Sponge - Wax Ecstatic (1996)

Na een matig openingsnummer groeit de plaat via beukende uberemotionele rock naar het bloedmooie, doch trieste, Velveteen. Dit laatste nummer duwt mijn waardering van 4 naar 4,5.
Aanrader, Sponge maakt nummers die ongelooflijk lekker mee te bleren zijn.

Vroeger was voorganger Rotting Pinata mijn favoriet en vond ik deze maar zo zo. Rotting Pinata was nog een beetje een uitvloeisel van de Grundgetijd en dat lag mij erg goed die tijd. Nu ben ik wat selectiever wat die periode betreft en blijkt Rotting Pinata wat eigenheid te missen.

Deze is echter steeds meer gaan groeien en komt nog geregeld uit de kast. My Purity is natuurlijk geen matig openingsnummer maar een heerlijk doorgallopperende track. Got to Be a Bore klinkt heerlijk loom zoals zijn titel doet vermoeden maar heeft een licht dreigende ondertoon die het nummer een onderhuidse spanning geeft.

Het tweeluik over de Drag Queen verdient ook nog wel een speciale vermelding. Echter alle nummers zijn prima in orde en dat maakt dit album tot een heerlijk gevarieerde rockplaat.

Aanradertje.

Via youtube op dit filmpje terecht gekomen: YouTube - Sponge - Have You Seen Mary

Klinkt allemaal alleraardigst, beetje southern rock met die slide.
Hoe is de rest van de muziek?

Een pak minder dan het debuut, echter wel wat afwisselender maar dat maakt het niet direct sterker. De plaat trapt af met My Purity, een onstuimig nummer met weinig sterke elementen. Opvolger; het swingende Got to Be a Bore is al wat sterker, de song kent een lekkere drive. De titeltrack is redelijk maar de scheurende gitaarsolo die steeds terugkeert werkt op den duur op de zenuwen. The Drag Queen of Memphis, soul, blues en een vleugje Southern rock, zo blief ik ze graag, een fraai melancholisch nummer. I Am Anastasia is dan weer wat meer rechttoe en rechtaan, zeker niet slecht en het kamerbrede refrein blijft al snel rondzingen in je hoofd. Silence Is Their Drug is saai en eenvormig. Have You Seen Mary is dan al weer wat sterker, hier werkt de eenvoud in het voordeel van de song. Velveteen, de akoestische afsluiter is stemmig van aard en fraai. De plaat ontbeert het coherente karakter van het prachtige debuut en is wisselvallig van aard. Enkele prima songs tillen de score van deze worp echter naar een voldoende.