Candlemass - Ancient Dreams (1988)

Candlemass in haar betere periode. De eerste drie CD's mag ik graag horen, al is het alleen maar om de zanger Messiah. Die heeft echt een unieke stem. De muziek is niet meer dan ge-update Black Sabbath en klinkt nu toch wat gedateerd. Dat ligt ook aan de simpele productie. Mirror, Mirror is gelijk het leukste nummer van de CD. Ik nu wel ga de score van Epicus Doomicus Metallicus wat verhogen, want die steekt er toch iets boven uit.

Één van de betere metal releases van de jaren'80.

De perfecte opvolger van Black Sabbath met Ozzy. Mirror, Mirror knalt er gelijk goed tegen aan met een super rif en dan weet je dat je er weer eens heerlijk voor gaat zitten en een klein uurtje gaat genieten van deze doom band.

Geweldige hoes vind ik.

Weergaloos album,verderfelijk gitaarwerk van johanssen een operatie die volleert en aan geeft dat de band nog lang niet levens moe is met occulte teksten, paranormale sferen en dat ambrozijn een monniks cider is en messiah(dubbele betekenis,jezus says),zingt alsof hij elk moment gesnoerd wordt door een brul slang.
Moeilijk kiezen als je maar twee nummers kiezen mag maar deze schat kist aan sieraden,snoepgoed en dat dit diadeem ik mee mag nemen kies ik hier ook nog eens voor,tales of creation,the bells of acheron en darkness in paradise maar nogmaals het is moeilijk kiezen want er staan alleen maar pareltjes op.

Sterke plaat van deze Zweedse band, waarvan ik het genoegen had om die destijds live te zien in de kelder van het oude Dynamo. Ze konden nog niet terug en plakten er ad-hoc een optreden aan vast...gelukkig maar. Wat een vette sound en een kolossale zanger...die trouwens tijdens dat optreden het podium afsprong in het publiek..en recht op een klasgenoot van mij viel toendertijd. Maar de muziek die staat en de Black Sabbath Medley is een eerbetoon aan de band die model heeft gestaan voor dit Ancient Dreams. Slepende riffs, grootse zang en uitgesponnen nummers, maken dit een heerlijke plaat om naar te luisteren. Favorieten genoeg; opener Mirror, Mirror/Darkness in Paradise/Bearer of Pain. Candlesmass is de Leif Segerstam van de heavy metal.

Afgezien van de lelijke Black Sabbath medley is dit inderdaad een uitstekend Candlemass album.

Gek eigenlijk dat opperhoofd Leif Eidling er zelf helemaal niet trots op is. Hij hekelt met name de productie en de aanwezigheid van Incarnation Of Evil (een nummer van Marcolins oude band) en Epistle No. 81.

Goed, de grootsheid van Nightfall blijft buiten bereik, maar Ancient Dreams mag er toch zeker zijn, dacht ik zo.

Ongeveer even sterk als Nightfall. Ik heb deze altijd zeer aangenaam gevonden, met nummers als Cry in the Crypt en Bells of Acheron. De Sabbath-medley is inderdaad niet zeer bijzonder, maar klinkt best aardig.

Vandaag op de koptelefoon op de fiets...dat gaat dus in de zware versnelling. De muziek van Candlemass is als een symphonie van Sibelius gedirigeerd door Leif Segerstam, die door het logge tempo een geheel eigen dimensie gaf aan het werk van Sibelius, het is een soort van Mahler vs. Metal. Blijft een ijzersterk album.

dit blijft absoluut een van mooiste albums van ze,...

Dit album krijgt prachtige scores overal. Ik wil het zo graag goed vinden, maar het lukt me simpelweg niet. Mirror Mirror is een heel behoorlijk nummer, maar daarna zakt het als een plumpudding in elkaar. De Zweden missen duidelijk de inspiratie en geluidstechnisch is er het nodige op te merken. Niet in de laatste plaats door bandleider Leif Edling zelf. Zijn visie wordt hier wel heel erg gemist, want het resultaat zijn een pak voortkabbelende songs die weinig indruk maken. toffe momenten zijn spaarzaam helaas en op zichzelf stellen de songs niets voor. Messiah Marcolin gaat voluit en dat maakt dat ik niet ergens rond de 2,5-3 sterren geef. Dit album is een haastklus. Een klassiek voorbeeld van hoe je niet een plaat moet maken als je net een paar klassiekers afgeleverd hebt.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Ancient Dreams

