Bruce Cockburn - Humans (1980)
mijn stem
21 stemmen
Canada
Rock / Folk
Label: True North
-
Grim Travellers (4:50)
-
Rumours of Glory (3:40)
-
More Not More (3:46)
-
You Get Bigger as You Go (4:36)
-
What About the Bond (4:56)
-
How I Spent My Fall Vacation (5:04)
-
Guerilla Betrayed (3:58)
-
Tokyo (3:29)
-
Fascist Architecture (2:38)
-
The Rose Above the Sky (6:20)
1
geplaatst: 18 april 2020, 16:15 uur
Toch maar van plan om bij iedere plaat die ik heb van Bruce Cockburn iets te schrijven. Startend als een folkmuzikant met prachtige pastorale platen veranderde zijn stijl iets meer in jazzy folk. Nu is er opnieuw een wat ander geluid. Op Humans is er een reaggae drummer aanwezig en die zorgt voor een ander geluid. de muziek is pop/rock georiënteerder met regelmatig reggae invloeden. Toch blijft op de achtergrond een folk element aanwezig.
op Humans verwerkt Bruce Cockburn de scheiding van zijn vrouw, hij verhuist van het platteland naar de stad Toronto. Dit alles verwerkt hij in zowel de teksten als muziek. Sommige teksten zijn wat cynisch, maar er zijn ook hoopvolle. Regelmatig is er een soort gospelkoortje op de achtergrond wat de plaat luchtig maakt. Voor veel liefhebbers is dit één van de betere platen van Bruce Cockburn. Het is inderdaad een goede plaat, toch blijf ik meer houden van de folk albums uit de begintijd. Maar dat zorgt er niet voor dat ik dit album links laat liggen. het is een belangrijke schakel in het werk van Bruce Cockburn, waar iedere plaat weer een eigen verhaal is. Dat is ook mooi dat hij bij ieder nummer schrijft wanneer hij het heeft geschreven en in welke stad/dorp. Het pastorale van het platteland is weg, Bruce is in Toronto om zijn liefdesverdriet te verwerken en komt in de stad een andere werkelijkheid tegen. Daar zingt hij over, eerlijk en oprecht.
op Humans verwerkt Bruce Cockburn de scheiding van zijn vrouw, hij verhuist van het platteland naar de stad Toronto. Dit alles verwerkt hij in zowel de teksten als muziek. Sommige teksten zijn wat cynisch, maar er zijn ook hoopvolle. Regelmatig is er een soort gospelkoortje op de achtergrond wat de plaat luchtig maakt. Voor veel liefhebbers is dit één van de betere platen van Bruce Cockburn. Het is inderdaad een goede plaat, toch blijf ik meer houden van de folk albums uit de begintijd. Maar dat zorgt er niet voor dat ik dit album links laat liggen. het is een belangrijke schakel in het werk van Bruce Cockburn, waar iedere plaat weer een eigen verhaal is. Dat is ook mooi dat hij bij ieder nummer schrijft wanneer hij het heeft geschreven en in welke stad/dorp. Het pastorale van het platteland is weg, Bruce is in Toronto om zijn liefdesverdriet te verwerken en komt in de stad een andere werkelijkheid tegen. Daar zingt hij over, eerlijk en oprecht.
2
geplaatst: 26 februari 2024, 02:28 uur
een meesterwerk van de inmiddels 78 jarige, maatschappelijk en politiek geëngageerde Bruce Cockburn (spreek uit co-burn). volgens velen zijn beste album. alles lijkt op dit album op zijn plek te vallen. 10 ijzersterke composities van de man zelf. de opvolger van "Dancing in the Dragon Jaws", een album dat met de hit "Wondering Where the Lions Are" zijn doorbraak betekende in de U.S.A.
met de geweldige opener "Grim Traveller" geeft hij een sombere inkijk op de menselijke natuur en de wereld, zoals die dagelijks door de media over ons heen wordt gestrooid.
de reggae elementen zijn onmiskenbaar in nummers als "Rumours of Glory" en "What About the Bond", een nummer over de scheiding van zijn vrouw, waarbij de man zich over zijn geloftes afvraagt "What about the mystical unity, sealed in the loving presence of the Father". op deze tracks horen we een fraaie backing van reggae veteranen als o.a. Bernie Pitters, Tony Hibbert en Leroy Sibbles, voormalig leadzanger van het vermaarde Jamaicaanse reggae trio de Heptones.
daar staan prachtige, ingetogen songs tegenover als "You Get Bigger as You Go" (over zijn gestrande huwelijk) en het meeslepende, verstilde "The Rose Above the Sky". het met een prachtige melodie gezegende mid-tempo nummer "Fascist Architecture" eveneens over zijn break-up, eindigt hij hoopvol met de tekst:
"gonna tell my old lady, gonna tell my little girl, there isn't anything in the world, that can lock up my love again"
het jazzy "Guerilla Betrayed" is een duidelijk politiek getint nummer met een fraaie solo van jazz saxofonist Pat LaBarbera. het ritmisch pulserende, dreigende "Tokyo" is een getuigenverslag van een ongeluk dat hij zag gebeuren tijdens zijn verblijf in Japan, 1 van de landen waar hij na het succesvolle "Dancing in the Dragon's Jaws" tournees maakte.
