Laura Veirs - Carbon Glacier (2004)
mijn stem
42 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Nonesuch
-
Ether Sings (3:45)
-
Icebound Stream (3:04)
-
Rapture (3:07)
-
Lonely Angel Dust (2:38)
-
The Cloud Room (2:53)
-
Wind Is Blowing Stars (2:44)
-
Shadow Blues (4:21)
-
Anne Bonny Rag (2:16)
-
Snow Camping (3:12)
-
Chimney Sweeping Man (3:13)
-
Salvage a Smile (1:52)
-
Blackened Anchor (2:06)
-
Riptide (4:16)
0
beaster1256
geplaatst: 30 november 2005, 16:24 uur
leuke cd voor fans van joni mitchell , suzanne vega en intelligente meisjes pop rock met gevoelige teksten , geen favoriete nummers maar de ganse cd is ok
1
geplaatst: 7 november 2024, 19:08 uur
Welkom in de wat onconventionele wereld van Laura Veirs. Deze Amerikaanse folk artieste uit Seattle, Noord West Amerika. Een omgeving van grijze luchten, regen, mistige bergen en hoge Douglas-sparren, dit alles geeft een gevoel van mysterie, een zen-achtig bewustzijn. Veel van de muziek uit het noordwesten is doordrenkt van dezelfde sfeer, maar weinigen hebben het zo lyrisch helder weergegeven als Laura Veirs op deze plaat
Het is de vierde plaat van deze authentieke artiest en moet over het algemeen wat 'kouder' aanvoelen dan de voorgangers.
Melodieuze, licht afwijkende folk, het klinkt als Sinéad O'Connor die Nick Drake ontmoet bovenop een kale berg, of Cat Power gevangen in de muzikale sieradendoos. Maar ook andere zangeressen heb ik voorbij zien komen : vooral Liz Phair, maar ook Gillian Welch en Lucinda Williams.
Het 'koude' wordt vooral gehoord in de wat emotieloze wijze van haar zang, maar persoonlijk vind ik dat echt wel mee vallen.
Gesteund door de roots instrumenten van haar band, de Tortured Souls, plus een groot handvol gasten die koperblazers en strijkers toevoegen, verschuiven de nummers onmerkbaar van serene spookachtigheid naar Incredible String Band-achtige kosmische klanken ; van lieflijke folk tot angstaanjagende slaapliedjes. In het laatste lied, Riptide, denkt Laura na over de dood van schoonheid terwijl Monet, Virginia Woolf en Kurt Cobain voorbij komen.
Het zegt iets over de onvoorspelbaarheid en veelzijdigheid van deze plaat.
Soms prachtig, soms angstaanjagend (Salvage a Smile, bijna Velvet Underground achtig), maar vooral erg origineel.
De plaat kwam 20 jaar geleden uit, maar voelt nog steeds origineel en actueel.
Het is de vierde plaat van deze authentieke artiest en moet over het algemeen wat 'kouder' aanvoelen dan de voorgangers.
Melodieuze, licht afwijkende folk, het klinkt als Sinéad O'Connor die Nick Drake ontmoet bovenop een kale berg, of Cat Power gevangen in de muzikale sieradendoos. Maar ook andere zangeressen heb ik voorbij zien komen : vooral Liz Phair, maar ook Gillian Welch en Lucinda Williams.
Het 'koude' wordt vooral gehoord in de wat emotieloze wijze van haar zang, maar persoonlijk vind ik dat echt wel mee vallen.
Gesteund door de roots instrumenten van haar band, de Tortured Souls, plus een groot handvol gasten die koperblazers en strijkers toevoegen, verschuiven de nummers onmerkbaar van serene spookachtigheid naar Incredible String Band-achtige kosmische klanken ; van lieflijke folk tot angstaanjagende slaapliedjes. In het laatste lied, Riptide, denkt Laura na over de dood van schoonheid terwijl Monet, Virginia Woolf en Kurt Cobain voorbij komen.
Het zegt iets over de onvoorspelbaarheid en veelzijdigheid van deze plaat.
Soms prachtig, soms angstaanjagend (Salvage a Smile, bijna Velvet Underground achtig), maar vooral erg origineel.
De plaat kwam 20 jaar geleden uit, maar voelt nog steeds origineel en actueel.
* denotes required fields.
* denotes required fields.