Sun Ra - The Heliocentric Worlds of Sun Ra (1965)

Aardig plaatje dit. Avant garde jazz op zen best. Vreemde composities die op het eerste gehoor onsamenhangend en soms vals klinken. Een tweede luisterbeurt opent gewoon een nieuwe wereld van klanken en opbouw. Dit is geen jazz om op te achtergrond te spelen.
Sun ra was één van de voorbeelden van Madlib. En dat hoor je. Wat Sun ra was voor de experimentele jazz, is Madlib nu voor de hiphop.

4*

Wordt deze week getipt in de NME door niemand minder dan Pete Townshend, met de volgende anekdote:

“I got really into that sort of way-out avant-garde jazz, but you couldn’t find his record anywhere. So, one day I was in a jazz shop in Chicago – which I think is where Sun Ra came from – and I said, ‘have you got any Sun Ra?’ The guy says, ‘Yeah, all his stuff.’ I said, ‘Give me everything.’ ‘Everything?’ ‘Yeah.’ He comes back with 250 albums. Most of which I’ve still got in that room over there, still in the shrink-wrap.”

Onstuimige jazz. Het slaat wild om zich heen, maar desondanks vind ik de muziek consequent aangenaam. Bepaalde klanken zijn een tikkeltje psychedelisch wat in ieder geval voor variatie zorgt in het klankenpalet. 4* Een uitstekend album!

Onstuimig plaatje, dat is het zeker! Na één keer luisteren ben ik er nog niet helemaal uit, maar deze gaat zeker nog wel 'ns langskomen. Naast enkele losse nummers, is dit mijn eerste echte kennismaking met Sun Ra, en dat was zeker een aangename. Ik zie dat de beste man een ontzettend omvangrijk oeuvre heeft uitgebouwd, dus valt er nog wel één en ander te ontdekken!

Voor nu 4 sterren.