Manowar - The Triumph of Steel (1992)

Een van de meest foute metalbands die ik ken. Fout qua songteksten, qua attitude en zeker ook qua albumtitels. Want waar slaat de naam The Triumph of Steel eigenlijk op? Ik heb dit album met moeite uitgezeten, ik vond er eerlijk gezegd niks aan.

Triumph of steel, is dat zeg maar het staal zal overwinnen. Mannen in leren pakken met een hoop stalen knopen en zwaarden zullen eens weer de straten regeren

Brrrrrr...

Zo fout dat het bijna cult is

Nee twin zo fout dat het verboden zou moeten worden!!

Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat "fout" nog best wel vind meevallen, en zeker op Triumph Of Steel. Wat overigens voor fout doorgaat daar heb ik sowieso mijn bedenkingen bij. Zolang het leuk blijft mag het van mij best, en zelfs als fan van de band moet je toegeven dat het helemaal niet serieus te nemen is, en waarschijnlijk ook echt wel niet zo bedoeld is. De band staat gewoon voor een portie lol en geeft (over het algemeen) hun fans toch maar lekker dat wat ze willen. Ook live is het altijd weer entertainend (ook al kunnen de speeches van Demaio wel met 25 minuutjes worden ingekort en zijn bassolo geschrapt) en dat is ook al best iets. Dat er wel erg vaak over brothers, metal, fire en steel word gezongen moet je er maar bijnemen. Men valt David Coverdale toch ook niet aan omdat hij al zowat 30 jaar lang over zijn girlfriend, zijn lover en zijn lover's beste vriendinnetje zingt?

Verder vind ik de plaat best okay. Eric Adams is voor mij nog altijd een van de sterkste en meest expressieve zangers in het metalwereldje en met Spirit Horse staat er zowaar mijn favoriete Manowar nummer op. Enkel die hap op het begin met zijn 28 minuten is veel te saai en lang en mocht gerust 15 minuten minder zijn geweest of zo.

Ook een heel erg mooi hoesje trouwens. De poster hing jaren op mijn kamer.

sign of the hammer, battle hymns, into glory ride, fighting the world

na deze 4 overigens te gekke platen ken je het kunstje wel

daarna slappe aftreksels

beetje sneu nu, inmiddels allemaal pakkumbeet jaar of 55 oud, en nog steeds optreden in bonte onderbroeken

en, hoe vaak kun je zingen over vlammende zwaarden , metaalmoeheid en vuurspuwen zonder dat het belachelijk wordt?

live overigens niet te doen, geluid snoei en snoeihard dat je zelfs met oordoppen in - jaja ik was voorbereid - oorpijn krijgt, na ieder nummer en half uur gebakelei met publiek en hete dames, die op het podium werden geroepen, mee naar achteren gingen en terugkwamen, zo goed als naakt en volledig in de war

klein puntje van 'humor', publiek in de zaal vragen of er iemand goed gitaar kan spelen , iemand bied zich aan, dat ook daadwerkelijk mag laten zien en ook waarmaakt, en het geluid na 30 seconden expres zo vervormen - heren technici in opdracht - dat het nergens meer naar klinkt



joy

Foei. Je vergeet Hail To England. Hun derde en imo wel beste plaat. Fighting The World vond ik net minder, dan is Kings Of Metal wel superieur.

ok, ik ga hail to england een kans geven, vreemd genoeg ken ik die niet

Joy

tja je moet er echt van houden, en dat doe ik dus niet... zijn wel wat losse nummers die ik leuk vind maar een heel album wordt me gewoon teveel!

geef niks om staal, doe mij maar metal of iron (iron maiden wel te verstaan!!)

Is pas later op cd uitgebracht dus dat kan kloppen. Tegenwoordig wordt alles geremastered dus is deze vast wel op cd te krijgen.

