Testament - The Ritual (1992)

Toegankelijker als dit heeft Testament nooit geklonken.
Metallica had juist hun The Black Album uit en pers en fans beschuldigden Testament ervan de koers van Ulrich en Co te willen volgen.
Nadat eerst Souls of Black en daarna het "commerciële" (het blijft natuurlijk nog altijd metal) The Ritual niet al te best werden ontvangen in de pers, geraakte de carriere van Testament zwaar in het slop en er werd zelfs gesproken van splitten. Low en vooral The Gathering zetten de groep terug op het juiste spoor.
Maar is The Ritual nu echt zo'n slecht album?
Eerlijk gezegd niet. Het klinkt allemaal heel commercieel en gladjes, maar de productie staat als een huis en er staan toch enkele zeer goede nummers op met als absolute uitschieter Electric Crown.
Voor The Ritual geldt hetzelfde als voor The Black Album: met Thrash heeft het zo goed als niets te maken.
Enige jaren later heeft Testament zich (vooral met het geweldige The Gathering) herpakt, maar dat kunnen we spijtig genoeg van Metallica niet zeggen.

Inderdaad een erg toegankelijk album. Ik vind het een van de mindere Testament-platen, alleen Demonic (en misschien Souls of Black) vind ik nog wat minder goed. Er staan weinig uitschieters op dit album en ik ben het met ravenstein eens dat het weinig tot niets met thrash te maken heeft.

Hoogtepunt is voor mij ook vooral Electric Crown, lekker opzwepend en een erg catchy refrein (meer hardrock dan thrash). So Many Lies vind ik ook nog wel een aardig nummer en Return to Serenity kan er ook nog mee door, maar voor de rest vind ik dit album ondermaats, als je het vergelijkt met The New Order of The Legacy, of met The Gathering.

Alle nummers zijn topklasse vanuit songwriting perspectief gezien.

De stijl is veel commerciëler als hun vorige werk maar kwaliteit blijft het zeker. Met zeer melodieus werk van Skolnick en geweldige zanglijnen van Billy.

Mss wel een te gladde productie maar zoals gezegd ze waren op hun hoogtepunt qua melodieus songschrijven. Zeker geen album voor fans van bvb The Gathering cd.

Ik geef de cd dus 5 sterren.

Prima album van Testament. Deze vindt ik eigenlijk beter dan het nogal vlakke Souls of Black. Electric Crown, Let go of my World en Return to Serenity zijn mijn favoriet.

Dit is het absolute meesterwerk-de bekroning op hun glanzende periode met alleen maar uitschieters,agressieve vocalen van chuck billy die de longen uit zijn lijf schreeuwt en ook meer ruimte is geweven voor melodieuze lijnen en nogmaals een scolnick die demareert met flitsend gitaarwerk en de ritme-secties van eric peterson erg goed op elkaar is ingespeeld.

Het imposante nummer,electric crown met een fantastische hoofdrol voor:'billy(kijk naar de prachtige clip waar je de electroden door je nek-spieren voelt gaan),vakbekwaam doet mij ook denken aan het;( nummer van:doctor butcher:'the chair).

As the seasons grey,return to serenity(luister ook eens naar de accoustische-versie),so many lies,the sermon,alles klinkt als een klok.

Je verhaal klinkt erg enthousiasmerend. Geweldig! Maar ik zou bijna willen vragen om eens goed op het label op de plaat/cd te kijken die in het hoesje zit. Misschien heeft je platenboer er per ongeluk The Gathering of The Legacy in gedaan.

Nee, zonder gekheid. Ik hoor nergens brullende Chuck Billy. Ik hoor een aantal zielige pogingen tot zingen. Ik hoor een futloze, ongeïnspireerde band die geen raad weet hoe te reageren op het succes wat Metallica had met The Black Album. Nergens wordt de luisteraar verrast door het geboden songmateriaal. Het aardige Electric Crown wordt weer vakkundig om zeep geholpen door het gemurmel van Chuck Billy. De ballade Return To Serenity mist een climax en duurt daarom veel te lang. En zo heb ik op elk nummer wel iets aan te merken.
De solo's van Skolnick in bijvoorbeeld Return To Serenity zijn best smaakvol maar herken niet de omschrijving "flitsend en demarerend" (versnellend/rap ?))
Smaakvol gitaarwerk alleen kan deze draak m.i. niet redden.

