Bloodgood - Alive in America (1990)
Alternatieve titel: Live Volume I
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Intense
-
Out of the Darkness (3:54)
-
Do or Die (2:23)
-
It's Alright (4:01)
-
Hey You! (4:15)
-
Alone in Suicide (4:06)
-
She's Gone (4:12)
-
Heaven on Earth (3:43)
-
Shakin' It (2:49)
-
Soldier of Peace (3:35)
-
America (3:50)
-
Never Be the Same (3:45)
-
Medley: Demon on the Run, Killing the Beast, Battle of the Flesh, Black Snake (5:50)
0
geplaatst: 2 januari, 07:10 uur
In 1990 verschenen twee livealbums van Bloodgood, als ik me goed herinner tegelijkertijd naar aanleiding van de rocktheatershows die de groep had gedaan. Eveneens verkrijgbaar op video. Naast Alive in America kwam deel 2 Shakin' the World uit.
Ik liet ze destijds links liggen: dat gezwaai met de Amerikaanse vlag wat ik op de achterzijde zag maakte me niet enthousiast en de setlists nodigden niet uit. Alle muziek komt namelijk van de vorige vier albums en die kende ik al. Tezamen komen van hun eerdere vier albums 26 van de 38 nummers voorbij.
Anno 2026 gaan beide albums in de herkansing en wat betreft Alive in America blijkt mijn scepsis niet ten onrechte. De groep deed de productie zelf onder supervisie van ene Steve White. Die is degelijk, maar spetteren wil het niet. Een externe producer had hier meer mee gedaan.
Daarbij komt geen nieuw werk langs en bovendien blijft men dicht bij de studioversies. Alsof je een afspeellijst maakt in een livejasje, waarbij een enkele keer iets tegen het thuispubliek in Seattle wordt gezegd. Je moet bovendien tegen de medley kunnen die track 12 vormt, met daarin precies de drie nummers die ik tot mijn favorieten reken. Altijd zonde om die in een medley te vermalen.
Wie de vier studioalbums van hiervoor niet kent, kan wellicht meer met Alive in America. Klassieke metal en hardrock met sterk gitaarwerk van Paul Jackson en rauw gezongen door Les Carlsen. Het vakmanschap is duidelijk, maar ik mis de opwinding.
Het Britse tijdschrift Cross Rhythms publiceerde destijds deze recensie, waar ik me goed in kan vinden en plakte er desondanks een 8/10 op. Ik houd het bij drie sterren.
Is deel 2 méér dan een best of in livejasje? We gaan het beleven.
Ik liet ze destijds links liggen: dat gezwaai met de Amerikaanse vlag wat ik op de achterzijde zag maakte me niet enthousiast en de setlists nodigden niet uit. Alle muziek komt namelijk van de vorige vier albums en die kende ik al. Tezamen komen van hun eerdere vier albums 26 van de 38 nummers voorbij.
Anno 2026 gaan beide albums in de herkansing en wat betreft Alive in America blijkt mijn scepsis niet ten onrechte. De groep deed de productie zelf onder supervisie van ene Steve White. Die is degelijk, maar spetteren wil het niet. Een externe producer had hier meer mee gedaan.
Daarbij komt geen nieuw werk langs en bovendien blijft men dicht bij de studioversies. Alsof je een afspeellijst maakt in een livejasje, waarbij een enkele keer iets tegen het thuispubliek in Seattle wordt gezegd. Je moet bovendien tegen de medley kunnen die track 12 vormt, met daarin precies de drie nummers die ik tot mijn favorieten reken. Altijd zonde om die in een medley te vermalen.
Wie de vier studioalbums van hiervoor niet kent, kan wellicht meer met Alive in America. Klassieke metal en hardrock met sterk gitaarwerk van Paul Jackson en rauw gezongen door Les Carlsen. Het vakmanschap is duidelijk, maar ik mis de opwinding.
Het Britse tijdschrift Cross Rhythms publiceerde destijds deze recensie, waar ik me goed in kan vinden en plakte er desondanks een 8/10 op. Ik houd het bij drie sterren.
Is deel 2 méér dan een best of in livejasje? We gaan het beleven.
* denotes required fields.
* denotes required fields.