Jex Thoth - Blood Moon Rise (2013)

Eindelijk na vijf jaar wachten een nieuw album van deze band

Hier ben ik wel heel benieuwd naar want de vorige was erg goed. Ook haar uitstap naar Sabbath Assembly doet naar meer verlangen.

Dit is toch wel het beste wat occult rock te bieden heeft.
Dat komt vooral door de zangeres, die gewoon een erg goede stem heeft en perfect bij deze soort muziek past met haar bezwerende zang.
Het is weer een heel fijn album geworden met iets meer instrumenten, ik hoor bijvoorbeeld wat meer orgel en zelfs in het laatste nummer een viool.
Dit steekt al die andere bandjes wel naar de kroon, een heerlijke bezwerende trip door de occulte doom wereld.

LP staat in pre-order bij I Hate Records. Ben weer zooo benieuwd! Het eerste album van Jex geniet bij ons reeds een cult-status. Schep wel hoge verwachtingen dus, maar die zullen toch zeker (grotendeels) ingelost kunnen worden?

Blood Moon Rise heeft mij inmiddels ook op de knieën gedwongen. Smekend aan de voeten van heksenmeesteres Jex Thoth en haar coven. Jex Thoth, dat ietwat spichtige meisje met behaarde oksels dat in de normale wereld de aardsere naam Jessica Bowen aanneemt en dan in niets lijkt op de bezetene die gehuld in een donkere mantel en staf, bijl of zwaard op het podium staat en alle aanwezige zielen tot de hare maakt met haar verslavende muzikale stijl.

Het debuut uit 2008 laat een gemakkelijk te verorberen mengsel horen van Sabbathiaanse doom en Doors achtige psychedelica. Ook Jefferson Airplane lijkt een belangrijke invloed te zijn. Het is onmiskenbaar onderdeel van de occulte rockrevival die ook door bands als Ghost en Devil's Blood gebezigd werd/wordt.

Blood Moon Rise verschijnt maar liefst vijf jaar na het debuut. Nog steeds beweegt de dame en haar band in het hiervoor beschreven genre, maar het nieuwe album laat zich een stuk minder gemakkelijk digesteren. Was het debuut het ritueel, de heksenrondedans om het altaar van moeder Aarde, dan is Blood Moon Rise de trance waartoe dat ritueel leidde.

Nummers als The Places You Walk en het lange Ejhä zijn logger, zwaarder maar vooral veel zweveriger van aard. De bezwerende stem van de gemakkelijk zingende frontvrouw is het vlammende baken in de mistige sluier van mystiek en magie die opgetrokken wordt.

De orgel en moog (?) synthesizers vormen samen met de ronkende gitaar en bas gelukkig ook nog altijd hoofdbestanddeel van het Jex Thothgeluid. Enkel de composities zijn veel minder poppy van aard. Het wordt ergens nergens zo experimenteel als de laatste wapenfeiten van The Devil's Blood.

Met Blood Moon Rise heeft Jex Thoth mij in ieder geval opnieuw voor zich gewonnen. De donkere, maar liefdevolle bespiegelingen zijn opnieuw onweerstaanbaar. Het album geeft mij veel meer voldoening dan de laatste Ghost.

Een halfje eraf. Gisteren en vandaag draai ik de plaat weer voor het eerst sinds jaren, terwijl het debuut nog wel geregeld op staat. Instrumentaal heeft dit werk erg weinig te bieden en ik mis toch wel heel erg het psychedelische karakter van het debuut.