Bij deze band en muziek moet je niet te veel nadenken. In hoofdzaak gaat het inderdaad over staal, zwaarden, gevechten, ruiters, veldslagen, goden, vikingenen meer van dat spul maar eerlijk gezegd maken ze met 4 bandleden waarvan ook nog eentje alleen zingt toch wel een puik stukje muziek. De zanger overigens is naar mijn mening een hele goeie zanger en kun je goed verstaan. In tegenstelling tot sommige zangers van andere bands. De bassist is ook iets aparts. Hij speelt een 8 snarige piccolo bass. Tot zover Manowar in een notedop.

All men play on ten.....

Ik denk dat ik Master of the Wind wel een van de sterkste Manowar songs vind en nog altijd kan ik erg lachen om het einde van Demons Whip

ik vind eric adams een van de beste metal zangers ooit

kan zich meten met ene ronny james dio, zij het grover,vuiler, smeriger, mooier

Een waardig opvolger van 'Kings of Metal', als was dat album net wat beter. Alleen dat 'Achilles...' had weg gelaten mogen worden.

Ben het met ons Killeraapje eens, dat Eric Adems één van de beste (metal)zangers is, alleen... Jon Oliva (Savatage) is net iets beter.

Het is dat ik 'm nog af en toe luister, maar is voor mij veel te zwaar materiaal. Soms al moeilijk om door dat nummer van een half uur doortekomen.
Maar iets unieks in mijn collectie is die wel..maar kan er niet van genieten. 2,5*!!

Na het halfslachtige Fighting The World, revancheerde Manowar zich met Kings Of Metal om vervolgens met The Triumph Of Steel weer een helemaal 'over the top' te gaan.

Manowar geeft je geen tijd om erin te komen en opent met een 28 minutendurend metalepos over de belegering van Troje, compleet met straffe marsstukken, romantische sfeermomenten, een (nogal beperkte) drumsolo en bloedagressieve woedeuitbastingen. Visioenen van de strijd doemen onmiddellijk voor mijn ogen op bij beluistering. Wie weet lachte Homerus de 4 New Yorkers wel tevreden toe vanuit Hades.
Het is een ieder geval niet de gemakkelijkste weg om een plaat te beginnen.

Metal Warriors is weer wat obligaat, maar de rit gaat gauw verder met het uitstekende en vooral rappe Ride The Dragon en de meeslepende indianenlegende Spirit Horse Of The Cherokee,

Een ander hoogtepunt vind ik het spectaculaire Power Of Thy Sword. Het is hier vooral Eric Adams die er met de bezwerende zanglijnen iets bijzonders maakt. Samen met de redelijk gedoseerde koortoevoegingen vormt het het juiste accent voor de sfeer die past bij de tekstuele thematiek.

En dan is er nog Master Of The Wind. Noem het sentimenteel of obligaat. Het is een werkelijk prachtige, bombastische ballade, zonder rockinstrumentarium overigens, die gemaakt moet zijn om de toegewijde fans te beroeren. Wie Manowar een warm hart toedraagt, verstaat onmiddellijk wat het nummer wil zeggen.
Ik versta het en ik houd ervan. Los van alle flauwekul die nou eenmaal bij Manowar hoort.

Zonet dit album beluisterd en het klinkt mij vooral als veel lege bombast in de oren. Het mist sterke riffs en nummers.

Toch goed voor een kippevel-moment, tijdens het laatste nummer Master of the Wind, meer bepaald het deel dat inzet met Fly away to a rainbow.... Prachtige melodie en heerlijk hoe Eric Adams met hoge afgeknepen stem in diezelfde passage There the road begins... uit zijn longen perst.

Volgens mij spelen hierop een nieuwe gitarist en een nieuwe drummer mee, respectievelijk David Shankle en Kenny Earl "Rhino 39" Edwards. Ride the Dragon en Spirit Horse of the Cherokee kan ik nog aan, bij de rest van de nummers overheerst vooral een gaap-gevoel. Het eerste nummer Achilles, Agony And Ecstasy In Eight Parts vind ik hier en daar zelfs hemeltergend en had beter achteraan gestaan. Blij dat het gedaan was.

