Steelheart - Steelheart (1990)

Prima debuut van deze Amerikaanse hardrockers. Qua stijl is het niet zo heel opzienbarend. Dit soort hardrock was erg populair in de VS eind jaren 80, begin jaren '90 van de vorige eeuw. Maar deze heren voeren het kunstje middels ijzersterk songmateriaal fantastisch uit.

De hoofdrol is duidelijk voor zanger Mike Matijevic. Deze man beschikt over een enorm bereik.

She's Gone is één van de betere powerballads die ik ken. En dat nummer alleen al is de aanschaf meer dan waard.

Mijn exemplaar kent trouwens een andere cover.

Geweldige cd! Heerlijke jaren 80 rock met een fenomenale zanger. Ongelooflijk wat een stembereik! Er staan afwisselende composities op, heerlijke ballads, lekkere powerrock en een bluesy nummer. Produktie is goed.

Kortom, een schitterend rock album die niet mag ontbreken in de verzameling van de rockfan!

Waanzinnig debuut! Heb dit album helemaal grijs gedraaid toen het uitkwam. She's gone, maar ook I'll never let you go, behoren inderdaad tot de allermooiste ballads ooit! De stem van Matijevic is fenomenaal. Ik vind er geen slecht nummer tussen staan. Binnenkort ga ik ze dan toch eindelijk live zien in de Rock Temple in Kerkrade!!!

Tijdje teug weer herontdekt nadat ik hem jaren niet geluisterd had. Bij aanschaf 20 jaar geleden helemaal grijs gedraaid.
3 Sterren omdat er eigenlijk maar een paar nummers helemaal top zijn en ik de rest amper luister. She's Gone en I'll Never Let You Go blijven geweldig, net als het gitaartje in 'Everybody Loves Eileen'. Die moet je gewoon knalhard draaien met die heerlijke drum op de achtergrond!

Die Matijevic kan inderdaad flink gillen - nog wat beter dan Gillan rond 1972. Ik had Matijevic wel eens Child in Time horen doen. Want het songmateriaal is erg stereotiep. Een goed voorbeeld is het einde van Sheila. Dat deed Plant dus aan het eind van You shook me (I) en Gillan met Strange kind of Woman (Made in Japan). Ook de gitaarsolo's zijn veertien in een dozijn. She's gone had ik al eens gehoord; geeft de tandarts meer werk, zo zoetelijk als dat is.
Maar goed, 1990, alle hardrock klonk toen zo gladjes mogelijk. Bleh. De remedie is luisteren hoe de band het op het podium doet. Op YouTube is een concert te Osaka, 1990 te vinden. Dan blijkt: uitstekende zanger, matige band.

Ijzersterke sleazerock plaat met één van de beste zangers uit het genre. Maar de rest van de band doet het ook meer dan prima. Lekkere zware drums, riffs en scheurende solo's.

Ik heb dit soort rock trouwens veel liever dan dingen als Zeppelin of Purple, met hun langdradige nummers. Dit is meer to-the-point en veel smeriger.

Pretentielozer. En dat is ook wel eens lekker. In dit geval erg lekker zelfs.

Ja, dat is het. Veel bombast maar met weinig pretenties.

De bombast is het enige wat 70's en 80's rock gemeen hebben.

Ben ik het wel mee eens ja. Al vind ik met name Led Zeppelin ook erg te genieten. Maar dan wel de studioalbums. Live wordt het me veel te lang en oeverloos gepiel. Dat trek ik ook echt niet....

Ik zeg het soms een beetje gechargeerd, want een goede jam of een goed instrumentaal stuk kan best lekker zijn, maar soms is het gewoon een beetje too-much...

Het zijn twee verschillende takken van sport en derhalve slecht te vergelijken.

Als mensen 80's rock afzeiken en het vergelijken met 90's of 70's rock dan schiet ik in de verdediging. Zou ik niet moeten doen.

Feit is,dat Matijevic uitstekend bij deze band past. En dat deze band gewoon heerlijk knalt.

Klopt en dat probeer ik dan ook altijd te vermijden. Echter, als ik dan een opmerking zoals die van Ozric tegen kom dan moet ik wel even reageren

Waarom niet? Juist wel joh. Waarom zouden mensen wel 70's en 90's rock mogen verheerlijken en jij niet 80's rock? Gewoon blijven strijden!

Tjongejonge wat een heerlijk stadionrockalbum is dit toch. Geen idee wat ik aan moet tikken als mijn favoriete nummers. Ik hou wel van dit genre, dat zal waarschijnlijk ook nooit veranderen. Gelukkig maar

She's Gone natuurlijk. Eén van de beste heavy ballads ever.

Inderdaad, She's Gone, prachtige rock ballad met zeer indrukwekkende zang.

Dan doe je I'll never let you go te kort vind ik
Twee van de allermooiste ballads ooit aan vinyl toevertrouwd vind ik!

Weer eens aangezet, wat blijft dit toch een heerlijke plaat. Bevalt me ook beter dan de 2e plaat waar ze net even te krampachtig waren en te glam, deze plaat klinkt nog lekker ongedwongen. Concert in de Melkweg ten tijde van de 2e plaat was ook prettig, erg goed bij stem ook.
Zalige opener, knalt er lekker in en de 2e "Can't Stop Me Lovin' You" was altijd een favoriet van me, heerlijke opbouw dat nummer en een geweldig refrein! De 2 ballads uiteraard zijn ware parels. "Like Never Before", "Everybody Loves Eileen" zijn verrukkelijk, net als de rockers "Gimme Gimme" en afsluiter "Down N' Dirty".
Blijft een genot om deze plaat aan te zetten...