Bruce Cockburn brengt sinds zijn gelijknamige debuut uit 1970 al ruim 50 jaar lang albums uit. slechte albums zitten er niet tussen, wel een enkele keer een album van mindere kwaliteit. persoonlijk vind ik van zijn werk in de nineties het album "Charity of Night" uit 1997 een hoogtepunt. zijn 25e reguliere album "O Sun O Moon" werd in 2023 uitgebracht.
Album werd geproduceerd door Eugene Martynec
Recorded at Mantra Sound, Toronto, July/August 1980
de muzikanten op dit album:
Dennis Pendrith: bass
Bob Disalle: drums
Jon Goldsmith: keyboards
Hugh Marsh: violin
Patricia Cullen: synthesizer
Pat LaBarbera: reeds
Bruce Cockburn: guitar & voice
Kathy Moses, Beverly Glen-Copeland, Rachel Paiement: background vocals
behalve op de tracks "Rumours of Glory" en "What About the Bond":
Bernie Pitters: keyboards
Ben Bow: drums
Brian Leonard: percussion
Leroy Sibbles, Mickey Edwards, Murray McLaughlan: background vocals
Bruce Cockburn: guitar & voice
met de geweldige opener "Grim Traveller" geeft hij een sombere inkijk op de menselijke natuur en de wereld, zoals die dagelijks door de media over ons heen wordt gestrooid.
de reggae elementen zijn onmiskenbaar in nummers als "Rumours of Glory" en "What About the Bond", een nummer over de scheiding van zijn vrouw, waarbij de man zich over zijn geloftes afvraagt "What about the mystical unity, sealed in the loving presence of the Father". op deze tracks horen we een fraaie backing van reggae veteranen als o.a. Bernie Pitters, Tony Hibbert en Leroy Sibbles, voormalig leadzanger van het vermaarde Jamaicaanse reggae trio de Heptones.
daar staan prachtige, ingetogen songs tegenover als "You Get Bigger as You Go" (over zijn gestrande huwelijk) en het meeslepende, verstilde "The Rose Above the Sky". het met een prachtige melodie gezegende mid-tempo nummer "Fascist Architecture" eveneens over zijn break-up, eindigt hij hoopvol met de tekst:
"gonna tell my old lady, gonna tell my little girl, there isn't anything in the world, that can lock up my love again"
het jazzy "Guerilla Betrayed" is een duidelijk politiek getint nummer met een fraaie solo van jazz saxofonist Pat LaBarbera. het ritmisch pulserende, dreigende "Tokyo" is een getuigenverslag van een ongeluk dat hij zag gebeuren tijdens zijn verblijf in Japan, 1 van de landen waar hij na het succesvolle "Dancing in the Dragon's Jaws" tournees maakte.
Bruce Cockburn brengt sinds zijn gelijknamige debuut uit 1970 al ruim 50 jaar lang albums uit. slechte albums zitten er niet tussen, wel een enkele keer een album van mindere kwaliteit. persoonlijk vind ik van zijn werk in de nineties het album "Charity of Night" uit 1997 een hoogtepunt. zijn 25e reguliere album "O Sun O Moon" werd in 2023 uitgebracht.
Album werd geproduceerd door Eugene Martynec
Recorded at Mantra Sound, Toronto, July/August 1980
de muzikanten op dit album:
Dennis Pendrith: bass
Bob Disalle: drums
Jon Goldsmith: keyboards
Hugh Marsh: violin
Patricia Cullen: synthesizer
Pat LaBarbera: reeds
Bruce Cockburn: guitar & voice
Kathy Moses, Beverly Glen-Copeland, Rachel Paiement: background vocals
behalve op de tracks "Rumours of Glory" en "What About the Bond":
Bernie Pitters: keyboards
Ben Bow: drums
Brian Leonard: percussion
Leroy Sibbles, Mickey Edwards, Murray McLaughlan: background vocals
Bruce Cockburn: guitar & voice
* denotes required fields.
* denotes required fields.