Rick Wakeman - The Classical Connection (1991)

The Classical Connection is, zoals in het CD-boekje vermeld, een verzameling van een aantal van de bekendste nummers van voorgaande albums van Rick Wakeman, uitgevoerd op een rustgevende en ietwat klassiek aandoende manier, op vooral piano, met keyboards, bas- en klassiek gitaar als begeleiding.
Alhoewel ik (helaas) niet bekend ben met de originele uitvoeringen, moet gezegd dat Rick het wel voor elkaar heeft gekregen om van de versies zoals ze op dit album staan, prachtige uitvoeringen te creëren. Als geheel klinkt het eigenlijk best overtuigend en ingetogen, met af en toe wat vlottere uitspattinkjes om het afwisselend genoeg te houden. Vooral de eerste helft van het album klinkt behoorlijk rustiek, ondanks dat toch duidelijk te horen is wat voor een virtuoos Rick wel niet is op de piano. Dit overigens zonder echt overdreven over te komen, wat de muziek anders niet ten goede zou zijn gekomen.
Vanaf no. 6 begint de muziek over de gehele linie sneller en opgewekter te klinken, met "Merlin the Magician" als opvallend voorbeeld vanwege het onverwachtse snelle stuk wat erin opduikt.
Op "Catherine Howard" zijn talloze muziekstijlen door elkaar heen verweven, wat zorgt voor een zeer afwisselend en tamelijk prettig in het gehoor liggend stuk muziek. "Catherine of Aragon" heeft bepaalde fragmenten in zich, waaraan je kan afhoren, dat het oorspronkelijk een rock-georiënteerd nummer is. Toch kent dit nummer ook z'n vreedzame momenten.
"Finale (Incorporating Julia)" sluit het album op een passende wijze af, door bepaalde thema's en andere ingrediënten die dit album kenmerkt nog eens in één nummer samen te laten komen.

Hoewel geen persoonlijke hoogvlieger voor mij, moet ik toch bekennen, dat dit album een bepaalde charme over zich heeft, die het tot een aangename plaat maakt, waar prima naar te luisteren en te relaxen valt. Kortom, een album die erom vraagt om opgezet te worden, om je daarna eens goed te laten wegzakken in je meest comfortabele stoel, met een goed glas wijn en evt. een passende goede sigaar binnen handbereik.
Een ruime 3,5 geef ik dan ook als slot-akkoord voor dit album.

Ach, wellicht niet zo belangrijk, maar wat ik vergeten was te vermelden, is dat álle nummers, (naast de overige keyboards en instrumenten), op een electrische piano zijn gespeeld. Dus niet op zo'n prachtige vleugel, zoals op de hoes afgebeeld staat. Voor degenen die de muziek van dit album kennen: indien je goed luistert, hoor je dit ook. Zelf vind ik het niet storend, maar het zorgt er wel voor dat de muziek wat "synthetisch" overkomt.