soloplaat, met een waanzinnig bass-geluid en ook ruimte voor de muziek en wat solo's. Kip speelt uitstekend piano naast zijn bass-spel en de solo's worden overgelaten aan Andy Timmons (Danger Danger).

En ja, die drums. Rod Morgenstein is niet voor niets een flink in de prijzen gevallen drummer. Hier kan hij zich meer op zijn fusion-spel storten, wat dan ook weer past mij het spel van Andy Timmons.

Het solodebuut van Kip en een verwijdering van zijn werk bij Winger. Het uitstekende Pull was in 93' op dat moment min of meer de zwanenzang van de band, een werkje dat het party imago wat rond de band hing van zich afschudde. Een vorm van hardrock dat afrekende met het vrijblijvende karakter en soms ook kinderachtige lyrics van de voorgaande twee worpen. De muziek kreeg een serieuzer karakter, was bij vlagen ruig en het blikveld van de heren werd breder, een benadering en houding die ik erg kon appreciëren. TCSLAD is een introspectief album, mijlenver verwijderd van nummers als Seventeen en Hungry, de catchy songs waarmee Kip eind jaren 80 de meiden mee om zijn vinger kon winden. Dit plaatje staat vol met nummers die je niet in 1 keer inpakken maat het is een werkje dat na elke luisterbeurt weer enkele geheimen prijs geeft. Wat met name opvalt is het vermogen van Kip om songs te schrijven en te voorzien van originele arrangementen en een sfeer weet te creëren waarmee hij zich onderscheidt van veel vakgenoten. Echte hoogtepunten zijn lastig te benoemen omdat alle nummers meer dan voldoende scoren maar Kiss of Life, het fraaie Endless Circles, I'll Be Down en Naked Son steken er net wat bovenuit. De opvolger van dit schijfje Songs From the Ocean Floor (het semi-akoestische Down Incognito niet meegerekend) is al net zo interessant.