Candlemass - Dactylis Glomerata (1998)

Onder impuls van Leif Edling is deze CD een combinatie van songs voor een nieuwe Abstrakt Algebra CD en nieuw Candlemass materiaal. Het klinkt al als een vroege Krux, met die robuuste sound. Helaas zijn de nummers niet echt van het niveau Krux, hoewel het intro van Wiz wel gelijk je aandacht vastpakt.

Ook deze Candlemass vind ik zeker niet tegenvallen - alleen is het een klein beetje jammer dat de band met het wegvallen van het melodieuze, epische geluid ook meteen een groot deel aan eigenheid verliest. De songs zijn in ieder geval niet slecht en ook de zang past goed in het plaatje. Aardig detail is trouwens dat het merendeel van de gitaarpartijen ingespeeld zijn door Michael Amott. Bij de remaster die ik in bezit heb zit ook het volledige tweede (onuitgebrachte) Abstrakt Algebra album als bonus - laat perfect horen dat Edling op dat moment niet volledig wist in welke lijn en met welke band hij door zou gaan. 'Dactylus Glomerata' en opvolger waren wellicht beter gewoon als solo-albums in de schappen gegooid. Puur muzikaal vind ik het in ieder geval best wel in orde.

Net zoals Chapter VI en het album hierna was deze vrij lastig te vinden. Aan de scores te zien het minst geliefde/meest gehate Candlemass album, maar ook hier ben ik weer keihard aan het genieten. De naam 'Candlemass' had er niet per se op hoeven prijken, aangezien het qua sound echt niets te maken heeft met epische doom metal. Nee, progressieve, trippy stonerrock is wat hier te horen is en dat bevalt me verdomd goed. Zanger Flodkvist is wat beperkter qua bereik, maar heeft wel een sound die prima past bij het geboden materiaal. En muzikaal is het heerlijk vet.

Dat Ancient Dreams hier boven staat is me echt een enorm raadsel. Het ultieme bewijs dat klassieke sound niet gelijk staat aan goed materiaal en andere sound niet gelijk staat aan slecht materiaal. Zo experimenteel en spannend als Dustflow heb ik de band nog nooit gehoord. Zo naargeestig als op Apathy ook niet. Zo opzwepend als op Lidocain God ook niet. Niet dat dit ervoor zorgt dat het album daarmee beter wordt dan mijn favorieten, maar het zorgt wel voor een welkome afwisseling. Waar de oude sound het gevoel van tochtige kerkers opwekt, voelt Dactylis Glomerata als een losgeslagen ruimteschip en de waanzin die aan boord komt kijken. Zeker de moeite waard!

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Tales Of Creation
3. Chapter VI
4. Nightfall
5. Dactylis Glomerata
6. Ancient Dreams

Hier had ik een 2,5* notering staan, dus ook deze plaat valt met de herbeluistering behoorlijk mee. Er zijn wel elementen waar ik moeite mee heb, zoals de directe stonersound en de vrij matige zanger. Hij past dan wel in het plaatje, maar Flodkvist is duidelijk de minste zanger die de band gehad heeft. Na een vervelende start van dit album (vermoed dat mijn oude score daarop gebaseerd was), gooit Leif er wat space en prog-elementen in en daardoor wordt de muziek automatisch wat sterker. De epic doom is verdwenen, maar de sfeer is nog steeds donker en naargeestig.



Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Tales Of Creation
4. Chapter VI
5. Dactylis Glomerata
6. Ancient Dreams