Okay,je kritiek is op zijn plaats des al niettemin misschien het heerlijk maar niet brullen van''billy,maar met( demarerend ),bedoel ik eigenlijk verder vooruit in zijn gitaar-werk dan de ander(het heeft iets( apocalyptisch),of is dat woord ook niet doeltreffend,al met al, geef toe het gitaarwerk van ondermeer,scolnick is puik.
Luister ook naar:( attention deficted,michael manring).

Ongeïnspireerd, mat geproduceerd schijfje. En Chuck zingt dus echt niet goed.
De voorgaande platen zijn zoveel beter.

Het commerciële hoogtepunt van de band. Je kan het al bijna geen metal meer noemen. Testament probeerde mee te liften op het succes van Metallica en Megadeth. Dat werd geen succes. Voor de oude fans was het album te zacht, voor nieuwe fans was het materiaal te uitgesponnen en net teveel metal. De productie is ook niet echt fris te noemen. Toch wil ik nog wel een lans breken voor dit album. Chuck blijkt toch wel redelijk te kunnen zingen, de gitaarsolo's zijn niet slecht te noemen en een aantal songs kunnen er mee door; Electric Crown, Deadline en Troubled Dreams zijn gewoon goede composities. Return to Serenity zal voor velen een draak van een nummer zijn maar op zijn tijd kan het er best mee door.

Ook dit is eigenlijk helemaal niet zo gek. Ja, Testament klinkt een stuk commerciëler en de thrash is voor 90% verdwenen, maar de meeste songs spreken toch wel aan. Met name Skolnick verdient een pluim. Electric Crown en So Many Lies zijn echt goede songs. Chuck Billy zingt ze ook goed in. Helaas staan er op het eind nog wel enkele niemandalletjes. Peterson schrijft toch wel vaak van die simpele songs. Return To Serenity begint hoopvol, maar is dan toch erg vreemd en Troubled Dreams sluit dan nog wel enigszins positief af. Ondanks enkele goede songs is dit inderdaad niet het hoogtepunt uit het oeuvre van Testament, maar dit klinkt nog wel een stuk beter dan wat de heren de laatste jaren uitgebracht hebben.

Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Souls Of Black
4. The Ritual
5. Practice What You Preach

Begint vrij sterk en bevat met de titeltrack zelfs een behoorlijk punt, maar de nummers op de tweede helft die niet van Skolnick's hand zijn, zorgen er toch voor dat het geheel weer iets begint in te kakken. Als het aankomt op de 'metal-light' albums die we begin jaren '90 van thrashmetalbands hoorden, dan is het echter helemaal niet verkeerd. Ben nu wel benieuwd hoe de band klinkt zonder Skolnick, want ik heb wel heel erg het idee dat hij de ultieme smaakmaker is.

Voorlopige tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Souls Of Black
4. The Ritual
5. Practice What You Preach

De drummer mocht vertrekken nadat hij iedereen in slaap had gesust op The Ritual. Op de voorgaande albums was hij ook al niet erg bijzonder. En dat is best jammer want qua compositie staan hier best aardige songs op. Qua uitvoering niet. Testament is zoveel beter tegenwoordig.

De laatste albums scoren inderdaad beter dan The Ritual dat toch voor mijn gevoel een beetje werd ingezet als 'The Black Album' van Testament. Toch wil ik een lans breken voor deze schijf, het is wellicht de meest melodieuze plaat van de heren en de songs zijn stuk voor stuk degelijk. Met een betere productie en wat minder midtempo materiaal had dit schijfje zomaar uit kunnen groeien tot iets moois. Testament in de tegenwoordige tijd kan mij maar matig bekoren, ik mis de finesse, de details en Chuck was al geen wereldzanger maar ik hoef hem al helemaal niet te horen grunten. Low blijft wat mij betreft de beste schijf van de heren; een glasheldere productie, een flink aantal uitstekende songs, variatie alom en een venijnige Billy, het plaatje draait nog regelmatig zijn rondjes in huize davisjr.

