Bettye LaVette - I've Got My Own Hell to Raise (2005)

Verplichte kost, ze heeft haar eigen weg kunnen bepalen. Meer deepsoul dan Tina Turner.

Zoek ook eens haar oudere werk op en vergeet de live cd uit Vredenburg niet.

Ow, damn! Wat een gevoel, wat een passie, wat een rauwheid. Je beleeft bij het horen van deze plaat echt wat Bettye bezingt. Buitengewoon integrerende soulplaat op het gevoeligste van het gevoeligst.

Tja dit is toch wel wat je noemt een doorleefde stem de pijn komt bij mevrouw LaVette recht uit haar hart en uit haar strot.... Hier kunnen menig mannen nog een puntje aan zuigen (vergeleken bij LaVette klinkt Joe Cocker als een smurf).

Dit is een van de betere soul albums van de afgelopen jaren en een zeer goede comeback van Bettye LaVette.... en met dit album krijgt ze nu eindelijk eens de eer die haar toe komt. Ben nu wel heel benieuwd of ze het nog steeds in zich heeft om de ultieme soul plaat te maken waarmee ik bedoel dat ze met deze stem eens een album op moet nemen in de stijl van Child of the 70ties met lekker veel blazers en veel uptempo nummers wat een feest zou dat zijn.....

Ze is live echt een topzangeres, een frele verschijning die uit de voegen barst van de soul en blues. De stevige nummers doet ze ook niet moeilijk over. Ga haar zien als je de kans krijgt.

Allemachtig ,wat een mooi album is dit toch. Er is werkelijk geen ontsnappen mogelijk aan deze stem en dat wil ik ook eigenlijk helemaal niet. Een verfijnde combinatie van soul en blues, tot tranen toe bewogen.
Schitterende uitvoering van Joan Armatradings Down to Zero, dat gaat dwars door de ziel.
Complimenten ook voor de begeleiding, past perfect bij de stem en de sfeer van het album.
Uiteindelijk kan ik dus niet anders dan een dik verdiende 5 sterren geven, en o ja, Tina Turner, eat your heart out.

Bij Bettye LaVette draait alles om gevoel en emotie. Het gaat er dus niet om de juiste en zuiveren noten te raken, maar om de belevenis. Nou en laat dat maar aan Bettye LaVette over. Haar stem is haar kracht en met dat instrument brengt ze haar boodschap over het voetlicht. De muziek is hierin volledig ondersteunend. De liedjes op "I've Got My Own Hell to Raise" zijn met name soul- en blues georiënteerd. De ene keer is de begeleiding minimaal en de andere keer is deze voller en draagt de muziek extra bij aan het gevoel en de intensiteit van de liedjes. Bijvoorbeeld op het donker en dreigende "Little Sparrow" is de bluesy muziek van echte toegevoegde waarde. De uitvoering van Lucinda Williams's "Joy" is zeer zeker de moeite waard, al prefereer ik het origineel. "I've Got My Own Hell to Raise" is een plaat om bij te reflecteren, weg te zinken, maar vooral om van te genieten. Ondanks de donkere thema's, soms wat deprimerende klanken, is dit toch echt wel een plaat die onder je huid gaat zitten.

Heel mooie Fiona Apple-cover, terecht ook dat het album naar één van de mooiste zinnen uit dat liedje is vernoemd. De rest van het album moet ik ook maar eens opzoeken, maar 'Sleep to Dream', jeetje, wat een versie.