Uitgezonderd de (soms aanwezige) dubbele bassdrum klinkt dit als een Iron Maiden-tribute band, maar dan met eigen nummers. Zelfs de zanger, hier en daar wat verkrampt klinkend, is het broertje van Dickinson, maar dan met minder talent behept. De nummers zijn wat harder en sneller dan de gemiddelde (vroege) Maiden-song, maar de melodielijnen komen redelijk overeen.
Deze band doet de NWOBHM-dagen helemaal over. Het enige dat de band verraadt is de productie. Die is dik voor elkaar namelijk, in tegenstelling tot ontelbare producties uit de jaren '80 (maar die dan wel weer lekker authentiek klinken).
Van de hedendaagse retro-bands is dit wel één om in de gaten te houden.