"We did a lot of things wrong on Ancient Dreams"

Dit album heb ik al een lange tijd in huis, maar veel heb ik er niet naar geluisterd. Met de liner notes alles doornemen is nog intrigerender, aangezien Leif Edling erg veel kritiek heeft op de mix en het materiaal. En ja, ik snap compleet waarom. Waar de eerste twee albums loodzwaar en duister, bijna eng, te noemen waren, faalt de productie hier compleet om een zelfde sfeer te creëren. En het ligt niet alleen aan de geluidskwaliteit, ook het songmateriaal mist diepgang en motivatie. Slechts een enkele track springt er uit en dat is het up-tempo The Bells Of Acheron (door Messiah uitgesproken als Iiiiiichaaaaroooooon om... redenen), maar vervolgens gaan we meteen weer richting snoozefestijn.

Slecht is het ook weer niet, omdat Messiah's zang toch een vertrouwde klank hebben. Sommige solo's klinken ook fijn. Maar de adoratie van sommige mensen hier gaat me echt compleet de pet te boven. Wat mij betreft uitzonderlijk middle of the road. En die Black Sabbath-verkrachtingen aan het einde hebben we het al helemaal niet over.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfal
3. Ancient Dreams

de enigste en de beste van de groep zijn het er nu 2 of 3 waar de originele zanger op zingt ik weet het niet maar als ik luister naar deze en die andere dan kan ik niet anders dan zegen dat deze toch wel echt de beste en mooiste is van al hun platen die ze gemaakt hebben. want wat er daarna komt licht niet meer in het zelfde zal maar zegen straatje. alhoewel het nog de zelfde zanger is en ik heb de andere ook gehoord ik kan met de beste will van de wereld niets anders dan zegen dat ze geen van allen kunnen tippen aan deze plaat. het licht niet aan de zang want ik houw van deze man zijn stem maar ja het geluid of zo het is gewoon anders. en dan brengen nog een remaster uit ook. ik had wel gehoopt dat de andere even goed en mooi zouden zijn als deze maar helaas is het een teleursteling. het is wel jammer want gewoon dat deze man zijn stem echt goed is misschiens een nummer dat wat minder is maar voor de rest oke. dit zal in de geschiedenis gaan van de groep dat dit hun enigste en beste plaat was dat ze ooit gemaakt hebben er zijn er niet veel groepen van wat ik zeg ze hebben ook maar een goede gemaakt want bijna alle groepen die ik ken zijn er toch wat die meer of ene album hebben uitgebracht die goed zijn. maar bij deze jammer niet ik houden van de muziek en van de zanger zijn stem daarom had ik ook deze plaat gekocht.

De originele zanger zingt op het debuut en het laatste album. Messiah Collins zingt op vier albums.

Wat Leif vind over de mindere nummers op de plaat vind ik ook. Verder een puik album.

Krijgt misschien dezelfde score als de rest, maar wel het minst spannende album tot nu toe. Toch maakt het sterke begin erg veel indruk op me. Vanaf track 3 kabbelt de doom lekker onopmerkelijke door, totdat Acheron me weer wakker schudt. De zanger proberen te identificeren daar ben ik al mee gestopt, want ik heb het toch elke keer weer fout. Hoeveel zangers heeft Candlemass überhaupt gehad?

1. Nightfall
2. Epicus Doomicus Metallicus
3. Ancient Dreams

Zes.
Als je louter kijkt naar de zangerds met wie de band de studio indook.

Marcolin vind ik wel de meest karakteristieke. Is gewoon mede vormgever van het klassieke Candlemassgeluid.

Dan vind ik die Langquist toch wat onopvallender.

In vergelijking met voorgaande albums is dit inderdaad een wat minder album. Toch is hier ook genoeg leuks op te horen. De zang is weer vertrouwd goed en ook muzikaal is het fijn. Alleen de Black Sabbath cover snap ik niet zo, dat is wel jammer.