Funkadelic - Standing on the Verge of Getting It On (1974)

Geniale plaat.

Dit vind ik toch wel beter dan die ene plaat die ik van Parliament heb gehoord. Veel meer pit zit hierin.

Het is maar waar je van houdt. Ik vind beide te gek. En eigenlijk is het naamsverschil vooral een gedoe-met-geld-kwestie. verschillende maatschappijen enzo. Veelal wisten de muzikanten zelf niet eens of ze nu voor Parliament of Funkadelic stonden te spelen. Vaak werd het gewoon Parliamentfunkadelic genoemd. Ook live.
Er is wel wat verschil, maar dat heeft ook te maken met het tijdsverloop. Funkadelic was wat psychedelischer en had meer rock invloeden, Parliament was meer pure funk en richtte zich op de dansvloer. Het hangt van mijn bui af, maar merk dat ik meer Parliament luister dan Funkadelic.

Ik luister dan weer meer naar Funkadelic, Funkadelic vanaf midden '70, vanaf dan is het net zo goed pure funk als Parliament. Parliament vind ik ook super maar een beetje mellow, al vind ik The Mothership Connection een geniale plaat.

Leuk album. Iets meer de nadruk op het wat hardere gitaarwerk. Ben ik iets minder fan van.

Als ik naar deze plaat luister weet ik gelijk weer, waarom Eddie Hazel 1 van mijn favoriete gitaristen is. Mellow en dan toch ook weer erg rauw en altijd emotioneel geladen. Geweldig!!!

Dit is van de Funkadelic platen die ik heb dan ook veruit mijn favoriet!

Toen ik ze live zag vorig jaar opende ze ook met Standing on the Verge of Getting It On

Lang geleden dat ik een plaat in zijn geheel nog een paar weken lang helemaal grijs heb gedraaid. Geweldige rock, geile funk en swingende soul buitelen door elkaar op een gekke 40 minuutjes waarbij het moeilijk is niet door de kamer te gaan stuiteren.
De plaat loopt alleen maar de volle mep mis door die paar vervelende skits met vervormde stemmetjes, en, in mindere mate, omdat ik nog steeds niet zo goed weet wat ik vanuit een anti-homofobisch standpunt aanmoet met Jimmy's Got A Little Bit Of Bitch In Him (maar eigenlijk denk ik dat ik het gewoon hilarisch vind).

4,5*

(Enige dank aan Reijersen, die in zijn ranglijst de aandacht vestigde op het geweldige I'll Stay)

Als ik ooit een Funkadelic toplijst maak die is gebaseerd op nummers, dan staat Good Thoughts, Bad Thoughts zeker op de tweede plaats. Ligt voor mij vaker in het verlengde van Maggot Brain en dat komt vooral door de fantastische gitarist Eddie Hazel.

Zijn er hier kenners van het Funkadelic repertoire, die mijn meer nummers vergelijkbaar met Good Thoughts, Bad Thoughts en Maggot Brain kunnen aanraden? I'll say vind ik ook mooi, al haalt het het niet bij de schoonheid van Good thoughts.

De meest muzikale kant van deze groep dus. Ik ben best een funk liefhebber, maar die hele vuige funk (Parliament vaak hetzelfde verhaal) ben ik na een paar nummers snel zat, en die gekke stemmetjes of het "rappen" hoeven van mij ook niet zo.

Lekker funky hoes zeg.

Elke (Westbound) plaat van Funkadelic heeft wel een sferisch geïmproviseerd traag nummer. Voor de ene een heerlijke trip, voor de ander oeverloos gepiel. De eerste plaat (Funkadelic) is helemaal één grote sfeertrip.

De nummers die je noemt zijn de gitaarimprovisaties van de genius Eddie Hazel. Dan moet je zeker zijn soloplaat Game Dames and Guitar Thangs opsnorren of March to the Witch Castle van Cosmic Slop.

Bedankt voor je tip Marco decibel.
Die komen op de "te luisteren lijst".

I'll Stay, standing on the Verge of Getting It On maar zeker Good Thoughts, Bad Thoughts zijn prachtig, super album weer.
En Eddie Hazel

Uitstekend album van de Funkadelic, zoals menige in de eerste helft van de 70's (ben niet zo'n fan van Cosmic Slop). Naast de door Rudi gaat mijn persoonlijke voorkeur uit naar het openingsnummer, Red Hot Mama met heerlijk gitaarwerk van de 1e 'Eddie'/2e Jimi .

Oh het is '74, stemmingmakerij

Oh ja, r#k ! ....ach, deze nummers komen toch niet vooraan (denk ik)

Duidelijk meer gericht op moddervette grooves dan de "laten we alles tegelijk doen en er iets muzikaal van maken"-mentaliteit van de Parliamentplaten die ik ken.

Het zonnetje schijnt, de lente lonkt, mijn deuren naar buiten staan voor het eerst weer open en Funkadelic draait zijn rondjes op de platenspeler en schalt door de luidsprekers.

Zo hoort het te zijn.....

Ik denk dat ik weer in een funk-mood aan het belanden ben, want ik heb gelijk zin in veel meer soortgelijks.

Heerlijke plaat van Ome George en zijn vrienden.
Vooral Eddie Hazel is magistraal op deze plaat die meer psychedelisch is dan funk.
Red Hot Mama is retefunky en daarna verdwijnt de funk meer en meer om te eindigen met een minder broertje van Maggot Brain.