Halford - Crucible (2002)

Na de sterke comeback Resurrection en het eveneens erg goede live album Insurrection had ik er goede moed in dat Halford weer helemaal op het juiste pad zat. Helaas bleek Crucible echter een tegenvaller van jewelste. Hoewel er in eerste instantie nog enkele redelijke nummers opstaan in de vorm van bv Crucible, One Will Of Betrayal zakt hierna het niveau pijlsnel. Het merendeel van de plaat bestaat uit saaie, nietszeggende nummers die al helemaal de nek worden omgedraaid door een doffe, levenloze productie en een erg zwak bij stem zijnde Halford zelf. Nummers als Crystal, Heretic of Hearts Of Darkness kunnen me ook na xx aantal luisterbeurten absoluut niet overtuigen. En dat is heel erg jammer.

Stukken beter dan Resurrection, vind ik.
Vooral de songwriting dan.

Echt het beste solowerk dat hij gedaan heeft imho.

4/5

Jammer, goede nummers van de Metal God, maar bagger productie... Onbegrijpelijk na al datgene wat Roy Z met Bruce Dickinson voor elkaar heeft gekregen.

Na een recente luisterbeurt viel deze toch wat tegen. Ik had in mijn hoofd toch de herinnering van mooie nummers, die niet zo rechttoe rechtaan zijn als van Ressurection. Dat blijft overeind, maar ook dit album heeft niet heel veel om het lijf. Het blijft wel zijn beste solowerk.

Wel zo goed als Ressurection, er staat alleen geen nieuwe Silent screams op.Crucible klinkt anders, wat meer van die aparte zanglijnen. Crucible en Crystal zijn toch behoorlijke mooie nrs. Ze hadden alleen beter zo'n foto van Rob als hoesontwerp kunnen gebruike. Liefst nog die groepsfoto. De laatste twee nrs., Sun & Trail of tears zijn ook uitschieters. Vier sterren.

Tot nu toe mijn favoriete soloplaat van Halford. Het is nog steeds duidelijk onze goeie ouwe Rob die je herkent in zijn heavy nummers met krijsende vocalen zoals bij Betrayal, maar er worden ook nieuwe gronden verkent met wat modernere sounds zoals bij Handing Out Bullets of Sun. Al met al een sterkere plaat dan Resurrection of Winter Songs. Hopelijk gaat Made Of Metal deze overtreffen qua kwaliteit, maar voor een Metal God op z'n retour kan dat wel eens lastig worden.

De remasterde versie is aan te bevelen met de mooie ballads In The Morning en She, en twee gezellige Priest-achtige bonusnummers erbij.

Goed vervolg op Ressurection, ik ga akkoord met B.Robertson dat er geen nieuwe Silent Screams opstaat (één van de beste Halford-nrs.) Iets minder variatie op deze cd. Golgotha, Betrayal en het trage In the Mourning zijn de hoogtepunten.

Ik kom toch een beetje terug van mijn eerdere mening over de productie. Het is even wennen, maar uiteindelijk is het wel ok.

Tip: probeer de remaster te pakken te krijgen, die klinkt echt zo veel beter dan het origineel, vind ik.

Dank voor de tip. Maar het is natuurlijk wel tragisch dat er een remaster van een album van slechts een paar jaar oud moet komen.

Volgens mij is dat ook voornamelijk gedaan omdat de eerste versie niet meer in de persing was. En omdat Rob Halford zijn eigen platen graag op zijn eigen platenmaatschappij wilde hebben. Denk ik althans.

OK, dat kan natuurlijk ook de reden zijn.

Crucible is een alleraardigste opvolger van het nogal obligate Resurrection. Natuurlijk zorgt die verzameling feelgood metalsongs voor de nodige leuke momenten maar Crucible laat een veel eigenwijzere Halford horen. Judas Priest is wat verder weg en toch is het een op en top metalplaat. Halford (zeg maar Roy Z) meet zich een redelijk modern geluid aan met een buitengewoon kil en grimmig karakter. De meeste nummers mikken op een stevige mid-tempo groove maar af en toe gaat het tempo wel eens lekker omhoog voor een felle, venijnige passage. Het neerslachtige Trail Of Tears sluit op plechtige wijze af. Qua sfeer sluit Crucible wel een beetje aan op War Of Words van Fight. Muzikaal is Crucible naast Two het meest eigenwijze dat de man uitbracht.

Erg lekker heavy metal album van Rob Halford. Ik heb hier de remaster. Er staan wat mij betreft een flink aantal topnummers op: Hearts of darkness, Golgotha, het wat rustiger Crystal, het supersnelle Wrath of God, Rock the World Together en Heretic. Zwak vind ik de ballad In the Morning. 4*.

Vrij geweldige plaat toch ook weer, de man weet hoe muziek te maken. Vorige cd was al lekker, vrij obligaat soms maar met genoeg klasse. Paar uitmuntende nummers zelfs. Dat zet zich hier wel door, minder obligaat, zoekt weer meer het avontuur net als met Fight. Daarom misstaat een glad en vrij vreselijk Power Metal nummer als "One Will" hier dan ook volkomen op. Een zoethouder lijkt wel. Een ieder zijn smaak, maar ik vind dit een draak.
Nee, dan nummers als "Crucible", "Weaving Sorrow", "Sun", "Crystal", "She". Deze plaat heeft meer inhoud zo lijkt, persoonlijker. Eigenzinniger. Het geluid is best wel bagger echter, of moest het alternatief overkomen!? Hoe het ook zij, het is best een miskleun. Maar een stamper als "Golgotha" maakt weer veel goed.
Al met al, heerlijke plaat!

Dit schijfje staat voor mij op hetzelfde niveau als de voorganger.

Een paar meer dan degelijke songs zijn 'Crystal', 'Sun', 'Trail of Tears', 'She' en 'In the Morning'.

'Crucible' en 'Golgotha' zijn me te hard hoewel er degelijke fragmenten in te vinden zijn.

De rest is traditioneel brol.

Tja ...

2,5 sterren (Hoe anders een album beoordelen dat zowel goede als slechte nummers bevat?)