Hexenhaus - The Edge of Eternity (1990)

Lekker potje progressieve thrash. Gitarist Mike Wead zou later nog bij Mercyful Fate gaan spelen als opvolger van Michael Denner en samen met Andy LaRocque de gitaarpartijen in King Diamond voor zijn rekening nemen. De productie van The Edge of Eternity is gortdroog. Tel daarbij de technische stijl en het doet denken aan de albums die op Aaarrg verschenen. De opvolger The Awakening (met nieuwe zanger Thomas Lundin) laat nog een mooie evolutie horen en bevalt mij net wat meer.

Zeg je metal en 1990, grote kans dat je één van de vele thrash metal albums op je oren hebt. Het Zweedse Hexenhaus probeert ook zo progressief of technisch (zoals dat toen de weg te gaan was) als mogelijk uit de hoek te kmen. De Prelude belooft klassieke invloeden in de stortvloed aan riffs die je vervolgens op je afgevoerd krijgt. Dat valt helaas wat tegen en hoewel de ideeen achter sommige songs opmerkelijk goed zijn, de uitwerking is misschien niet overal top-notch. De bassist kan het sowieso niet bijbenen maar zo'n instrumentale break (A Temple of souls) brengt ook hem wat rust. Dat kan niet gezegd worden van de twee songs erna. The Eternal Nightmare Act I is de killertrack wat betreft de solo's en het 13 (!) minuten durende At the Edge of Eternity kickt off met een Rainbow (gates of babylon) riff en staat bol van de breaks wat het een uitermate leuke fragmentarische track is om te volgen. De ruwe (maar prima) productie (geen overdubs of do-overs) maakt het album een fun listen.

De productie nodigt mij niet echt uit tot verder luisteren...

Omdat ik Dead Again van Fate weer eens in de speler had, moest ik ook weer even aan de Hexenhaus. Van deze band rondom gitarist Mike Wead bezit ik alleen The Edge Of Eternity en Dejavoodoo waarbij eerstgenoemde bij mij het meeste teweeg brengt. Misschien komt dat omdat ik dit ceedeetje als veertienjarig jochie kocht toen het net uitkwam. Het lag in de hardrockbakken van de lokale platenhandel en zag eruit en voelde als die ene onontdekte undergroundparel die in al zijn onbekendheid lag te glimmen naast de overbekende Metallica- en Anthrax-ceedees Maar ergens denk ik dat de technisch georiënteerde thrash die we hierop horen gewoon heel inventief is en eigenlijk best nog altijd past in alle tijdperken erna. Zij het dat het allemaal net wat minder meezingbaar is waardoor het niet de aandacht kreeg die de meer bekende acts wel kregen. (alhoewel: Home Sweet Home blijft wel in je kop kleven hoor)

Natuurlijk wordt er heel druk geriffed en gesoleerd over een ritmesectie die graag vaak van tempo en groove veranderdt. En natuurlijk is er ook een krachtige gilstem aanwezig om de onheilsboodschappen luid te kunnen verkondigen. Tegelijkertijd biedt de productie veel, wat ik maar noem: 'openheid' in het geluid zodat je niet tegen van die irritant dichtgesmeerde muren aanloopt. Wat waren de jaren 80 en 90 toch overzichtelijk wat dat betreft.

Wie houdt van Watchtower en misschien wel Atheist, Wrathchild America of Confessor kan best zijn tanden stukbijten op deze Hexenhaus. Vooral opener Toxic Threat en de epische afsluiter At The Edge Of Eternity vervelen mij nooit.