Cliff Richard - Don't Stop Me Now (1967)

Hoewel Cliff op dit album veel covers opnam, was hij met de titel toch wat eerder dan Queen.

Als je kijkt naar de tracklist van dit album bekruipt me het gevoel dat Cliff de weg een beetje kwijt was in 1967. Kan natuurlijk zijn dat dit album (deels) al in 1966 was opgenomen.

Cliff wist niet goed raad met het veranderende muzikale klimaat in 1967. In die tijd las ik wekelijks een Engels muziekblad, de Record Mirror en soms de Melody Maker, en als ik mij goed herinner heb ik daarin gelezen dat Cliff welbewust teruggreep op de gangbare pop en rock uit voorbije jaren. Voor de orkestarrangementen steunde hij voor dit album op Mike Leander, en die vind ik best mooi.
Maar toch is het niet echt een geslaagde plaat geworden. Luister bijvoorbeeld naar de nogal gladgestreken remake van Move It, die behoorlijk inauthentiek klinkt. En dat geldt eigenlijk voor het gehele album. Cliff was weliswaar een goede vocalist, maar af en toe klinkt hij bijzonder gemaniëreerd en als niet veel meer dan een slechte muzikale acteur.

Geen al te best album inderdaad al zijn sommige covers prima te pruimen. One Fine Day springt er in positieve zin bovenuit, maar zoals je al zegt heartofsoul: Cliff weet even niet goed of hij mee moet met de nieuwe stroming of toch vast moet blijven houden aan zijn oudere repertoire. Helaas uit die twijfel zich in een bijna schandalige slechte versie van Move It.

Sluit me verder volledig bij je aan: goede vocalist, maar dit album heeft het niet. Met een paar fijne covers kom ik nét nog tot een 5,5/10.