Candlemass - Candlemass (2005)

Goeie metal plaat, al is het doom predikaat bij deze cd niet meer van toepassing. De zang Van Messiah Marcolin is daarentegen natuurlijk weer van grote klasse!

Sterke come-back van deze Zweedse doom helden.

De terugkeer van Messiah Marcolin is op zich een mooi gegeven, maar toch mis ik de magie van de beginperiode. De zang haalt ook net niet het niveau van de eerste drie platen. De muziek is niet verkeerd, maar wel op safe gespeeld. Het goede geluid doet de CD ook niet boven het oude materiaal uitsteken. Leuke CD dus, maar Candlemass heeft betere gemaakt.

De terugkeer van de oude Black Sabbath stijl maar dan met een doom metal-achtige zanger. Black Dwarf is een zware klassieker in mijn oren.
De plaat ligt wat meer in de richting van hardrock dan de eigenlijke slome doom stijl.
Elk nummer is wel sterk.

Behoorlijk zelfs. Moet eerlijk zeggen dat ik deze niet meer zo vaak draai. Niet te vergelijken met klassiekers als Epicus, Nightfall of Ancient Dreams. Slecht is het allemaal zeker niet.

Ergens wil ik dit album graag goed vinden, want na het slaapverwekkend saaie From The 13th Sun is het materiaal echt in ieder opzicht beduidend beter. De klik is er echter niet. De productie is vet, de solo's zwieren weer lekker rond en Messiah's stem is zelfs een octaaf lager nog steeds erg aantrekkelijk. Black Dwarf hakt er best goed in en tegen het einde ben ik toch echt goed aan het genieten van Spellbreaker en The Day And The Light, maar toch... het is het hem allemaal net niet helemaal. Iets te direct. Mist wat mystiek en nuance. Slecht is het geenszins en ik kan me voorstellen dat ik in 2005 dit helemaal de shit had gevonden. Maar dat ik dit album al vier jaar in de kast heb staan en hem er nu pas voor een tweede keer uithaal moet ergens iets zeggen.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Tales Of Creation
3. Chapter VI
4. Nightfall
5. Dactylis Glomerata
6. Candlemass
7. From The 13th Sun
8. Ancient Dreams

Het is hier eigenlijk wel gezegd. De titelloze plaat is absoluut niet slecht, maar het is geen album dat nog vaak gedraaid zal worden. Natuurlijk is het fijn om Messiah Marcolin weer te horen. De riffs mogen er ook zeker wezen. Met de sfeer zit het wel goed, maar inhoudelijk kan het zich niet meten met de meesterwerken van de beginjaren. Daar is dit album simpelweg te eentonig voor. Het heeft inhoudelijk niets te bieden. Er zijn wat knipogen naar het verleden en dan zijn alle belangrijke details wel genoemd. Hier had ik toch wel meer van verwacht.


Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Tales Of Creation
4. Chapter VI
5. Dactylis Glomerata
6. Candlemass
7. Ancient Dreams
8. From The 13th Sun

Heerlijke gitaarsound heeft deze band, brengt me weer terug naar zonovergoten festivalweides.

als je ; the man who fell from the sky op een metalfeestje in een ; loop afspeelt zal er niemand naar je
toe komen en zeggen ; zet uns wat anders op , dat gaat gewoon door en verveelt nooit ,..