Sean Lennon - Into the Sun (1998)

Heeeeeeerlijk album van de zoon van John Lennon en Yoko u allen bekend,

dit plaatje is mss niet zo bekend maar zeker het proberen waard, dit is een parel in een warmwaterpoel, rustige nummers met hier en daar een beetje electronische instrumentjes en tierlantijntjes,

stuk voor stuk prachtige nummers die per luisterbeurt rijpen en dus lekkerder en beter gaan smaken, een snuifje country in "Part One of the Cowboy Trilogy", simpel maar wondermooi pianogetokkel in "Wasted" een golf gitaar-riffje in "Home" en heerlijk bitterzoet en onschuldige samenzang van jongen en meisje in "Into The Sun",




dit album is een tekening van een waterval in een kleurboekje, gemaakt door een driejarige kleuter: zo verfrissend, zo kleurrijk en zo onschuldig mooi..

ontdek dit album, de moeite

Een echte zoon.

Wat bedoel je daar precies mee?

Dat hij sprekend op zijn ouders lijkt waarschijnlijk. Maar met Bob weet je nooit precies waar je aan toe bent

Haha, ja in dat geval ben ik t er mee eens.

Geweldig mooi gezegd

ik herinner me ooit dit plaatje van de bib eens gehuurd te hebben en zo tot de vaststelling te komen dat dit de grootste zever was ooit door mijn oren gehoord, werkelijk niks van talent en de naam ' lennon ' meer dan 100 % onwaardig, elk zijn gedacht.

Saaie plaat waarin de zoon van John and Yoko zijn vader immiteert op een manier die uiteraard niet kan tippen aan Lennon en zelfs niet aan Yoko. De plaat is behoorlijk fantasieloos, al van dezelfde dufheid als de platen van stiefbroer Julian. Gelukkig stapt Sean af van deze immitatie John Lennon plaat en gaat hij zijn eigen koers varen op de plaat Friendly fire, die wel een Sean laat horen die muzikaliteit en orginaliteit van zijn ouders heeft mee gekregen. Maar daar is op deze slappe plaat nog geen sprake van!

Ik vind het een mooi plaatje.
Ik heb helemaal niet het gevoel dat hij zijn vader probeert te immiteren.
Misschien het meest op 'Wasted' en dat valt ook allemaal wel mee.

Het is toch heel iets anders dan The Beatles en het solowerk van John Lennon (hoewel ik daar minder bekend mee ben)
Heerlijk kabbelende muziek met af en toe een stroomversnellinkje.

Vrolijk en af en toe wat somberder. Soms wat elektronisch dat zijn climax bereikt op het dieptepunt van de plaat: Photosynthesis.
Ik vind het een mooi plaatje en na het een tijdje terug een keer of 3 geluisterd te hebben, klinkt het nu -enkele maanden later- allemaal vertrouwd en fijn.

Fijn plaatje. Prima debuut.
4 sterren.

Ik verlaag met een half punt. Zijn teksten vind ik niet altijd even sterk en zijn nassale stemgeluid begint me ook wat tegen te staan.