Enslaved - Vikingligr Veldi (1994)

Een mooie plaat, hier en daar echte harde old-school blackmetal, maar afgewisseld met mooie rustige, melodische stukken. Vooral de instrumental Norvegr is beeldschoon. 4*

Als er 20 platen in de top 10 konden, zou deze van Enslaved daar zeker bij zitten.
Vijf intense, majestueuze en monumentale black (viking) metal krijg je voor je kiezen en als de laatste noten van het melancholishe Norvegr wegsterven blijf je verslagen achter op een Scandinavische slagveld, wachtend op de Walkuren die je naar Walhalla zullen brengen.
De epiek en heroiek van de nummers worden zeer effectief versneden met ontzettend brute, snelle metal. Ik kan geen andere band bedenken die dat in de hoogste versnellingen weet te bewerkstelligen.
Vooral Midgards Eldar blinkt hierin uit. Net als je denkt lekker op dreef te zijn, start Grutle Kjellson een monsterlijke baspartij en gaat de versnelling nog een tand hoger. Speciale aandacht gaat hierbij uit naar drumbeest Trym Torson, die later furore zou maken bij het minstens zo geniale Emperor alwaar hun drummer een poosje de bak moest.
Wat mij betreft schieten superlatieven tekort voor dit grootse en meeslepende meesterwerk.

Sterk staaltje epische metal, met de instrumentale afsluiter die misschien wel het beste van de vijf songs is. Samen goed voor 50 minuten.

Deze plaat zat jarenlang in mn walkman, vooral snachts laat terug naar huis.
Heerlijk, jeugd sentiment!

Overigens is deze plaat de eerste van deze heren. Klein foutje op de site.

Ah, black metal! Ik ben het genre langzaamaan gewend geraakt na jaren van ontkenning en kan nu met alle plezier naar acts als Immortal, Watain en de meer paganistische varianten van Moonsorrow, Thyrfing en Finntroll luisteren (die laatste drie hebben ook hoge ratings in de marathons gehad). Van Enslaved heb ik Axioma Ethica Odini en In Times en vooral de eerste daarvan bevalt me prima. Ik heb Eld verder ook wel eens gehoord, maar dan blijven er alsnog een hoop albums over die ik nog een kans moet geven.

Waarom Vikingligr Veldi zo hoog aangeschreven is op deze website is me nog niet duidelijk. Ik hoor in Midgards Eldar echt wel een goeie sfeer en kwaliteit terugkomen, maar Heimdallr vind ik werkelijk oersaai. Op het moment dat de snelle stukken ingezet worden erger ik me ook teveel aan de overstuurde drums die uit de maat gaan en de screams vind ik verre van sterk. Voor velen een charmant iets, maar opener Lifandi Liv Undir Hamri komt dan vooral lachwekkend op me over. Gelukkig dat het afsluitende Norvegr dan weer erg mooi is.

Een leuk album, maar ik hoor er niet de klassieker in die anderen er wel in horen. We hebben echter nog een hoop albums te gaan, dus het kan nog alle kanten op.

Van Enslaved ken ik vooral het recentere werk. De laatste vijf platen, zeg maar. Dit debuut staat daar mijlenver vandaan natuurlijk. Begonnen als krakkemikkige black metalband met Vikingthema's, zal het later een aanzienlijk progressievere koers varen. Dat dit album zo populair is, verbaast me toch wel een beetje. Ja, je hoort de kwaliteiten van Gruttle Kjellson en Ivar Bjørnson. Vooral op Midgards Eldar, dat bij vlagen echt sterk is en qua opbouw doet denken aan de betere space/stoner epos. Op andere songs zijn de gitaarpartijen en keyboards vaak ook in orde. Vetnarnótt levert daar mooi samenspel op. Het is ook wel een vrij rommelige plaat, maar het begin is er.

In de jaren '90 heb ik de tweede blackmetalgolf aan mij voorbij laten gaan. Ik kon helemaal niets met die vaak matig geproduceerde herrie. Via een omtrekkende beweging kom ik nu alsnog regelmatig bij albums uit die tweede golf terecht en kan ik deze stijl inmiddels veel beter waarderen. Zo ook dit debuut van Enslaved.

Zoals ik bij mijn 'instapalbum' In Times al schreef ben ik vrij laat in de discografie van Enslaved ingestapt. Van daaruit heb ik vooral het recentere werk verder leren kennen. Nu dan een duik in het diepe voor het debuut van deze band. Met de progressieve metal van de latere werken van Enslaved heeft Vikingligr Veldi nog niet veel te maken, maar toch komen op deze plaat de progressieve trekjes af en toe aan de oppervlakte, en dan vooral op het instrumentale Norvegr.

De productie valt me, alhoewel enigszins spartaans, erg mee. Het geluid is vlak maar alle partijen zijn goed te onderscheiden. Zelfs het overmatig gebruik van reverb op de drums kan het luisterplezier niet vergallen. Want plezier heb ik absoluut met dit album. Wat een energie laat Enslaved horen op dit album! Het geweldige Lifandi Liv Undir Hamri draaft in het eerste deel maar door dankzij de energieke drumpartijen tot het nummer in het tweede deel op half tmpo doordendert. Op Vetrarnótt doet de band dit nog eens dunnetjes over maar met minder impact.

Vanaf Midgards Eldar gaat de band echte rhelemaal los. Wat een razernij! En dan Heimdallr, waar de band de rem al helemaal niet weet te vinden. Zoals gezegd licht Enslaved op Norvegr al een tipje van de sluier op als het gaat om de progressieve invloeden die het latere geluid van de band zullen bepalen. Dit nummer is mijn favoriet van dit album.

score: 83/100