Sparks - Two Hands One Mouth (2013)

Na 22 reguliere albums, een aantal verzamel- en remix albums uitgebracht sinds 1969 werd het eindelijk eens tijd voor een live album. Niet zo maar live maar in principe semi-akoestisch (of electro-akoestisch). Zoals de titel al verklapt enerzijds de twee handen van Ron Mael op één keyboard/piano/synth en anderzijds de stem van broer Russell. Een dwarsdoorsnede van hun werk ontdaan van alle franje en teruggebracht tot de essentie van elk nummer. De opnames zijn gemaakt tijdens het Europese deel van de Two Hands One Mouth Tour van 2012 vandaar de subtitel Live in Europe. Sparks hebben zich beperkt tot werk van 10 albums plus twee nummers die speciaal voor deze tour geschreven zijn. Hieronder het instrumentale openingsnummer die een medley is van hun bekende en minder bekende nummers en het slotnummer waarin hun dank verwoord wordt. Vooral de laatste 4 albums sinds 2002 zijn goed vertegenwoordigd en de fanfavoriete albums met de hits. Zoals de meeste live albums is dit werk vooral interessant voor de echte fan. Ik vergelijk dit album vooral met Plagiarism (1997) waarbij Sparks er voor koos om hun bekende en minder bekende nummers te bewerken met meer orkestraal arrangement in een moderner jasje te steken. Op dit live album kiest men dus voor het omgekeerde, minder is meer. Persoonlijk vind ik dat dit concept goed uitpakt. Doordat Russells stem 'kaal' op de voorgrond staat is duidelijk dat het hem enige moeite kost om die hoge falsetto noten te halen en soms ook net niet. Afgezien daarvan blijven de composities zeer herkenbaar en prima overeind staan.

Gezien de leeftijd van de gebroeders Mael en die van hun fans is het de vraag of er nog wel nieuwe albums of tournees zullen volgen. Dus goed dat men dit album uitbracht om enigszins het gevoel te krijgen dat men daarbij is geweest. Ook voor degene die niet fan is, is dit een prima introductie in het oeuvre van dit opmerkelijke duo die intelligente pop weet te combineren met innuendo en humor. Ik geef het album vier sterren, vooral de nummers van Lil' Beethoven en No. 1 In Heaven komen goed uit de verf.

Als je ze een beetje volgt op Facebook lijkt het alsof hun enthousiasme en werklust ontembaar is. De wereldtournee is nu bezig in de USA, eigenlijk vreemd dat de CD tijdens de tournee al is uitgebracht.

de sparks ze gaan maar door met cds produceren de gebroeders mael,maar de meeste cds alhoewel ze steengoed zijn,ze gaan stilletjes voorbij en ze belanden haast allemaal in de uitverkoopbakken,zonde eeuwig zonde want er zit haast geen misser tussen,ook deze laatste live cd in de uk opgenomen is weer zeer te pruimen...dus mensen kijk eens in de uitverkoopbakken en sla je slag!!!

Dit album laatst na het geslaagde concert in Den Haag op de kop getikt. Ik wist toen niet dat het concert "slechts" met z'n 2en was. Dat maakt het optreden wel speciaal maar al met al is het toch ook wel een lange zit zo met enkel een synth en stem. Nu is ook weer niet de meest gangbare toetsenist en al helemaal niet de meest gangbare zanger maar toch.

Slecht is het overigens zeker niet, de Overture is geniaal en Sherlock Holmes mag toch zeker ook wel meer dan fantastisch genoemd worden. Verder is het zo gitaar en beat/drumloos de ene keer wat meer geslaagd dan de andere keer.

He, dit had mijn bericht kunnen zijn.

Duurde bij mij een nummer of vier voordat ik nattigheid begon te voelen, dat die albumtitel wel eens iets zou kunnen betekenen. Een full-band-livealbum had ik er toch ook wel graag bij gehad, maar van de andere kant, als er toch één band hiermee weg kan komen...

"Two Hands One Mouth"

Nee, in de titel zit geen enkele aanwijzing dat het een minimum live bezetting betreft

"Gezien de leeftijd van de gebroeders Mael en die van hun fans is het de vraag of er nog wel nieuwe albums of tournees zullen volgen," schreef E-Clect-Eddy in 2013, toen de twee van Sparks al een eind in de 60 waren. Wel, volgende maand hoop ik hen in Utrecht te zien en een nieuw album komt er ook nog eens aan. Het kan verkeren.

Als ik bij dit concert was geweest, was het vast hartstikke fijn geweest om mee te maken, maar thuis en onderweg is een tweepersoonsband-zelfs-zonder-drumcomputer iets anders. Te vergelijken met theatertournees die sommige artiesten doen, hier dan in de sfeer van kleinkunst. Kortom: ook ik mis een begeleidingsgroep.

Voordeel is dat de teksten beter binnenkomen. Een satirische of ironische blik op de wereld kan Sparks niet worden ontzegd, waarbij ik vermoed dat achter alle humor enige scherpe observaties zitten. Wereldverbeteraars zijn ze echter niet, slechts actief in de entertainmentsindustrie en zich welbewust niet de personen te zijn om de problemen op te lossen. Daarom is het nooit zwaar. En toch zetten ze je soms aan het denken, waarna er weer gelachen kan worden.
Opvallendste track is die uit The Seduction of Ingmar Bergman (2009), hun conceptalbum over de regisseur. Bijzonder in deze livecontext.

Popmuziek met vaudevillekenmerken, waardoorheen invloeden uit de klassieke muziek stromen. Heerlijke eigenheimers, die ik desondanks liever met gitaar, bas en drums hoor.

Best leuk om eens te horen dit album; maar vorige week zag ik de gebroeders in Brussel (met band) en dat is toch hoe Sparks wat mij betreft hoort te klinken. Bombastisch. Ben het wel eens met Ronald dat op deze manier de teksten goed tot hun recht komen (want oh oh wat heeft Ron Mael een hoop geweldige teksten geschreven).
Ze zijn nog steeds ongelofelijk goed deze authentieke helden.