Bruce Cockburn - Big Circumstance (1989)

nog steeds een mooie cd van deze man van wie we eigenlijk veek te weinig meer horen tegenwoordig. canadese singer-songwriter van hoog niveau en op deze cd sterk geëngegeerd met het milieu en de Tibetanen

if a tree falls is zelfs geniaal , een artiest die met de jaren alsmaar beter werd , volgens mij !

Eerste luisterbeurt is mij goed bevallen met als uitschieters If A Tree Falls, Don"t Feel Your Touch & Pangs Of Love.
Op spotify staat ook de akoestische versie van If A Tree Falls, werkelijk prachtig om te horen.

Dit was het eerste album in 3 jaar tijd, de opvolger van 'world of wonders'. Dat album was wat te veel geproduceerd naar de tijdgeest. In de tussentijd was Bruce Cockburn op reis, naar Nepal, Zuid Amerika en ook in Duitsland waar hij was toendertijd kernramp Tsjernobyl in Rusland plaats vond.
Als eerste werd de productie van de plaat wat simpeler dan het vorige album, waarschijnlijk waren er financieel ook niet te veel mogelijkheden. Een goed stel muzikanten rondom hem heen en de plaat werd ook wat gitaar gerichter. Zoals altijd bij Bruce Cockburn zijn de teksten politiek, spiritueel of maatschappelijk geladen. Je ziet duidelijk aan de teksten waar hij geweest is en wat hij vindt. 'If a tree falls' gaat duidelijk over de ontbossing in het amazone gebied, 'Tibetan Side Of Town' gaat over zijn verblijf in Tibet en Radium Rain over Tsjernobyl. Bruce Cockburn, christen, gaat bijzonder fel tekeer tegen het rechtse christendom en nieuw rechts in 'gospel of bondage'. Ook in deze tijd zeer actueel gezien het enthousiasme van deze lui voor Trump en consorten. Bruce Cockburn is eigenlijk nooit te betrappen op veel humor, maar in het laatste nummer probeert hij dat toch wel een beetje, zij het wat zwartgallig.
Bruce Cockburn maakt geen slechte platen en deze is ook weer van degelijke kwaliteit. Goede songs, geëngageerde teksten, hij staat ergens voor. Persoonlijk blijf ik meer houden van de meer pastorale platen uit zijn beginjaren. Bruce is ouder geworden, heeft meer gezien van de wereld, lijkt soms ook wat gefrustreerder en dat is ook te horen. Maar daar is op zich niks verkeerd aan. Hij steekt zijn hoofd niet in het zand, maar durft de werkelijkheid te bekijken en van commentaar te voorzien.

vergeet de akoestische folk met pastorale klanken van zijn albums uit de begin 70's. op dit album is een mix van verschillende stijlen te horen, meer (elektrische) gitaar georiënteerd en schuift Bruce Cockburn wat meer de rock en iets mindere mate de blues kant op.

vuige rock op "Where the Death Squad Lives" met een bluesy harmonica partij van de man zelf, jazzy invloeden op "Tibetan Side of Town", (slow) blues op het lang uitgesponnen "Radium Rain" en aanstekelijke "Caribbean" klanken met percussie op het ritmische "The Gift".

de up-tempo openers "If a Tree Falls" en "Shipwrecked" die iets weg hebben van de Dire Straits sound bevallen beter, evenals de ballads "Don't Feel Your Touch" het absolute prijsnummer van dit album en "Pangs of Love". beide nummers die zijn oudere werk in herinnering brengen.

net als de voorgangers "Stealing Fire" (1984) en "World of Wonders" (1986) een licht teleurstellend album. zijn 80's periode is kwalitatief niet zijn sterkste periode. overigens bracht hij 8 jaar later met "The Charity of Night" (1997) wederom een meesterwerkje uit.

Album werd geproduceerd door Jon Goldsmith
Recorded at Manta Sound, Toronto, July/August 1988
Words and music by Bruce Cockburn