Geoff Tate - Geoff Tate (2002)

Geoff Tate's eerste solo uitstapje, en wat een miskleun is het geworden zeg! Dat we van Geoff solo geen hard rock of heavy metal hoefden te verwachten was wel duidelijk, maar dat het niveau van de songs zo slecht was, was ook voor mij een verrassing.

Het album bestaat uit slappe pop deuntjes die ook nog eens verbijsterend slecht neergezet worden. Tate's stem klinkt saai en vlak en dat is gewoon erg jammer om vast te stellen van de zanger die op cd's als Empire en Rage For Order zo geweldig klonkt. Ik hoop dan ook dat hij het niet in zijn hoofd haalt om hier nog ooit een vervolg op te maken. Vergeten die troep!

De auteur van bovenstaand bericht had duidelijke verwachtingen van deze plaat.

Ik vind ze wondermooi, ja idd, wondermooi, geen typo
Intiem, sereen, rustig voortkabbelend.

Zeker geen voer, ik herhaal zeker geen voer voor de gemiddelde Queensryche hardrock/metal fan.

Het leuke is ook dat de 3 rocknummers van de cd op het einde staan. Moest het andersom zijn dan zou je je bekocht kunnen voelen omdat je dacht dat het een rockplaat zou zijn.
Maar nu is er een duidelijk statement waarvoor de cd staat.


Goeie herrinneringen aan deze cd.

Om mijn punt nog duidelijker te maken: ik zou hier graag een vervolg van horen

Awel, dit album is geen knaller maar ik heb dit ook nooit verwacht.
Na een paar luisterbeurten kan ik zeggen dat me dit wel bevalt: Geoff Tate is en blijft een klassezanger. Geen wereldschokkend album maar ook geen miskleun. Ik heb al ergere solo-albums gehoord.

Redelijk album van de zanger van Queensrÿche. Vind vooral Helpless een ijzersterk nummer en gelijk een buitenbeentje, met het die opgefokte flamingo gitaar en de ingetogen stem van de man zelf. Het nummer is zelfs dansbaar terwijl de tekst gitzwart is.

Als liefhebber van Queensryche verwachte ik heel wat anders van zijn solodebuut dan een Queenrychekloon en dat bleek waar te zijn!

Helaas was zijn stem de belangrijkste reden die mij Queensryche liet waarderen en hier klinkt hij toch minder( vanwege productie? ). Waarschijnlijker is het dat zijn stem zich minder leent voor dit materiaal.

Hoogtepunt blijft ook voor mij Helpless maar ook Flood, Every Move We Make and Touch kan ik waarderen.

Vooral door zijn mindere stemgeluid hier niet meer dan een 2,5

Tsja, zo'n lage score, ach... Tate-bashen is sinds hij ooit gezegd heeft niet meer zo van metal te houden al in geweest. Probleem voor zo'n man is dat hij zich buiten de metalscene wil vestigen, maar iedereen die hem kent, die kent hem juist van de metalscene. Er zullen weinig nieuwe fans bijkomen, denk ik persoonlijk als hij dus dit uitstapje maakt. Hij moet het dan hebben van de metalfans die ook nog eens van andere muziek houden, en dat is nu eenmaal niet de meerderheid.

Dat neemt echter niet weg dat hij geen kwaliteit weet neer te zetten. Dit klinkt heel anders dan alle andere platen waar Tate zijn stem voor heeft verleend. Heel poppy, groovy, maar wel eigenzinnig. De boel grooved toch lekker, terwijl de theatrale, dramatische stem van Tate je meeneemt op een persoonlijkere en gevoeligere reis dan hij bij Queensrÿche ooit zou kunnen. Het dansbare, maar melancholische 'Helpless', het agressieve 'Off the TV', of het groovende 'Grain of Sand'... ook het gevoelige 'This Moment'. Stuk voor stuk pareltjes.

Helpless is hier inderdaad het pareltje maar voor mij zijn Queensryche nummers zoals Someone Else? , Sacred Ground ( doet mij denken aan een aantal 1 night stands ) en The Killing Words zeker net zo persoonlijk en gevoelig als de nummers hier.

Sacred Ground vind ik niet bepaald gevoelig. Tekst eerder een beetje fout zelfs ("You bring me to Sacred Ground, when I'm inside you"). Wel leuk dat je die refereert... tijd om Q2k weer eens op te zetten

De andere nummers die je noemt zijn zeker gevoelig, maar over het algemeen heeft Queensrÿche toch altijd meer een sfeertje van politieke teksten, maatschappelijke onderwerpen, en serieus blijven. Naar mijn idee althans.

Wat een andere benadering legt Tate hier met zijn solodebuut neer in vergelijking met zijn werk bij Queensryche. Het is echter een flinke tegenvaller gebleken, de nummers zijn stroperig, zitten vol met details die eerder afleiden dan dat ze de songs aanvullen. Tate wilde geen plaat maken wat in het verlengde lag van zijn broodheer en dat is prima, maar wellicht had hij dat wel moeten doen. Deze worp is in mijn oren geen artistiek succes. De eerste twee nummers zijn niet doorheen te komen, dan zitten er al bijna 10 minuten op. Helpless is al wat beter, het is een wat mysterieuze song, kent een fijne beat en neemt je al meanderend mee. Touch is vervolgens mijn bliepjes werkelijk dodelijk saai, hoewel de gitaarsolo het nummer nog wat cachet geeft. Every Move We Make vormt een degelijke ballad maar vormt ook niet meer dan dat. This Moment is van een dusdanig niveau (en dat is niet positief bedoeld) dat ik mij wel afvraag of dit Tate is, wat een draak van nummer. In Other Words sluit zich daarbij aan. A Passenger heeft wederom iets mysterieus, lijkt wat op Helpless en kan mij wel bekoren. Het plaatje sluit af met de toepasselijke titel Over, en gelukkig maar, het is een flinke bevalling gebleken. Vanuit artistiek oogpunt bleek Queensryche rond deze periode redelijk op een dood spoor te zitten, Tate deelt in de malaise en met 2 redelijke nummers bleek dit schijfje niet meer dan een voetnoot te zijn in de solocarriere van de beste man.