Herman's Hermits - Hold On! (1966)

Een van een handvol Amerikaanse cut outs die ik ooit voor een gulden heb aangeschaft in een Asser supermarkt die de MIRO heette. Het zou een soundtrack moeten zijn maar is eigenlijk niet meer dan een verzamelaar waar nog een paar liedjes uit de film aan zijn toegevoegd. Meest opmerkelijke track is Make Me Happy met zangeres/actrice Shelley Fabares, die in de zestiger jaren ook nog een paar keer tegenspeler was van Elvis Presley in enkele van zijn speelfilms.

Wauw, dit album begint verrassend goed! De titeltrack is vrij stevig vergeleken met het vorige werk en vervolgens schieten de heren ons iets voor wat erg doet denken aan de psychedelische garagerock van een band als 13th Floor Elevators. Alleen op het middensegment met Leaning on the Lamp Post, Where Were You When I Needed You en All the Things I Do for You Baby valt de band terug in de vervelende zoetsappige rommel van de eerste plaat. Make Me Happy is ook verrassend mooi met de gastzangeres achter de microfoon. Na die rampzalige eerste plaat verbaast het me dat ik dit wel trek. Het zoete is ook niet per se het probleem, maar gelukkig springt hier niet meer het glazuur van de tanden.

Tussenstand:
1. Hold On!
2. Herman's Hermits On Tour
3. Herman's Hermits

Dit album kende ik niet, al heb ik alle nummers wel eens gehoord op de uitputtende compilatie Into Something Good: The Mickie Most Years. Het is naar mijn beleving een enigszins onevenwichtig album, al staan er inderdaad een paar goede nummers op; de eerste 4 nummers zijn, ook dankzij de ingehuurde leadgitarist, absoluut goed verteerbaar, en voor het afsluitende A Must to Avoid heb ik een groot zwak.
De rest is best aardig, maar op den duur gaat het stemgeluid van Peter Noone mij wel een beetje vervelen.

Ja, het is inderdaad beter. Genoeg voor een voldoende zelfs. Maar zodra na het vrij goede Wild Love ineens Leaning Of A Lamp Post ingezet wordt, voel ik weer een vermoeidheid aan komen zetten. Het is allemaal iets rockender en de nummers zijn iets beter, maar uiteindelijk voldoet het nog steeds aan een hoop van de euvels die ik eerder bij deze band ervaar: het is me allemaal veel te glad en te lief. Make Me Happy leeft nog even op door de zangeres, maar echt spectaculair is het alsnog niet. Even veerde ik op toen ik ineens blues hoorde, maar ik merkte dat mijn playlist ongemerkt al over was gegaan op Cream.

Tussenstand:
1. Hold On!
2. Herman's Hermits On Tour
3. Herman's Hermits

In het kader van mijn Lp collectie eens te beluisteren en de slechtste platen een score te geven. Dit is waardeloos. Saai en slecht. Beste nummers zijn van ergens anders gehaald.