Clint Mansell - Doom (2005)

Na in de film nauwelijks onder de indruk van de muziek te zijn, viel me later bij losse beluistering van enkele stukken me toch het sterke spel van het orkest, en de mooie toevoeging van het koor op. Nog niet veel gehoord, maar toch wat enthousiaster geworden.

Ach, bij Sahara wist Mansell me ook te verrassen. Dat lijkt een beetje zijn 'ding' te worden: oninteressante sensatiefilmpjes te pakken, om deze vervolgens van een veel beter dan gemiddelde score te voorzien.

Weinig die me eigenlijk aansprak. Veel elektrische gitaren, beats, ruwe geluiden en effecten, dat allemaal met de synthesizer van Mansell. Wat leuk is zijn de (ook al elektronische) strijkers die af en toe op de achtergrond te horen zijn en een onheilspellend koortje. Mansell componeerde een thema dat op zich niet echt overzal goed uitkomt. Hij gebruikt het ook voor de afschuwelijke song van Nine Inch Nails waarin de groepsleden een wedstrijd houden 'om het luidst roepen' ... maar dat zal wel het genre zijn zeker.

Ik vind het een lekkere soundtrack, die zowel liefhebbers van ambient als industrial rock zal kunnen bekoren. Ook leuk dat Mansell deze soundtrack op zijn zolderkamertje heeft geproduceerd, en dat hij goed de sfeer weet te pakken van het originele Doom-spel, die ook van een schurende rock soundtrack was voorzien. Veel meer valt er eigenlijk niet over te zeggen, behalve dat de remix van een Nine Inch Nails nummer er niet op had gehoeven van mij, want zoveel verschilt deze niet met het origineel. 3,5*

goede score.er komt veel actie in voor. allemaal ruwere nummers. deels die rock zijn.