Klaus Schulze - Moonlake (2005)

Met klassieke klanken uit de viool van Thomas Kagerman gaat dit album van Klaus Schulze van start. Hierna volgt gelijk een heerlijk ritme wat me aan reizen doet denken. Alles loopt goed door geen opstopping of iets dergelijks. Ja en dan de tilel van dit album. Het is een mix van de titels Moondawn en Crystal Lake, misschien? En tijdens het tikken van het voorgaande loopt de muzkek heerlijk door en zijn er geluiden te horen die me aan Afrika doen denken Het laat eens een lichtere kant van Schulze horen. Ongeveer halverwege volgt er een behoorlijke verandering in het stuk Playmate in Paradise. Wat te horen is past mooi bij de hoes en is heerlijk kosmisch van aard. Na verloop van tijd komt er een ritme waarvan het tempo omhoog gaat en er zaken bijkomen. Nu zit ik echt midden op een snelweg die door de woestijn gaat waar planken is toegestaan. Ondanks de spanning die is te horen geeft het een bevrijdend gevoel. Verder valt op dat Schulze erg goed een elektrische gitaar kan nadoen op zijn toetsen. En na al die drukte volgt er aan het einde een gevoel dat de eindbestemming is bereikt en wat was de reis er na toe sannend.

Het begin van Artermis in Jubileo doet me wat denken aan een stam die aan het drummen is. Deze sfeer wordt echter niet lang vastgehouden, want al snel zit ik in een up-tempo wat me het gevoel geeft heerlijk op reis te zijn waar alles gaat zoals het moet gaan. Lekker door tuffen dus met soms een kleine verandering om bij te blijven. Rond de vijfde minuut even iets wat kinkt als klassieke muziek om vervolgens de goede draad weer op te pakken. Tijdig is daar een verandering te horen de bij mij een beeld oproepen van in een science fictionfilm te zijn terecht gekomen. Bepaald saai is Artemis in Jubileo niet en laat goed horen dat Schulze de kunst van het componeren nog niet heeft verloren.

Mooi duister begint Same Thoughts Lion. Zodra de duisternis optrekt volgt een ontspannen stuk muziek wat wat raakvlakken heeft met Tangerine Dream. Of ben ik nu aan het vloeken in een volle kerk? Het is niet typisch Schulze in ieder geval. Daarvoor is het te frivool zou ik haast wil zeggen. Neemt niet weg dat het een goed stuk muziek is wat prima de gehoorgang aan het werk zet en de trommelvliezen lijken te vragen of het volume een tandje harder mag.

Met sterk vervormde klanken begint Mephisto. Gelukkig is dit van korte duur. Zodra dat weg is volgt iets wat me doet denken aan rond vliegende vlinders op zoek naar eten of om de omgeving te verkennen. Als er later een beat bijkomt brengt dit niet de sfeer in gevaar. De vlinders vliegen vrolijk verder en warme basklanken zijn voelbaar in de buik. Wat later in het stuk wordt de spanning iets opgevoerd waardoor de vlinders lijken te veranderen in draken die geen hond kwaad zullen doen.

En als het album dan na een kleine 5 kwartier ten einde komt denk ik dan ook. Al was dit niet een typisch Schulze album er is wel bijzondere lekkere muziek voorbij gekomen die in ieder geval mijn fantasie positief aan het werk heeft gezet.

Het openingsnummer is echt geweldig.