Bruce Cockburn - Sunwheel Dance (1971)

Prachtige melodieën, mooie stem , heel mooi gitaarwerk, de ideale singer/songwriter dus.

Het derde album van Bruce Cockburn is opnieuw een juweeltje. De eerste drie albums van Bruce zijn zonder meer een sterke triologie. Ook dit keer is Bruce een goede observator en wordt hij bijzonder geïnspireerd door de natuur. Dat was ook bij de vorige twee albums. Een soms wat dromerige singer-songwriter, pastorale folk, een zoekende muzikant. Hoewel Bruce wel gekoppeld wordt aan christendom, zegt hij later dat hij zeker in deze periode nog erg zoekend was. Ook zeer geïnteresseerd door het oosten (niet gek in deze tijd), oosterse filosofie en boedhistische leraren hadden zijn interesse.
Dit alles hoor je wel terug. Het bijzondere fingerpicking gitaarspel blijft in alles de basis, maar er is net wel iets meer variatie dan in de twee vorige platen. 'My lady and My Lord' lijkt wel Renaissance-achtig, 'From the birds' grappig. 'Dialogue with the devil' is bij vele fans nog steeds erg populair. "It's going down slow' is het eerste protestlied van Bruce en dit is eigenlijk ook een voorbode voor de richting die Bruce later in gaat. Dat gaat gelijk op met de verhuizing van het platteland van Canada met de prachtige natuur, de canyons, naar de stad met haar problematiek.
Wat opvalt dat dit een heel positief album is, de dromerige Bruce heeft hoop op een mooiere toekomst, we zijn ten slotte begin jaren 70.
Die positiviteit zal later omslaan in een zeer kritische houding ten opzichte van de maatschappij en politiek, maar dat is nu nog niet aan de orde.
Een prachtig album, zeker in deze tijd om je toch weer even te begeven in een positieve, warme, pastorale omgeving.