Divokej Bill - 15 (2013)
mijn stem
1 stem
0
geplaatst: 14 april 2013, 00:34 uur
De zesde cd van Divokej Bill verschijnt onder de verwachting van een volwassener geluid. Na 15 jaar moet het wilde er toch uit. Oorspronkelijk folkrock met veel energie zal dus langzamer worden.
Het nummer Vstávej vind ik een geweldig lief en vrolijk liefdesliedje. Je hoort de typische stijl van de band er nog wel doorheen.
Koně is een wat drukker nummer. Het doet me een beetje denken aan 'Laboratoře Delta' van de vorige cd, maar dan beter Nog steeds komt het springerige effect eruit.
Nummer 3, Dolsin: Fantastisch. Een geweldige melodie met een boeiende tekst over het ouder worden. Naar dit nummer keek ik het meest uit en het heeft aan alle verwachtingen voldaan.
Půjdem dál is het nummer uit de film Lidice. Een mooi rustig nummer die gezongen is door Roman Procházka, de gitarist. Ik vind het voor de variatie wel leuk dat hij zingt, hij heeft een fijne stem.
Jediná heeft me ingepakt met de melodie die aan het begin en eind gespeeld wordt. De typische Divokej Bill stijl, dan maakt de rest me niet meer uit.
nummer 6, Všema deseti is anders. Roman Procházka zingt het weer, en er wordt voor de verandering gebruik gemaakt van een soort klavecimbel. Het klinkt iets donkerder dan de rest, maar wel erg interessant. Dit volwassen geluid vind ik niet zo erg.
Mašina: Het luistervoorbeeld vond ik een week geleden niet heel bijzonder, maar het hele nummer heeft me achterover doen slaan van verbazing. Vooral de (vertaalde) tekst vind ik mooi, en het nummer is minder eenzijdig dan ik had gedacht. Ik ben fan hoor!
Dan komen we bij Zamilovaná. Daar heb ik weinig woorden voor: elke band zou dit kunnen maken. Geen slecht nummer, maar zeker niet iets voor DB, te standaard.
Nog drie nummers te gaan: van Tíseň blijft me weinig bij, dus een zo-zo nummer.
Harmonika. Een nummer dat bestaat uit twee zinnen? En dat voor drie minuten lang? Inmiddels ben ik eraan gewend en vind ik het vermakelijk. Zolang het bij één nummer blijft.
Het laatste nummer is Pekelník, en eindelijk is er plek voor de banjo. Een maf nummer die eindelijk wat tempo heeft. Weer een beetje een kroeg-stijl, wat toch de 'wilde' cowboystijl weer aanraakt.
Totaal oordeel:
De volwassen stijl is in dit album echt te horen, al is de vorige cd Mlsná er al mee begonnen. Verrassend genoeg vind ik het niet heel vervelend, maar ik mis wel tempo in de nummers. 1 à 2 nummers die wat sneller gaat is te weinig, dus nog een nummer als de oude Alkohol zou wel fijn geweest zijn.
Bij Divokej Bill is er steeds één nummer dat het hele album draagt (op het vorige album was dat mijn eeuwige favoriet Batalion), en hierop is dat het nummer Dolsin. Daarover is heel reviewland het eens.
Verder is het toch een geslaagd album met een mix van serieuze en romantische teksten, en gelukkig kun je de eigen stijl van de band er nog doorheen horen.
Jammer van het gebrek aan banjo-geluid, maar hopelijk pakken ze dat weer op.
Het nummer Vstávej vind ik een geweldig lief en vrolijk liefdesliedje. Je hoort de typische stijl van de band er nog wel doorheen.
Koně is een wat drukker nummer. Het doet me een beetje denken aan 'Laboratoře Delta' van de vorige cd, maar dan beter Nog steeds komt het springerige effect eruit.
Nummer 3, Dolsin: Fantastisch. Een geweldige melodie met een boeiende tekst over het ouder worden. Naar dit nummer keek ik het meest uit en het heeft aan alle verwachtingen voldaan.
Půjdem dál is het nummer uit de film Lidice. Een mooi rustig nummer die gezongen is door Roman Procházka, de gitarist. Ik vind het voor de variatie wel leuk dat hij zingt, hij heeft een fijne stem.
Jediná heeft me ingepakt met de melodie die aan het begin en eind gespeeld wordt. De typische Divokej Bill stijl, dan maakt de rest me niet meer uit.
nummer 6, Všema deseti is anders. Roman Procházka zingt het weer, en er wordt voor de verandering gebruik gemaakt van een soort klavecimbel. Het klinkt iets donkerder dan de rest, maar wel erg interessant. Dit volwassen geluid vind ik niet zo erg.
Mašina: Het luistervoorbeeld vond ik een week geleden niet heel bijzonder, maar het hele nummer heeft me achterover doen slaan van verbazing. Vooral de (vertaalde) tekst vind ik mooi, en het nummer is minder eenzijdig dan ik had gedacht. Ik ben fan hoor!
Dan komen we bij Zamilovaná. Daar heb ik weinig woorden voor: elke band zou dit kunnen maken. Geen slecht nummer, maar zeker niet iets voor DB, te standaard.
Nog drie nummers te gaan: van Tíseň blijft me weinig bij, dus een zo-zo nummer.
Harmonika. Een nummer dat bestaat uit twee zinnen? En dat voor drie minuten lang? Inmiddels ben ik eraan gewend en vind ik het vermakelijk. Zolang het bij één nummer blijft.
Het laatste nummer is Pekelník, en eindelijk is er plek voor de banjo. Een maf nummer die eindelijk wat tempo heeft. Weer een beetje een kroeg-stijl, wat toch de 'wilde' cowboystijl weer aanraakt.
Totaal oordeel:
De volwassen stijl is in dit album echt te horen, al is de vorige cd Mlsná er al mee begonnen. Verrassend genoeg vind ik het niet heel vervelend, maar ik mis wel tempo in de nummers. 1 à 2 nummers die wat sneller gaat is te weinig, dus nog een nummer als de oude Alkohol zou wel fijn geweest zijn.
Bij Divokej Bill is er steeds één nummer dat het hele album draagt (op het vorige album was dat mijn eeuwige favoriet Batalion), en hierop is dat het nummer Dolsin. Daarover is heel reviewland het eens.
Verder is het toch een geslaagd album met een mix van serieuze en romantische teksten, en gelukkig kun je de eigen stijl van de band er nog doorheen horen.
Jammer van het gebrek aan banjo-geluid, maar hopelijk pakken ze dat weer op.
* denotes required fields.
* denotes required fields.