Chris Rea - La Passione (1996)

het titelnummer met shirley bassey is een juweel van een plaat

Een heel andere koers voor Rea dit keer, namelijk muziek voor zijn eigen film. In een interview zei hij dat dit album de realisatie van een lang gekoesterde droom is, muziek die klinkt zoals hij het zelf wil, zonder toegevingen aan commerciële platenmaatschappijen. Rond die periode werd zijn ziekte ook vastgesteld, denk ik, en wellicht wilde hij hoe dan ook dit project volmaken. De film heb ik nooit gezien. De muziek zelf vind ik goed, maar toch houd ik meer van de vertrouwde Rea. De nummers gezongen door Bassey zijn goed, maar ik hoor hem liever zingen. Te vaak lijken de nummers ondersteund door een groots orkest, dat klinkt dan wel magistraal, maar ik verkies de ingetogen Rea. 'Only to Fly' en 'You Must Follow' zijn mijn favorieten: ze doen denken aan nummers van 'Auberge', met die passie en dat verlangen. 'What good is love that never sees the flame, what good are rainclouds that never turn to rain?' Het tedere pianospel van 'Le Mans' behoort eveneens tot het mooiste van het album. Een mooi geheel, maar niet voor alle dagen. 3,5 sterren.

Schitterende ''soundtrack''! Het orkest wat in een paar nummers nogal bombastisch aanwezig is, is op dit album totaal niet storend. Erg mooi gezongen door zowel Rea als Bassey. Wat heeft die vrouw een prachtstem.

Een album zoals we eigenlijk niet gewend zijn van Rea. 4****

O ja, deze was ik al helemaal vergeten. Titelnummer met Bassey is inderdaad gaaf.

Ik durf best te zeggen dat ik een fan ben van Chris Rea. Zijn stem en slide gitaar weten me altijd te raken. Op "La Passione" kiest Rea voor een geheel andere richting, namelijk die van filmmuziek. Hoewel ik zijn ambitie waardeer, heb ik toch meer moeite met deze plaat. Niet omdat de muziek slecht is, maar meer omdat ik die elementen mis waarom ik zo van de muziek van Chris Rea hou. Op "La Passione" is het orkestgehalte me veel te hoog, en soms zelfs iets te bombastisch. Daarnaast vind ik filmmuziek best heel mooi, maar met een film. Niet om als een separaat album te luisteren. Kortom: respect voor dit uitstapje van Chris Rea, maar niet mijn ding.

Toch wel een lekkere plaat van Rea ,al past de bombast van dat orkest hem minder.De composities zijn natuurlijk wel prima ,alleen de invulling is soms even om van te fronsen.Prima plaat om lekker op je gemak te beluisteren als de regen tegen je raam slaat,je lief rustig haar boek leest op de bank en jij geniet van een heerlijk glas wijn of een whisky.