The Stranglers - In the Night (1992)

Ik heb deze plaat/CD nooiet gezien of iets van gehoort. Bootleg?

Dit is helemaal géén bootleg hoor, maar mijn hoes is niet wit maar zwart, verder zelfde tekening, en volgens mij is ie gereleased in 1992 ipv 93...

zo ziet mijn hoes eruit :

http://www.soulsec.com/disco/stranglers/studio/inthenight.jpg

... het was trouwens de eerste plaat waarop Paul Roberts zingt... en zeker geen onverdientstelijk debuut van Roberts.

De cd met witte hoes is in 1993 uitgebracht voor de Amerikaanse release dacht ik. Er staan 3 bonustracks op, de b- kantjes Coffee Shop, Vicious Circles en So Uncool.

Na het smakeloze 10 haakte ik af
omdat voor mij net Cornwells weirde kijk op de wereld
één van de basisingrediënten van de groep was.

Zie ik daar een rattus norvegicus als mond op deze hoes?
En meer nog ... zie ik daar een vikingschip in het rechteroog?

Kennen jullie de weirde theorie ivm de Rattus Norvegicus hoes?

Euh neen... Maar jij blijkbaar wel?
Staat dat in de No Mercy biografie?

Het staat in het song by song interview boek met Cornwell.
Op de hoes van Rattus staan een paar voorwerpen in de kamer
die merkwaardig genoeg te linken zijn aan latere albums.

Maar ik moet het even opzoeken.

Peter Hook van New Order noemde eind 1992 The Stranglers de beste 'nieuwe' band. Al vermoed ik dat hij dat vooral bedoelde door de live optredens, die terug heel energiek en strak waren. De laatste jaren onder Cornwell waren live een verschrikking met die blazers.

Time To Die is wel het prijsnummer van 'In the Night'
Het had zo op The Raven gekund, zonder overdrijven.

Ik ken de rest van The Stranglers niet maar onbevooroordeeld vind ik dit een zeer aardig album. Ik ben eerlijk gezegd verbaasd over de lage waardering en het gering aantal stemmen voor een band met zo'n staat van dienst.

Ook al omdat dit gezongen wordt door JJ op het album.
De release datum is wel degelijk 1992.

''Grand Canyon'' heeft, in crisis tijden, een heel actuele lyrics:

''I've been standing on the poor man side
Looking across the great divide
At the people with the money
But they never look across at me

I see things that you wouldn't believe
The respectable man taking money like a thief
And he don't give a damn
For the mouths he could feed''

De titel een knipoog naar Frank Sinatra: Stranglers in the Night in plaats van 'Strangers'. De wurgers laten na jaren iets van hun tanden zien.
Ze braken in 1977 door met eigenwijze punk, schakelden vanaf '79 (The Raven) over op net zulke eigenwijze new wave die vanaf '81 met La Folie geleidelijk plaatsmaakte voor eigengereide pop. Dat eigene verdween echter: met Dreamtime uit 1986 werd het te zoetgevooisd en opvolger 10 leed aan hetzelfde manco.

Dan verlaat frontman Hugh Cornwell de groep en wordt vervangen door zowel zanger Paul Roberts als gitarist John Ellis. Als de vernieuwde Stranglers in september '92 terugkeren, is grunge de mode, terwijl in hun Engeland house steeds populairder wordt; stijlen die weinig raakvlakken hebben met de groep.
Die kiest voor een popkoers waarin de lenige stem van Roberts goed gedijt en Ellis blijkt een uitstekend en veelzijdig gitarist. Alleen: klinkt dit nog als de Stranglers?

Te weinig. Opener Time to Die bevat na een lang intro slechts gesproken of gefluisterde vocalen, prima liedje, waarna via Sugar Bullets pittige pop klinkt met overbodige conga's. Roberts is een zanger met een behoorlijk bereik, maar zijn vibrato? Hij zingt te mooi voor de groep - alsubegrijptwatikbedoel.
Als composities dan ook te vlak worden, zoals Heaven or Hell, dan... Met Laughing at the Rain denk ik bijna naar Duran Duran te luisteren, net als This Town: alsof die groep een nieuwe zanger heeft. Op zich prima, maar hier niet passend.
Brainbox is pittiger met slidegitaar (!) van Ellis en dankzij de toetsenpartijen van Dave Greenfield in Southern Mountains herken ik voor het eerst iets van hun oorspronkelijke kracht.

Gain Entry to Your Soul bevat verantwoorde pop in de stijl van hun hit Nice in Nice, waarna dankzij Ellis' spel een Amerikaans klinkend Grand Canyon volgt.
Véél liever Wet Afternoon waarin Greenfield voor de tweede maal een hoofdrol opeist dankzij eenvoudige maar doeltreffende synthgeluiden en een pakkende groove. Akoestische slide- en elektrische wahwahgitaar in het swingende Never See, waar Roberts opnieuw te keurig zingt. Melancholie domineert Leave It to the Dogs dat groeit bij vaker draaien.

Gemengde gevoelens van mijn kant, maar in tegenstelling tot de vorige twee albums deze keer wél een voldoende, mede omdat de productie van Mike Kemp aardser is dan die van de vermaledijde twee voorgangers.