Je houdt van Manowar of je vindt het maar niks, maar als je na meer dan 30 jaar nog zoveel fans hebt dan moet je toch wel iets speciaals hebben en dat hebben Manowar zeker...
Concert van Manowar is een feestje op deze cd alleen al het nummer metal warriors is gewoon super...

Ik vind Achilles, Agony and Ecstasy In Eight Parts niet de moeite om mijn tijd nog een keer aan te besteden; saaie drumsolo, saaie bassolo en geen bevredigend slot maar een fade-out. Dat melodieuze gitaarstuk nog voor die drumsolo vind ik nog wel mooi, maar dit stuk als geheel heeft te weinig rol voor zanger Eric Adams. Die uptempostukken gingen nog wel, maar de vonk slaat pas over met Ride the Dragon. Dit eerste album zonder Ross The Boss weet het oude werk niet te evenaren, geen enkel album met David Shankle of Karl Logan wat mij betreft. Alhoewel, beter dan Fighting the World moet toch mogelijk zijn. Ze hebben een drietal live-cd's uitgebracht die de moeite waard zijn. Hell on Stage, Hell on Wheels en Gods of War Live.

Karl Logan doet hier geeneens mee. David Shankle wel.

Dank je, heb een kleine correctie in het bericht geplaatst. (edit) Ik had het even niet in de gaten want ik was ondertussen Saints Row 3 aan het spelen. The Triumph of Steel is zo'n album dat eigenlijk een 2,75 van me krijgt, dat wordt dus afronden.

Niet dat het overigens veel verschil uitmaakt dat Karl Logan / David Shankle gebeuren. Beiden zijn in mijn ogen vrij nietszeggende gitaristen die, net zoals de drums, enkel dienen ter opvulling en begeleiding van Adams en Demaio.

Mijn eerste Manowar-cd en toen had ik al problemen met de ongelooflijk misplaatste opener. Laat het schrijven van epics over de Grieken maar gewoon lekker over aan Virgin Steele, want deze band beheerst die kunst toch een stuk beter. Achilles, Agony And Ecstacy In 8 Parts heeft wel degelijk zijn goeie stukken (Hector's Final Hour, Death Hector's reward en The Glory Of Achilles), maar die verschrikkelijke drum- en bassolos verpesten het geheel enorm. Adams zingt ook bij enkele stukken vrij geforceerd en bijna slecht voor zijn doen.

De tweede helft van het album is beduidend beter, maar met een song als Burning (waarvan ik nooit onthoud dat hij uberhaupt bestaat) win je mijn hart ook niet. The Power Of They Sword, The Demon's Whip en Master Of The Wind zijn gelukkig afsluiters die het album niet compleet laten falen en Shankle is een vrij behoorlijk gitarist. Verder? Uitzonderlijk goed te vergeten.

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Fighting The World
7. The Triumph Of Steel

Ongelooflijk zeg. Een band die eerder nog een nagenoeg perfect album afleverde en dan toch nog zo diep kan zinken. Fighting The World was de commerciele knieval, maar hier is de inspiratie simpelweg op.

Waarom? vraag ik me vaak af. Waarom de opener zo lang? De drum- en bassolo slaan helemaal nergens op. Het nummer zelf is heel middelmatig, maar het uitrekken naar bijna een half uur nekt de boel behoorlijk. Waarom zo ongeinspireerd spelen? Ride The Dragon en Burning zijn oersaai. Weer die simpele opbouw en Shankle staat op de achtergrond maar een beetje mee te spelen. Waarom zo'n slechte drumsound? Rhino mag dan wel snel zijn, maar hij had evengoed een computer kunnen zijn. Er zit geen enkele emotie in zijn spel. Waarom probeert Shankle Ross The Boss zo na te apen? Het valt wel erg op dat hij bezig is zijn trucjes na te doen. Slechts Master Of The Wind is ergens nog wel ok, maar het blijft een ballad zonder climax (en dus ook weer een gemiste kans). Ik heb eigenlijk niks goeds gehoord hier.

Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Fighting The World
7. Triumph Of Steel