Chris Caffery - Faces (2004)

Zelden heb ik zo uitgekeken naar een album, als afgelopen jaar naar Faces. Dit is het solo-album van voormalig Savatage-gitarist Chris Caffery. Nu Savatage stil ligt, hebben de bandleden alle tijd om zijprojecten te starten.

Chris Caffery is een van de meest ondergewaardeerde gitaristen in het genre en maakt dat de luisteraar al heel snel op dit album duidelijk. Caffery kan bogen op een enorm gevarieerde gitaarstijl en ieder nummer op deze plaat is verrassend, vernieuwend en in compositorisch opzicht dik in orde.

Caffery mag dan als zanger minder bekend zijn, hij doet zijn taak op Faces met verve. Persoonlijk prefereer ik Jon Oliva als zanger, hoewel Caffery daar niet veel voor onder hoeft te doen. Ik geef Faces, een groeiplaat trouwens, 4 sterren. Zelden een groeiplaat gehoord die mij zo snel wist te overtuigen...

Goed album van Chris Caffery.

Je kan horen dat Caffery veel tijd heeft door gebracht met Jon Oliva. Niet alleen zijn de nummers erg in de vroege Savatage of Doctor Butcher stijl, ook Caffery's stem lijkt bij vlagen erg op die van Oliva

Pisses Me Off is een nummer die mij altijd een glimlach bezorgd, vooral met de regel: 'Starbucks pisses me off, 5 buck o'cup, what the fuck is up':)

3,5*

Redelijk album, maar de vocalen overtuigen mij niet. De meeste nummers zitten prima in elkaar, het gitaarwerk is uiteraard ook sterk en de ingehuurde muzikanten doen ook met verve hun werk.

Alleen blijkt dat Chris Caffery niet echt goed kan zingen. Het is meer schreeuwen, en de vergelijking met Jon Oliva zie ik niet zitten.

Een uitzondering maak ik wel voor Pisses Me Off, daar is het geschreeuw prima op zijn plaats, de woede spat er echt af.

Het solo-debuut van Caffery, met name bekend vanwege zijn aandeel in Savatage in de latere jaren.
De gitarist heeft er geen onvergetelijk werkstuk van gemaakt. Een groot componist is de man niet maar dat hoeft niet eens zo erg te zijn. Het is meer dat de zang van Caffery niet aanspreekt. Bij vlagen ijl en op het randje, het zal de reden zijn dat de zanglijnen nogal dik en schreeuwerig aangezet zijn. Hiermee verbloemt Chris dit manco enigszins.
De plaat is niet eens zo slecht en neigt naar power metal. Het zal geen verbazing wekken dat het songmateriaal neigt naar de meest stevige tracks van Savatage, hoewel het die kwaliteit nooit aantikt. Het is bij vlagen beuken geblazen, vol overgave knallen de heren enkele songs de huiskamer in.
Een track als The Fall doet mijn hoofd regelmatig zachtjes heen en weer deinen. Het wel erg simplistische Pisses Me Off met zijn stupide tekst is gek genoeg nog de beste song; de energie die van dit nummer uitgaat is aanstekelijk.
Voor het overige is het van dik hout zaagt men planken met af en toe een rustpunt. Dat ik van de zang in Music Man in de lach schiet neem ik dan maar ter kennisgeving aan.
Kortom geen slecht album maar op een aantal punten schiet het wel tekort.