John Fahey - Blind Joe Death (1959)

De vingerstijl gitarist John Fahey groeide op in het Washington van de jaren 40 en 50. De familie bezocht geregeld optredens van de country en bluegrass groepen uit die tijd. Hij kocht al snel zijn eerste gitaar en bouwde een grote platencollectie op, vooral bestaand uit country, bluegrass en blues muziek. Na zijn eerste opnames uit 1958, waar zijn gitaar de hoofdrol op vertolkt, richtte hij zijn eigen platenlabel Takoma Records op. De eerste plaat die gedrukt werd was Blind Joe Death, in een oplage van 100 exemplaren. Zijn speelstijl is van grote invloed geweest binnen de folk muziek, waar hij in zijn muziek ook de blues betrok. In 1967 werd het album opnieuw uitgebracht en kreeg hij eindelijk de lof die hij al die tijd al verdiende. Hij was een buitenstaander binnen de rock ‘n’ roll en jazz wereld van die tijd, maar in de jaren 60 zou de folkmuziek tot in de uithoeken van de wereld een weg vinden met een artiest als Bob Dylan.

Het album Blind Joe Death kenmerkt zich door de akoestische gitaar, waar klanken uit de folk en blues fuseren. De emotionele waarde vertaalt hij in oplevende melodieuze klanken en zware snaarslagen van woede. I’m A Poor Boy Long Ways From Home sleept een oude bluesman met zijn gitaar over stoffige wegen en verlaten steden, waar John Henry meer het countrygevoel in schoonheid verwerkt. Blind was hij zeker niet, maar een ode aan zijn helden Blind Willie Johnson en Blind Boy Fuller mag er zijn.

4*

Afkomstig van Platendraaier.