Jorn - Worldchanger (2001)

Tungur Knivur - Heavy Knife - Tung Kniv
There was thunder at the edge of the world
Tungur Knivur - Heavy Knife - Tung Kniv
Out to plunder with blades of steel

Dit is het refrein van de albumopener. Qua originaliteit en in tekstueel opzicht scoort Worldchanger (matige titel ook...) ondermaats. De gastbijdrage van gitarist Hansen maakt echter heel veel goed. De songs zijn uitstekend, zo lang je de uiterst cliché teksten negeert Deze plaat krijgt van mij 3 sterren.

De stem van Jorn staat als een huis maar dit album is een grote domper geworden!

Weken naar uitgekeken destijds en misschien 3 keer gedraaid.

Geef me dat maar liever zijn werk met ARK of MASTERPLAN.

Tweede album van deze meestervocalist. Het bevat ditmaal enkel eigen composities en die overtuigen niet altijd. Opmerkelijk is wel dat we niemand minder dan Hellhammer mogen aantreffen achter de drumkruk.

Het titelnummer, de prachtige ballade House Of Cards en het overrompelende Bless The Child (blastbeats ftw!) zijn de uitschieters.

Dit album is alweer een stuk sterker dan het cover album. Maar de opvolger was m.i. de eerste echte toppert

Bridges will burn!! Fantastische topper op een verder erg wisselvallig album.

Wauw, negatieve reacties. Ach een ieder zijn meug, heb deze cd altijd een zalig plaatje gevonden en een stuk constanter dan de voorganger (die al lekker was). Productie is sowieso al een verbetering, tekstueel is het uiteraard niet fantastisch, maar de zanglijnen maken heel veel goed, waardoor je dat vaak niet eens in de gaten hebt. Heb wel altijd op meer gehoopt in de jaren hierna, omdat er eindelijk weer eens een ECHT geweldige zanger opstond in de Hard Rock/Metal wereld en met de eerst 2 solo cd's, de cd's van Ark en door het kleine wondertje dat hij met Mundanus Imperium afleverde, waren de verwachtingen dan ook buitengewoon hoog. Helaas werd het meer een broodzanger dan een echt gedreven artiest die top platen wilde afleveren.
Opener is fantastisch, "House Of Cards" werelds, "Bless The Child" is ongenadig, "Christine" is geen topper maar het blijft in mijn hoofd hangen. En een andere absolute favoriet is "Bridges Will Burn", gezongen in de beste Coverdale/Dio traditie.
Ik had zoveel meer verwacht van zijn carrière, maar dit is voor mij een cd waar ik terug bij blijf komen.

Het wat onevenwichtige solodebuut van Jorn kan mij maar matig bekoren. De wat matte productie hielp ook al niet echt mee.
Op Worldchanger heeft Lande een stap voorwaarts, niet alleen klinken de songs volwassener, de sound is ook prima.
Dan de plaat; die bevalt goed. Lande heeft een dijk van een stem en hij bestrijkt het gebied - zoals eerder al bij een aantal reacties vermeld - tussen Dio en Coverdale in. Desalniettemin bevat zijn zang genoeg eigen smoel om een authentieke indruk te maken. Wat een stembanden heeft deze man zeg.
Worldchanger bevat een hele rits sterke songs, nergens inventief of origineel maar wel met volle overuiging gebracht. De eerste twee songs pakken mij al volledig in. Slepende grooves, kamerbrede maar gevarieerde zanglijnen en fraaie transities.
Voor de tekst hoe je niet bij Lande te zijn, maar dat maakt mij eigenlijk ook niet zoveel uit. Een zanger als Paul Rodgers mag wat mij betreft ook uit het plaatselijke sufferdje voordragen, dan blijf ik nog geboeid.
Is dan alles even sterk; dat is niet altijd het geval. Een song als Captured wil nooit echt loskomen, voelt wat richtingloos en saai aan.
Hetzelfde geldt voor Christine, een wat eenvormig nummer, weliswaar niet slecht maar het refrein verraad voor mijn gevoel wat creatieve armoede.
Echter als je met een song als Bridges Will Burn kan afsluiten, wat een monsterlijke song, heb je wat in je mars.
Worldchanger bevalt uitstekend, is onderhoudend en die stem, die stem...

Met een opvallende gast achter de potten en pannen. Jan Axel von Blomberg alias Hellhammer van Mayhem.