Bruce Cockburn - The Charity of Night (1997)

Kwam deze tegen via Spotify Discovery. Wat een heerlijk sfeervol album.

een zeer fraai, "warm" album van de Canadese singer/songwriter Bruce Cockburn, tevens een zeer begaafd gitarist. uitgegroeid tot mijn favoriete album voor alle jaargetijden maar zeker geschikt voor lange december avonden. een begenadigd songschrijver. sterk songmateriaal, goede arrangementen. hij doet hier waar hij goed in is, prachtsongs uitvoeren in de van hem bekende stijl. flirten met disco, new wave of psychedelica blijft hier gelukkig achterwege. met jazzmuzikanten Gary Burton op vibes en de befaamde Rob Wasserman op bass, zijn er duidelijke jazz invloeden op de muziek, maar deze bijdragen vliegen nergens uit de bocht. 1) het uptempo Night Train en The Mines of Mozambique zijn mindere tracks maar vanaf 3) Paging The Cage een ingetogen nummer met geweldig "fingerpickin" gitaarspel is het genieten geblazen. 4) Mistress of Storms is een sfeervolle folk/jazz instrumental van grote schoonheid 5) White Night Sky wellicht 1 van zijn beste composities ooit met een heerlijke slide gitaar partij van Bonnie Raitt en Bob Weir (Grateful Dead) harmony vocal. 6) The Coming Rains een fijn ritmisch nummer met jazzy inslag (vibes) met harmony vocals van o.a. Maria Muldaur en Patty Larkin 7) het lange, epische Birmingham Shadows is 1 van de vele hoogtepunten, wederom met jazzy elementen, geweldig opgebouwd met bijna 10 minuten van begin tot eind boeiende muziek. het afsluitende trio nummers 9) t/m 11) is van ongekende schoonheid sleutelwoorden: ingetogen, pastoraal, mystiek, sfeervol. verder is het een bekend gegeven dat de man sterke teksten schrijft die wat zwaar op de hand kunnen zijn. dit prachtalbum werd geproduceerd door de man zelf met collega/muzikant Colin Linden, opgenomen in Toronto, Canada