Rick Wakeman - Aspirant Sunrise (1990)

Naast zijn meer symphonische werken, staat Rick ook bekend om zijn albums die je al gauw in de New Age-categorie kan plaatsen.
Velen zullen deze albums niet kunnen waarderen of gewoon negeren, echter ben ik van mening dat hij een aantal prachtige albums heeft uitgebracht, waaronder dit eerste deel van de Aspirant-trilogie.
Dit album is misschien zelfs voor het niveau waarop ome Rick meestal speelt, misschien zelfs vrij simpel te noemen, echter simpel kan in dit geval ook gewoon heel mooi zijn.
Nu hou ik gewoon bij tijd en wijle van zeer rustgevende muziek, en dit album is gewoon een goed voorbeeld.
Harmonieuze piano-en keyboardpartijen strelen voor een uur lang beide oren en is dan ook de perfecte soundtrack om bij weg te dromen.
Nu is het wel zo, dat bij deze muziek voor degenen die er niet veel mee hebben, de verveling al snel kan toeslaan, en ergens is dat misschien ook zo, aangezien de nummers op den duur wellicht te veel op elkaar gaan lijken.
Echter afzonderlijk beluisterend, zitten er een aantal echte pareltjes tussen waar ik persoonlijk kippevel van krijg.
Technisch kan hij natuurlijk veel beter, maar daar is dit album niet voor bedoeld.
Wat mij betreft één van de beste New Age-albums van deze meester.