Third Eye Blind - Blue (1999)

Na hun verrassende debuut is dit een behoorlijk slechte plaat. Je luistert erover heen, nergens wordt het spannend *1.

Het enige bericht tot nu toe bij deze plaat moet toch maar es worden rechtgezet:



Blue is een uitstekend rockalbum. Als dit hun debuut was geweest, had 'ie dan meer sterren gekregen van Mindshifter? Ik denk het wel. Deze plaat mist het verrassingseffect van z'n voorganger, maar zeker niet de muzikale kwaliteit.

Prima opvolger van het self-titled debuut inderdaad. Deep Inside of You behoort tot het betere werk van de heren.

Dat argument slaat kant noch wal. Als dit hun debuut was geweest had ik hem even slecht gevonden als nu. Het is gewoonweg allemaal minder spannend, minder gedurfd en meer eenheidsworst.

OK, OK, voor jou gaat 't argument kennelijk niet op.

Het fenomeen van de 'moelijke tweede' is desondanks een algemeen bekend verschijnsel.
Als je debuteert met een een ijzersterk album, liggen de verwachtingen voor de opvolger zo hoog dat ze niet of nauwelijks waargemaakt kunnen worden.
Met als gevolg dat elk volgende album 'minder' gevonden wordt. Een belangrijke factor hierbij is tijd. Het debuutalbum heeft de meeste tijd gehad om zich in het collectieve geheugen te nestelen, met alle (jeugd-)herinneringen erop en eraan. En die spelen een belangrijke rol in het waarderen van muziek.

Goh, 20 jaar geleden al weer. Nr 2 en 12 kan ik me nog herinneren. Klonk toen wel goed.

Grappig, kan me alleen nog track 4 herinneren, band was vooral populair in USA.

Ben ik wel met je eens, het klinkt allemaal wel aardig, maar beetje ene oor in, andere oor uit, maar 1 ster is wel heel karig

Snap de kritiek niet zo, prima commerciële rock. Deze plaat was de eerste die ik van ze hoorde en als je dan het zo bejubelde debuut er achteraan hoort dan ontgaat me een beetje waarom die plaat zoveel beter is. Klinkt wat alternatiever.
Draai beiden soms nog, klinken als een klok.

Het debuut van deze band wordt in het algemeen hoger aangeslagen. Op die eersteling staan zeker een aantal leuke songs, echter Blue vind ik nog wat gevarieerder van aard.
Het is 1999 en na de hele golf alternatieve bands die als paddestoelen opkwamen naar aanleiding van de grunge golf, werd het tijd om ook het grote publiek te bereiken met een toegankelijker geluid.
Elk label moest een eigen act hebben met een getal in de naam. Ik noem; Seven Mary Three, Matchbox Twenty, 8 Stops 7, Five for Fighting, Sixpence None the Richer, Sum 41, 30 Seconds to Mars, Eleven Pictures, Four Non Blondes en dan ook Third Eye Blind.
Klaarblijkelijk sloegen rond deze tijd getallen in namen van muzikale acts, bij het publiek aan.
Het gros van dit soort acts wist maar weinig enthousiasme bij mij op te wekken.
Third Eye Blind is eigenlijk de enige band uit dit hele rijtje waar ik wel waardering voor kan opbrengen.

Het plaatmateriaal is erg wisselvallig maar op Blue is dat niet het geval.
Toegegeven, soms klinken bepaalde songs wel erg cheesy maar op de een of andere manier maakt de band altijd wel een sympathieke indruk op mij.
Of het nu de vlotte opener Anything betreft, het fraaie Wounded of het stemmige Darkness, de heren weten wel degelijk bij vlagen te overtuigen.
Echt stevig wordt het nergens, de heren richten zich niet direct op het publiek die Dirt van Alice In Chains een warm hart toedroeg, of losging op Bleach van Nirvana.
Neen, dit is alternatieve muziek gemaakt voor een groter publiek en daar is soms niks mis mee.