The Airborne Toxic Event - Such Hot Blood (2013)

Deze plaat krijgt veel te weinig aandacht! Nog geen enkel bericht en stem, terwijl er op de voorgaande twee albums toch positief is gestemd. Heb deze nu twee keer opgezet en het valt me zeker niet tegen. Alleen ben ik helaas geen nummer tegen gekomen als Numb of Sometime Around Midnight. Wellicht dat dat nog komt bij extra luisterbeurten die zeker nog gaan volgen.

Dat wilde ik net komen typen; te weinig aandacht! Als je dan ziet hoeveel aandacht die andere Amerikaanse band 'The National' opnieuw genereert. Onbegrijpelijk; dat verschil in attentie. Niet dat ik beide bands 1-op-1 wil vergelijken, maar heel ver van elkaar ligt het ook niet. En dat smaken verschillen is evident. Want waar 'The National' me niet écht grijpt doet 'The Airborne Toxic Event' dat des te meer. Moet toch voor meer mensen gelden denk ik dan!?

'The Airborne Toxic Event' levert in de achterhoede gewoon weer 'even' een derde top-album af. Deze band krijgt in Europa gek genoeg geen voet aan de grond. Prachtalbum wederom, met het catchy 'Timeless' als eerste single. Een heerlijk consistent album, geen missers wat mij betreft. Goede opbouw van nummers. Opnieuw de viool erin, die zelfs heel wat meer naar de voorgrond is gekomen. Geweldige zangstem van 'Mikel Jollett'. In mijn beleving veel nummers die neigen naar de sound en kwaliteit van 'Sometime Around Midnight'. Misschien dat dit album voor mij nog uitgroeit naar mijn meest favoriete album van de band.

Of de achterhoede hier zo blij mee is betwijfel ik. Er staat inderdaad geen misser op, daarom is dit ook een meer dan geslaagd album geworden, maar er is behoorlijk wat aan het geluid gesleuteld en dat is geen vooruitgang als je het mij vraagt. Het voelt daarom toch aan als een teleurstelling. Het klinkt veel poppier en vrolijker dan de vorige twee albums. Dat valt gelijk al op bij het openingsnummer, de minste van het schijfje. Op 'This Is London' is het oude geluid het beste terug te horen en is daarmee gelijk mij favoriet.

Waar hun self-titled album en All At Once van mij 4,5* kregen zal deze het met 4* sterren moeten doen.

Ik begrijp wat je bedoeld. Ik beluister ook meer opgewektheid. Maar vind dat juist wel aardig. Past de band ook goed moet ik zeggen. En ik heb al zoveel andere bands/ artiesten waar ik naar luister met een meer donkere teneur en dan is dit wel fijn. Dit album is het meest pakkende album van ze en kan zijn dat het daarom eerder raakt! Gevaar daarbij is dat je eerder ´uitgeluisterd´ raakt omdat er minder diepgang in zit. Kan dus zijn dat je uiteindelijk gelijk krijgt! Maar goed, voorlopig gewoon lekker genieten

Ik typte deze reactie oprecht een paar dagen geleden. En toch, terwijl ik het typte dacht ik al wel direct; 'is dat eigenlijk wel zo?'. Goede reden om voorgaande albums weer eens op te zetten. Wat absoluut geen straf is. En ik had best op mijn gevoel af kunnen gaan. Het geluid van dit nieuwe album ligt gewoon in lijn met eerdere albums. En wat ik dus wel al typte; consistent. En man-man, wat is en blijft hun debuut toch geweldig. Heb ik in mijn eerste reactie op dit album ook weer een gevaarlijke uitspraak gedaan. Maáar, ik denk wel dat ik 'Such Hot Blood' beter ga vinden dan 'All at Once'

Is deze al uit dan? Zou hem zeker willen aanschaffen, maar vind hem niet direct ergens...

Debuutalbum was geweldig, een van mijn favoriete platen van de laatste paar jaar. "All at Once" vond ik heel erg tegenvallen, Changing was het enige nummer wat er voor mij echt uitsprong. Dus met enige voorzichtigheid "Such Hot Blood" op Spotify geluisterd. Gelukkig stelt het nieuwe album niet teleur. Hoewel nog geen echte uitschieters kunnen ontdekken, staat er geen slecht nummer op. Rating volgt nog na een paar luisterbeurten

Na een geweldige debuut is The Airborne Toxic Event toch een beetje afgezakt tot de middelmaat. Helaas weinig spannende nummers meer en inderdaad meer vrolijkheid.

Live in Utrecht:
Safe

Deze band kan toch best wel toffe vlotte nummertjes schrijven, neem bijvoorbeeld het Gaslight Anthem-esque What's in a Name: meebrullen maar. Achterin mijn hoofd zit trouwens nog altijd die onwaarschijnlijke afbraakreview op Pitchfork nav hun debuutplaat... maar hoe vaker ik naar ze luister hoe onterechter ik het vind; er is niet zoveel mis met dit bandje.

Op deze derde poging komt ATE allicht, het wordt hierboven ook gemeld, niet bijster vaak boven de middelmaat uit maar ze zakken er (itt tot de eerste 2 platen, die in het midden compleet wegzakten) ook zelden meer onder. Het fraai opgebouwde The Fifth Day is daarbij zonder meer het prijsnummertje.

Debuut blijft overall het beste, dat wel.