Jay Electronica - Act I: Eternal Sunshine (The Pledge) (2007)

Eternal Sunshine of the Spotless Mind is een van de beste nummers ooit!

Ik ga gewoon lekker meedoen met de 5'en hier. Het is natuurlijk vrij kort en het eerste nummer is een intro van vijf minuten (op de versie die ik heb geluisterd in ieder geval), maar zelfs die is al heerlijk. Jay Electronica is duidelijk een exceptionele rapper, vooral tekstueel. Een echte 5 Percenter die het als zijn taak ziet om ook echt een bepaalde boodschap over te brengen door middel van zijn muziek.

Jay Electronica is sowieso al een bijzonder persoon op zich, een erg mysterieus persoon zelfs. In deze tijd is geen enkele rapper te vinden die kan tippen aan de teksten die deze man spit. Op deze EP word hij ondersteunt door geweldige instrumentals die deze EP een heel cinematisch gevoel geven. Ik hoop dat ACT II nog uitkomt dit jaar, maar omdat we al zo lang hebben moeten wachten, is het tot nu toe ook nog alleen maar hoop.

Hierin word dus gerapt over muziek van de film Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Daar kwam ik pas achter toen ik de film zag. Echt een goed album!

Tien jaar oud vandaag...

Edit: Of gisteren

En nu een EP'tje van 10 minuten als nieuwe nummer 1 in de hiphop toplijst

En maar 20 stemmen... Verdient veel meer aandacht dit!

Jay Electronica was als ik het zo op het internet lees een rapper met een minimale output van mythische status, tot hij dit jaar na dertien jaar eindelijk zijn debuutalbum dropte. Dat album schijnt dan ook weer een teleurstelling van mythische status te zijn. Nou goed, op basis van deze eerste mixtape - of dit nummer, eigenlijk - kan ik volledig begrijpen waar de verwachtingen op gebaseerd waren.

De gehele mixtape is één grote ode aan de film, lijkt me, doorspekt met referenties naar grote klassiekers. De beats zijn bovendien volledig gebaseerd op de score van Eternal Sunshine of the Spotless Mind, een film waarvan ik eigenlijk was vergeten hoe mooi de score ervan was. Het begint allemaal met het herkenbare melancholische pianomelodietje, waarover Jay Electronica een goede vriend en zijn toenmalige geliefde Erykah Badu heeft overgehaald om een kleine zes minuten spreekwoordelijke veren in zijn reet te steken. Een vreemd begin zou je kunnen zeggen, en dat zeg ik ook, maar ik kan niet ontkennen dat het werkt: het vervult je met een bepaald soort geluk om mensen zo liefdevol over iemand te horen praten, en de stem van Badu is natuurlijk altijd prachtig in zijn warmte.

Daarna begint het echt: het titelnummer is één van de mooiste hiphopnummers die ik in de afgelopen tijd heb ontdekt. Het laat zien hoe belangrijk het selecteren van een goede sample eigenlijk is binnen dit genre: het krakerige gitaartje en de vioolarrangementen van componist Jon Brion is om te janken zo mooi. Alleen de beat al vervult me met een soort bitterzoet levensgeluk, en daarom is het ook zo mooi dat Jay Electronica een relatief bescheiden rol neemt in het begeleiden ervan. Dat wil niet zeggen dat zijn teksten of flow niet indrukwekkend zijn, eerder het tegendeel: hij schakelt moeiteloos tussen mijmeringen over religie, materialisme en liefde met een taalkundige behendigheid alsof de Engelse taal voor hem uitgevonden lijkt te zijn. Hij geeft echter ook ruimte aan de muziek, in plaats van die te proberen te beheersen, en zijn ingetogen stem werkt bovendien erg kalmerend.

De twee fragmenten erna hebben dan wel niet dezelfde emotionele impact, maar de overpeinzingen blijven, met een poëtische waarde waar je u tegen zegt. De redelijk unieke kijk die Jay Electronica op het genre heeft wordt hier nog wat duidelijker: na tien minuten blijkt dat de percussie die tot dan toe miste ook niet meer terug zal komen, en even later bevestigt het symfonische intermezzo op de vijftien minuten durende mixtape dat we hier te maken hebben met een duidelijke visie op het genre. Dit blijkt verder wanneer Electronica even later rechtstreeks door een ufo-signalement heen rapt, wat muzikaal een erg tof moment is, al brengt het me inhoudelijk wel op een probleem dat ik ervaar bij zijn muziek. Inderdaad, hij is buitengewoon eloquent in het verpakken van zijn gedachten, maar deze gedachten strekken zich ook uit tot ufo-complottheorieën en - naar mijn mening nog wat vervelender - Banksy-achtige observaties waarin iedereen te slapend is om de echte waarheid te zien, behalve natuurlijk Jay Electronica die zich als echte intellectueel natuurlijk wel bezig houdt met de serieuze zaken. Dit doet helaas enigszins aan de sympathie die ik voel voor dit project, maar als ik dan weer hoor hoe naadloos deze gedachtenspinsels zich vermengen met de prachtig berustende pianomelodie in de laatste minuut, zou ik het hem bijna vergeven.

Het is een jaar later, maar mooi stukje hoi123