My Sister's Machine - Diva (1992)

vergeten grunge?

Heerlijke plaat

Tragisch genoeg vind je deze plaat nergens terug als het gaat om de lijstjes uit Seattle. Niet alleen hoort hij daar in thuis, maar mi is het ook een vd beste schijven die daaruit voort is gekomen. Volvette rock gedrenkt in wahwah en gas op de plank

Muziek die naadloos aansluit bij bands als Soundgarden , Alice in Chains en Pearl Jam.Weinig softe liedjes maar lekkere recht voor je raap rock met een zanger die een superruige strot heeft. Wasting time en Sunday zijn puike songs edoch de openingstrack Hands And Feet. Ze hebben eigenlijk een eigen stijl gecreëerd in 1992 die op voorgaande bands lijkt maar toch een eigen smoel heeft. Brute cd nog steeds.(met dank aan Frank Janssen).

My Sister's Machine, een band uit Seattle met een redelijk consistent debuut. Je hoort duidelijk dat de heren al enige tijd op elkaar ingespeeld zijn. De Seattle invloeden zijn wel degelijk aanwezig maar wat de muziek onderscheidt van zoveel andere houthakkershemden is de rechttoe-rechtaan benadering. Zanger Pollock zingt lekker heavy, de mannen zijn vies van een gitaarsolo hier en daar en er wordt volop gebruik gemaakt van het Wah Wah pedaal. Is dan alles zo positief; neen, hier en daar spelen de heren wel erg veel leentjebuur bij een band als Soundgarden of met name Tad. Daarnaast weten veel songs zich nog weinig te onderscheiden van elkaar waardoor het lijkt alsof er verschillende versies van een en dezelfde song op de plaat staan. Bij opvolger Wallflower zou dat laatste aspect al meer naar de achtergrond verdwijnen. Een aardig debuut derhalve maar het is geen onontdekte parel.

Een kleine herwaardering van mijn kant. Hoewel nog steeds geen topper en een zanger die qua zang af en toe vervelend uit de hoek komt met de bekende 'aardappel in zijn keel'.
De muziek is bij vlagen lekker gruizig en vormt een typisch een product van zijn tijd.
Desalniettemin is Diva een charmante plaat, dat komt vanwege enkele fijn geplaatste breaks en het haast slepende karakter van de songs.
Een plaat die is gaan groeien met de jaren.
Zanger en gitarist Nick Pollock zat trouwens in de voorloper van Alice In Chains, destijds nog Alice N' Chains genaamd en bracht enkele demo's uit voordat ze uit elkaar gingen.
Dat die band duidelijk zijn invloeden heeft nagelaten is dan ook niet verbazingwekkend. Diva ligt ergens tussen Badmotorfinger en Facelift in, Pollock klinkt als het geïrriteerde broertje van King Buzzo en het Wah wah-pedaal wordt regelmatig ingedrukt, dit is een fijne plaat hoor.