Fear Factory - Soul of a New Machine (1992)

destijds redelijk baanbrekende mix van techno beats en metal, maar klinkt nu wel erg gedateerd.

Volstrekt niet gedateerd, de plaat staat nog steeds als een huis. Voor mij persoonlijk de beste plaat. Deze plaat beukt tenminste meer dan het latere werk.

ja hij beukt wel maar de techno beats zijn heel erg straightforward en lijken rechtstreeks ongemodificeerd uit de eerste drumcomputer te komen die FF destijds blijkbaar had aangeschaft.

maar inderdaad het blijft wel leuk om naar te luisteren dat is het punt niet

FF vind ik sowieso een zwaar ondergewaardeerde industrial / metal band.

Fear Factory ONDERgewaardeerd???
Als je nog eens zo'n leuke grap weet, verwittig me dan, ik hou wel van dit soort humor .

nou veel van de echte doom/black/gothic/death metal liefhebbers vinden FF niet 'real' genoeg volgens mij, maar dat heb ik dan blijkbaar mis?

In de tijd dat ik nog veel naar metal luisterde, was dit een van m'n favoriete albums. Het nummer Self Immolation is het hoogtepunt van het album.

Je hebt juist gelijk, getuige de reactie van Dionysos.

Oh, en hoe getuigt mijn reactie dan precies daarvan, mijn beste?

Aangezien jij bij het woord ondergewaardeerd in lachen uitbarst, zal jij het wel overgewaardeerd vinden. Ik kan er ook best naast zitten, maar ik houd er gewoon van mensen woorden in de mond te leggen.

Wat blijft die openingstrack toch een enorm rosnummer. RAAAAAAAAAAAAAAAH!!!!!!

Ik hoor hier niemand over maar behalve industrial hoor ik erg veel Death metal invloeden, veel grind passages en veel gebrul. De industrial zit er al wel wat in maar komt pas op hun volgende plaat goed tot uitting. Neemt niet weg dat dit heel mijn all time favorite is geweest. 4*

"Demanufacture" zette de toon voor hun latere albums, het debuutalbum klinkt toch beduidend anders.
Ik vond er niet veel aan. OK, het is allemaal lekker woest, maar buiten enkele nummers vond ik er weinig aan.

maar de doom/black/gothic/death metal liefhebbers hebben met deze band niet zo veel te zoeken, ik denk dat het eerder de trashfans zijn.

Hoe kan een band als Fear Factory nou niet real zijn, ze hebben zelf een (sub)genre ontwikkeld, een van de meest vernieuwende metalbands allertijden niet true? daar kan ik met de gedachte niet bij.

Volledig mee eens

SUFFER!!!!!!!!
BASTARD!!!!!!!!!!

Nuff said!

4,5.

De enige goede Fear Factory plaat. Toen ze nog (aardig) goede vocalen hadden. Helaas zit er ook cleane zang tussen, niet zo veel, maar toch is het wel een van de weinige dingen die de band hier fout doet. Okee, er is weinig industrial, maar het klinkt des te ruiger 4*

Vind het wel apart dat Burton compleet anders schreeuwt dan op alle andere FF albums, dit is echt nog zo'n underground band en dat maakt dit album zo gaaf! alleen niet te vergelijken met de rest van ze.
*4

Dit album is eigenlijk mijn favoriet van Fear Factory samen met Demanufacture. Het album opent zoals weinig metalalbums dat doen, met dat enorm brute, vette Matryr! Burton fluistert in het begin, maar daarna gaat het helemaal los. Hier zit het wisselen tussen schreeuwen en cleane zang al in, Burton was een van de eerste in de Metal die dit deed. Zijn schreeuw doet mij op dit album enorm denken aan Barney Greenway van Napalm Death. Dit album heeft ook gave samples, waaronder een in Crisis van een van de beste films die ik ooit heb gezien, namelijk Full Metal Jacket:

This is my rifle,
there are many like this but this one is mine,
my rifle is my best friend,
It is my life,
I must master it as I must master my life,
without me my rifle is useless,
without my rifle, I am useless,


Op dit album zijn de invloeden van Death Metal nog goed hoorbaar, bij de andere albums wordt dat steeds minder. 4 sterren.

Fear Factory klinkt me hier nog wat te primitief. De sterke punten van later, zoals de wisselwerking tussen de verschillende zangstijlen, zijn hier nog niet het handelsmerk. Nee, de Death Metal invloeden zijn mij hier nog te nadrukkelijk aanwezig..

Eigenlijk klopt het gewoon niet dat deze plaat op Roadrunner is uitgebracht. Dit is een Earache-plaat in hart en nieren: als een mix van Godflesh, Napalm Death (Burton is hier gewoon een kruising tussen Barney Greenway en Justin Broadrick), Brutal Truth en zelfs wat Bolt Thrower. Earache had blijkbaar ook interesse voor Fear Factory, maar voor de verdere carrière van Fear Factory en de meer melodieuze kant van het latere werk is Roadrunner waarschijnlijk een betere keuze geweest. Ik draai deze plaat heel constant en ik vind hem eerlijk gezegd helemaal niet gedateerd. Het heeft bijvoorbeeld geen elektronische elementen die destijds misschien heel modern waren, maar nu heel fout klinken.