Savatage - Japan Live '94 (1995)

Volgens mij heb ik deze (album, video & dvd, tja als fan kun je niet anders ) met een andere cover. Dit is een zeer geslaagde registratie van een live-optreden in Japan in november '94. Wat ik dan wel weer jammer vind, is dat enkele klassiekers ontbreken, zoals When the Crowds are Gone, Of Rage and War en Prelude to Madness.

Ik heb overigens nog 4 extra songs op mijn video & dvd, te weten Stare Into the Sun, Damien, Conversation Piece en de kraker Hall of the Mountain King.

Ik heb het album ook met een andere cover. Moet er ook bij vermelden dat ik het niet echt een volledig geslaagde live cd vind. Alex Skolnick past gewoon totaal niet in het plaatje, hoe goed de man ook is, en ik vind Savatage ook niet echt als een "band" overkomen hier. (wat later met Al Pitrelli in de gelederen wel het geval was).

De nummers zijn op zich niet slecht gespeeld, maar toch vind ik dat Stevens een nummer als Sirens of Jesus Saves toch beter links had kunnen laten liggen. Net op die tracks mis je Oliva toch wel heel erg. Ook het feit dat Chance in een heel andere versie gespeeld word (dus zonder het oh zo mooie meerstemmige einde) en net het beste nummer van Handfull of Rain niet langskomt (Alone You Breathe) is echt wel jammer. Ook de sfeer vind ik er niet echt inzitten.

Voor mij een redelijk mager live album dus. Of althans dan voor Savatage begrippen. Jammer dat ze niet een jaartje of twee-drie hebben gewacht en iets van de toer voor Dead Winter Dead of Wake Of Magellan uitgebracht hebben.

Inderdaad, het hoesje ziet er zo uit:

http://snakenet.com/Bible/Images/albums/Large/savatage-japanlive94.jpg

Matige live cd van Savatage, Ghost in the ruins is zoveel beter.
Ben het eens met Sinner dat het beste nummer van Handfull of Rain niet langskomt. Wel een aantal matige nummers van deze kort daarvoor verschenen cd waarvan de meest aardige (Chance) op de helft wordt afgekapt. Dieptepunt is wat mij betreft de uitvoering van Sirens.

Geen geweldig live album vind ik. Zoals hierboven ook al ergens wordt gezegd ontbreekt het aan de juiste 'feel' op dit album. Het bandgevoel mist toch wel. Doe mij Ghost in the ruins maar!!!

Ik heb even een correctie ingestuurd, voor wat betreft de hoes, het label en de releasedate...

Deze is dus gewoon uit 1995 en de VHS ook, waar overigens meer nummers op staan, zoals Conversation Piece (subliem!) en Hall of the Mountain King (heftig!!!)...

Op deze plaat is Jon trouwens weer echt volledig lid, hij doet alle keyboard/piano partijen, speel akoestisch en ritme-gitaar en dueleert op vocalen met Zak op Gutter Ballet...

Alleen al wat dat betreft, toch een voldoende waard.
Jammer dat Alex Skolnick zo overkomt als een hired gun en niet als volwaardig vervanger van Criss (rip)... Al Pitrelli en Chris Caffery zouden beter passen bij de ideeen van Oliva/O'Neill...

Nochtans zijn de Handful of Rain-nummers die op deze live-plaat staan, prima uitgevoerd...

Handful of Rain heb ik altijd een degelijk, maar weinig spectaculair Savatagealbum gevonden. Een beetje een merkwaardige ook omdat Jon Oliva zo’n beetje het hele album heeft ingespeeld, maar de credits heeft gedeeld met andere ‘bandleden’. Na de dood van Criss Oliva begint Savatage in mijn ogen sowieso te lijken op een project van Jon en Paul O’Neill met wisselende werknemers (bandleden).
Japan Live ’94 is een verslag van de Handful of Rain-tour, waarop Alex Skolnick het gitaarwerk voor z’n rekening neemt. Het album bestaat, niet verbazingwekkend, voor een groot deel uit nummers van Handful of Rain, aangevuld met wat ouder werk.
De nieuwe nummers worden goed uitgevoerd, maar het blijven nummers die ik niet tot Savatage’s beste reken. Op de oudere nummers kan Zak Stevens helaas Jon Oliva’s zang niet doen vergeten.
Dit alles maakt Japan Live ’94 tot een weinig memorabel livealbum (zeker in vergelijking met Savatage’s eigen Ghost in the Ruins), dat lekker wegluistert en het prima doet als achtergrondmuziek. Ik heb liever livealbums die me wegblazen, dit is meer een zomers briesje.

3.5*

Kennismaken met Savatage deed ik pas met Edge of Thorns. Via Headbanger's Ball kwam ik in aanraking met de titelsong. Aangezien er nog geen internet was en de rockmagazines nog langs mij heen gingen, was ik ook niet op de hoogte van de periode met Jon Oliva achter de microfoon.
Later is dat goed gekomen en ben ik een groot Savatage liefhebber geworden.
Op Japan Live ligt de focus op Edge of Thorns en Handful of Rain, beide uitstekende platen maar de periode daarvoor komt er wel erg bekaaid af.
Dat is ook niet onlogisch, hoewel Zak zich redelijk door Jesus Saves en Sirens heenslaat merk je dat de zanglijnen beter passen bij de maniakale zang van Oliva.
Japan Live is vooral een degelijke plaat waar weinig mis mee is maar het vuur ook grotendeels ontbreekt. Zeker in vergelijking met de dampende live registratie Ghost in the Ruins met Oliva op zang, ontbeert Japan Live de gekte, de interactie met het publiek en blijft het een brave muzikale weergave van een net zo braaf publiek.

Helemaal mee eens! Ik zag dat ik 'm ooit op 2,5* heb gezet. Dat is toch wel wat te karig. Maak er 3* van.