Enya - Amarantine (2005)

Ik vind Enya heel goed, dus deze album zalook wel goed zijn .

Ik edit het nog wellis, voor de sterren die ik geef.

Ik geef het toe: ik heb de verzamelaar van Enya. Ik draai hem nooit, maar met de kerst wil het nog wel eens aangenaam zijn (als je familie op bezoek is bijvoorbeeld).

En dan komt je eega met de nieuwe Enya op de proppen.
Op zich niet zo erg denk ik dan. Maar al na 2 nummers ontstaat er een weeig gevoel bij mij. En dat wil maar niet verbeteren. Misschien een grapje? Is het dan toch die verzamelaar van mijzelf die ik hoor?
En vervolgens kabbelt het maar door en kabbelt het maar door. Sail Away Sail Away dreint het door mijn hoofd.

En dan is het voorbij: ik schrik wakker. Was het een droom? Ik zag die kerstboom immers al weer staan en nu ik mijn ogen open heb staat ie er toch niet. Is die nieuwe Enya dan toch niet dit huis binnengekomen?

Mijn blik op de cd-speler zegt genoeg: de nieuwe Enya ligt wel degelijk in huize aERo.
Ach, ik zal er zelf wel naar grijpen als ik de slaap niet kan vatten .

Gauw Hypnotize van System of a Down opzetten nu.

Ja, goeie CD!
4½ sterren.

Heerlijke cd, altijd al van haar muziek gehouden. Word er enorm relaxed van. Erg fijn na een druk dagje werken ofzo. Vooral If I Could Be Where You Are bezorgt me de nodige kippenvel. Okee, haar muziek is niet veel vernieuwend meer, maar ze heeft nog steeds een grote aanhang (vnl ouderen denk ik...). 4,5*

Op diverse sites las ik dat 'Amarantine' het meest experimentele Enya-album ooit is, maar dit blijkt bij nader inzien schromelijk overdreven. Enya's zevende album (de 'Frog Prince'-soundtrack meegerekend) is namelijk typisch wat je zou verwachten van de Ierse zangeres. Ik heb het al vaker gezegd en ik zeg het nu weer: waarom sleutelen aan een beproefd en succesvol (de teller staat op 65 miljoen verkochte cd's wereldwijd) concept? Om te beginnen wat feitjes: voor het eerst duurt een album van Enya drie kwartier, staat er maar één instrumentaaltje op en zingt ze een nummer in het Japans ('Sumiregusa') en drie in de zelfverzonnen taal Loxion ('Water Shows the Hidden Heart', 'Less Than a Pearl' en 'The River Sings' - de overige nummers zijn Engelstalig). Opvallend is dat de sound van Enya in al die jaren nauwelijks is veranderd: op elkaar gestapelde zanglijnen en eenvoudige synthesizer- en piano-accenten. Volgens mij zou haar muziek enorm aan kracht winnen als Enya eens in de weer zou gaan met een compleet orkest, maar dit terzijde. Lichtelijk uptempo tracks (naar Enya-begrippen dan, je kunt hoogstens een beetje wiegen op het titelnummer, hoewel 'The river sings' is voorzien van een voortkloppende beat) worden afgewisseld met de bekende ingetogen ballads. Het zwakste punt wordt gevormd door de sonteksten, die bestaan uit nietszeggende gemeenplaatsen en rijmelarij over liefde. 'Amarantine' is een veilig Enya-album, waarop ze keurig binnen de paden van de hoogespannen verwachtingen blijft, en af en toe eens een klein hupeltje maakt om haar fans te verrassen. Tot slot nog iets over het Loxion. Deze taal is bedacht door tekstschrijver Roma Ryan en ontstond na Enya's medewerking aan de soundtrack van 'The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring' (waarop ze een nummer in het Elfs zong). Roma had wat moeite om de juiste tekst voor ' Water Shows the Hidden Heart' en kwam met een fictieve taal op de proppen. Er gaat zelfs een heus concept achter het Loxiaans schuil; de Loxianen leven in een ander melkwegstelsel en hebben zojuist de eerste stappen in de ruimte gezet, nieuwsgierig als ze zijn naar leven op andere planeten...

Mooie muziek, mooi gezongen en zo. Ik wordt er alleen zo triest van...........

Deze ligt nu te draaien en wederom krijg ik weer een enorme brok in mijn keel..

Wat is dat toch dat deze dame mij keer op keer weet te raken met haar muziek?

Kan me voorstellen dat mensen er triest van worden (jaja, hou jullie reacties maar voor je..), maar wat is triest? Ik denk dat het gewoon hele gevoelige muziek is en dat vind ik nou juist zo prachtig aan Enya.

Nee, dit album blijft nu en voor altijd op 5 sterren staan.

Hahaha! Ik wist dat er iemand op zou reageren.... Ach wel, niks is zo veranderlijk als een mens..

En zulk soort dingen houden de meningen wel lekker enthousiast!

Heeft deze vrouw een stem of wat?? Yeeeez!!
Goed album man! 5 dik verdiende Sterren!

Nog maar een clipje toegevoegt, Its in the rain

goede rustige cd.

3*

Dus het album Raakt je. Mooi zo. Het is een wel erg rustig album. Voor mij net iet té. 'It's in the rain' is de enya zoals ik ze graag hoor. Voor 'The river sings' heb ik niet genoeg superlatieven: zingen in een verzonnen taal is niks nieuws, maar het geloofwaardig doen zodat het echt een bestaande taal lijkt te zijn, dat is niet iedereen gegeven. Maar Enya doet dat dus lichtjes fenomenaal. Waaw.

Ik vind haar stem op dit album juist een stuk minder dan op de eerste paar albums. Misschien wordt ze te oud voor dit kunstje, ook al omdat ze naar mijn mening al tijden zichzelf kopieert zonder al te veel creativiteit.

Heerlijk altijd die Enya. Heerlijk rustgevend. Ultieme wegdroommuziek. Ik hou er wel van hoor!

Heerlijke cd voor tijdens het thuiswerken