Na de al wat mindere platen Practic What You Preach en Souls Of Black is The Ritual helemaal saai en niet vooruit te branden. Ik heb zelden zo'n uitgeblust setje hardrocknummers gehoord. Chuck Billy en Eric Peterson hebben zich hier door de dan zwalkende Alex Skolnick flink in de luren laten leggen. Die was de metal kennelijk zat en dat moest dan om te beginnen in Testament door gaan klinken. Maar wat krijg je dan terug? Niks. Hier klinkt de beroemde inspiratiebron van Metallica zelfs gewelddadig explosief bij. Het lichtpuntje heet Return To Serenity. Een gelaten ballade met fraaie solo's. Dat is het dan wel. Skolnick kwam beter voor de dag in zijn jazztrio van daarna. En op de eerste twee albums natuurlijk.

Kan mij voorstellen dat dit plaatje niet wordt gezien als een heel goed album, het midtempo verhaal speelt hierin volgens mij ook wel een rol. Persoonlijk vind ik het album wel iets hebben, hoewel de stroperigheid de vaart er niet inhoudt en enkele nummers te lang duren.
Echter de laatste platen zijn ook niet direct om wild enthousiast van te worden, routineus beuken, Billy die wat om zich heen schreeuwt en grunt zonder echt pakkende songs te pennen. Het is mij dan ook een raadsel dat de laatste 2 platen een hoger gemiddelde halen op MM dan een plaat als Low die voor mij op alle punten beter scoort.

Ik kende destijds deze en souls of black. Daarmee was de liefde voor de band niet aangewakkerd laten we het zo maar zeggen en heb ik wat albums links laten liggen. Het vuur laaide pas later op. Veel later. Dus Low is mij (nog) niet bekent genoeg. Ik vind de laatste wel erg goed, dus dat gemiddelde is deels mijn schuld.

Probeer dit plaatje dan nog eens uit, je zult er geen spijt van krijgen.

Low is fantastisch. En The Gathering nog een tikkie beter. Allebei zonder Alex Skolnick.

De latere albums sinds diens terugkeer vind ik ook zeker niet de besten uit het oeuvre.

The Ritual zou Testament's Black Album moeten zijn, de plaat hint op bepaalde punten wel erg veel naar Metallica's millionseller. Hoewel de worp van Metallica klinkt als een klok, pakkender is en heel coherent in elkaar steekt. Destijds vond ik The Ritual een uitstekende plaat, inmiddels is dat minder het geval. Hoewel Skolnick erg melodieus uit de hoek komt kunnen zijn solo's mij nog steeds bekoren.
De nummers an sich zijn daarentegen veel te lang uitgerekt, worden te lang uitgesmeerd en hadden baat gehad bij een betere afwisseling tussen snelle en langzame stukken Kortom, het nodige vuur wordt gemist.
Het venijn zit hem bij deze worp in de staart; Return te Serenity vormt een prachtige afwisselende powerballad en Troubled Dreams bevat een fijn stuwend ritme, hoewel zeker geen topper is breekt het bij mij wel enkele potjes, goed geplaatste overgangen en Billy die creatieve zanglijnen ten gehore brengt.
De meest melodieuze worp van Testament, maar verkeerd gegokt en een grote doorbraak bleef uit.

Tussenstand:

1. The New Order
2. Souls of Black
3. The Legacy
4. The Ritual
5. Practice What You Preach

Interessant om nu eens te horen wat ik vroeger heb laten liggen. Is dit de kant die Skolnick met de muziek op wou of werden ze tot deze 'light'-versie van zichzelf gepusht door een groot label, vraag ik me dan af.