Funkadelic - Tales of Kidd Funkadelic (1976)

Nadat de Funkadelics Westbound verlaten hadden pleurde het label deze songs die nog ergens op de plank lagen op een schijf.

Butt to Buttresuscitation is een spacy rocker met eens te meer fantastisch gitaarwerk. Gewoon goed. Deze eerste track laat in ieder geval niet de indruk na dat het hier om een minderwaardige collectie van songs gaat. Let's Take it to The People is eigenlijk te kort om dergelijke indruk na te laten maar vanaf Undisco Kidd slaat het volledig los. Onmiskenbaar Funkadelic, soul, funk, rock en spacy shit in één geweldige blend. Op Undisco Kid wordt zelfs gerapt, had ik nog niet gehoord van funk's finest.
En die sublieme samenzang op I'm Never Gonna Tell It is maar een van die elementen die deze band zo goed maken. Fantastische soulvolle popsong.
Het titelnummer is één lang toetsenfestijn dat wel teveel tijd behoeft om quasi los te barsten, ook goed maar te lang.

Al bij al verplichte kost voor de aanhangers van het funklegioen en hoort ook gewoon thuis in uw Funkadelic/Parliament/Clinton verzameling.